Ang Anak na Babae ng Hari ng Pagsusugal

"Isabella Taylor, kung hindi ka makakapag-anak, umalis ka na sa Pamilya Brown!"

Sa kaarawan ni Aiden Brown, narinig ni Isabella ng Pamilya Brown ang mga tsismis na hindi siya makakapag-anak.

Ang kanyang biyenang si Stella Hall, ina ni Michael Brown, ay napahiya.

Sinampal niya si Isabella sa harap ng maraming tao at binigyan siya ng ultimatum.

Tinakpan ni Isabella ang kanyang namamagang mukha at natanggap ang isang litrato habang siya'y umaalis sa Brown Villa na puno ng kahihiyan.

Sa litrato, ang mga romantikong talulot ng rosas ay nakaayos sa hugis ng puso, at ang backdrop ng kaarawan na gawa sa mga lobo ay napakakulay.

Ang babaeng nakatayo sa gitna ay napakaganda, nakangiti nang matamis at masaya sa kamera.

Nanginig ang mga daliri ni Isabella sa galit dahil tumanggi si Michael na dumalo sa kaarawan ni Aiden, dahilan para siya'y masermunan nang todo.

Ngunit maingat niyang inayos ang eksena ng kaarawan para sa kanyang unang pag-ibig at ipinagdiriwang ang kanyang kaarawan!

Nanggigigil, bumalik si Isabella, sumakay sa kanyang kotse, at umalis nang mabilis.

Gusto rin niyang magkaanak, pero sa tatlong taon ng kanilang kasal, hindi man lang siya hinawakan ni Michael. Paano siya magbubuntis? Sa pamamagitan ng asexual reproduction?

Ngunit pinipilit siya ng Pamilya Brown at tinatakot siya.

Kung hindi siya magbubuntis, natatakot siyang hindi niya mapapanatili ang kanyang posisyon bilang Mrs. Brown sa Pamilya Brown.

Sa katunayan, galit lang ang nararamdaman ni Michael para sa kanya, wala siyang pagmamahal.

Kung mapapatalsik siya sa Pamilya Brown, si Michael ang unang magtataas ng kamay sa pagsang-ayon.

Nagliko si Isabella at pumasok sa pangunahing kalsada.

Ang litrato ay nagpakita ng isang sulok ng background, at nakilala iyon ni Isabella bilang isang kilalang hotel sa Evergreen City.

Pagdating niya, tumunog ang kampana ng hatinggabi.

Binuksan ni Isabella ang pinto, at isang "bang" ang sumabog sa kanyang ulo.

Nagningning ang mga paputok sa kalangitan, ang kanilang mga kulay ay nakakapanghina kay Isabella.

Pinipigilan niya ang kanyang mga labi at binuksan ang pinto ng bulwagan.

Isang alon ng masiglang ingay ang bumungad sa kanya, at ang mga tao ay nagsisigawan. "Halikan, halikan."

Walang nakapansin sa biglaang pagdating ni Isabella.

Isang mahabang mesa ang nasa gitna ng bulwagan, at apat na tao ang nakaupo sa paligid nito.

Bawat isa ay may kasamang kaakit-akit na babae sa kanilang mga braso.

At ang kanyang asawa, si Michael, ay nakaupo sa upuan ng host, kasama si Bianca Taylor, na ang mahabang buhok ay dumadaloy sa kanyang likod.

Ang kanyang inosente at dalisay na mukha ay namumula na ngayon dahil sa pang-aasar ng mga tao, at tinitingnan niya si Michael ng malalaking mata na puno ng luha.

Nagtagpo ang kanilang mga mata, at ang mga mata ni Michael ay puno ng lambing at pagmamahal.

May bahagyang ngiti sa kanyang mga labi, ngunit malinaw na ito ay nagmumula sa puso.

Sa tatlong taon ng kanilang kasal ni Isabella, hindi siya kailanman nginitian ni Michael.

"Sino ang mag-aakala, Michael, na hindi natatalo sa casino, ay magpapatalo lang para mahalikan si Bianca!"

"Oo nga, Bianca. Sa mga taon na nasa ibang bansa ka, walang ibang babae sa paligid ni Michael dahil sa'yo. Ngayon na bumalik ka na, huwag mo siyang bibiguin!"

Narinig ito, lalong namula ang mukha ni Bianca, at ang kanyang tingin kay Michael ay puno ng dalisay na pagmamahal.

Mula nang makita ni Isabella ang mukha sa litrato, alam niyang hindi na niya mapapanatili ang kanyang posisyon bilang asawa ni Michael sa pagkakataong ito.

Dahil walang ibang dahilan kundi si Bianca ang unang pag-ibig ni Michael, na hindi niya makakalimutan!

Siya rin ay kalahating kapatid ni Isabella.

Noong una, hindi sinang-ayunan ng Pamilya Brown ang estado ni Bianca, kaya't pinaghihiwalay sila at pinilit si Michael na pakasalan si Isabella.

Sa araw ng kasal, umalis si Bianca na wasak ang puso. Kung hindi dahil sa pagtutol ni Aiden, malamang na umalis si Michael sa kasal para habulin siya.

Ang tanawin ng dalawa na nagtitinginan ng malalim ay masakit sa puso ni Isabella.

Habang palapit nang palapit ang kanilang mga ulo.

Nilinaw ni Isabella ang kanyang lalamunan, na nakakuha ng atensyon ng lahat.

Nakalingon siya nang tamad sa pinto, nakataas ang mga braso, at sinabi, "Nagtataka ako kung sino ang babaeng ito na may ganitong karisma na hindi man lang makadalo si Michael sa kaarawan ni Mr. Brown. Yun pala ikaw! Matagal na rin, aking walang hiyang kapatid na si Bianca! Ang nanay mo ay kabit noong ipinanganak ka, at ngayon nandito ka para akitin si Michael. Ano, namamana ba ang pagiging kabit? Nagpatalo si Michael para lang mahalikan ka. Ikaw ay isang likas na aktres!"

Si Bianca ay pareho pa rin tulad ng tatlong taon na ang nakalipas, palaging nagbibiktima.

Pagkatapos lumabas ng mga matalim na salita ni Isabella, agad na namula ang mga mata ni Bianca, na para bang siya ay nagdusa ng malaking pang-aapi. "Isabella, nagkamali ka ng intindi. Naglalaro lang kami. Sa pagtitipon ng mga kaibigan, lahat ay nagmungkahi ng paglalaro ng baraha, at dahil nakakasawa na ang pagsusugal ng pera, nagdesisyon kaming maglaro ng iba pang pustahan."

Ngumiti si Isabella ng malamig.

Naiintindihan niya ang mga pakana ni Bianca.

Palihim na ipinapakita ni Bianca na kasama siya sa mga aktibidad ng mga kaibigan ni Michael, ngunit iniiwan si Isabella, na para bang sinasabi na kahit asawa siya ni Michael, wala siyang halaga.

Ngunit kahit ano pa man, asawa pa rin ni Michael si Isabella ngayon.

Kahit gaano pa man kamahal ni Michael si Bianca, kailangan pa rin niyang tanggapin ang label na kabit.

Bukod dito, si Isabella ang orihinal na nakatakda kay Michael.

Mula pa sa simula, hindi kailanman tinanggap ng lahat ang pagmamahalan nina Michael at Bianca!

Napakaganda ni Isabella, may kapansin-pansing mga tampok, at kapag siya'y ngumiti nang mapanukso, nakakaindak ang kanyang presensya.

Si Bianca, sa kanyang mahinhing kilos, ay lubos na natatabunan sa harap niya.

"Kung gusto mong maglaro, lumapit ka sa akin. Marami akong laro na siguradong magugustuhan mo!" sabi ni Isabella.

Pumikit si Bianca, itinatago ang paghamak sa kanyang mga mata. "Isabella, baka hindi mo alam, pero ang paraan ng paglalaro ng baraha nina Michael at ng kanyang mga kaibigan ay iba sa natutunan mo sa probinsya. Napakahirap; tinuruan ako ni Michael buong gabi, pero hindi ko pa rin makuha."

Alam ng lahat na hindi paborito ni Indigo Taylor si Isabella. Nang siya'y bata pa, nagkamali siya na ikinagalit ni Indigo, kaya ipinatapon siya sa probinsya.

Hindi siya ibinalik hanggang sa siya'y maging ganap na dalaga.

"Hindi mo natutunan dahil bobo ka, puro pag-aakit sa mga lalaki ang iniisip mo," walang awang sinabi ni Isabella. "Samantalang ako, naglalaro na ng baraha mula bata pa. Kahit gaano pa kahirap ang laro, madali lang sa akin."

Paulit-ulit na napahiya si Bianca, hindi niya mapanatili ang kanyang composure.

Tumingin siya kay Isabella na may luha sa mga mata, "Isabella, alam kong hindi mo ako nagustuhan, iniisip mong inagaw ko ang pagmamahal ni Tatay. Noong mga bata pa tayo, itinulak mo ako sa hagdan, halos magtagal ako sa wheelchair. Ngayon, naiinggit ka sa nakaraan namin ni Michael at mali-mali ang paratang mo na inaakit ko siya. Nagpunta ako sa ibang bansa ng tatlong taon para magbigay daan sa'yo. Ngayon, simpleng pagtitipon lang ng mga kaibigan ito. Dahil ba ikaw si Mrs. Brown, kailangan mo bang pigilan ang mga simpleng pakikisalamuha ni Michael?"

Pagkatapos ay tumingin siya kay Michael na may luha sa mga mata, "Michael, kung ganun, hindi na tayo dapat magkita. Natatakot ako... natatakot akong magkamali na naman ng pag-unawa si Isabella."

Mula nang dumating si Isabella hanggang ngayon, hindi siya tinignan ni Michael ni minsan.

Hanggang sa ngayon, tiningnan siya nito ng malamig, "Wala siyang karapatang kontrolin ako. Isa lang siyang walang kwentang tao; sino ang nagmamalasakit kung mali ang intindi niya."

Napangiti si Bianca, ngunit sinubukan niyang pigilan. "Michael, huwag mong sabihin yan kay Isabella..."

Itinaas ni Michael ang kanyang kamay para tapikin ang ulo ni Bianca, tinitingnan si Isabella ng malamig na mga mata. "Lumayas ka. Hindi ito lugar para sa'yo!"

Natawa si Isabella sa sobrang galit, malamig ang kanyang mga mata. "Ang barat na hotel na ito ay talagang hindi bagay sa akin. Michael, sa pagdiriwang ng kaarawan ng unang pag-ibig mong si Bianca, hindi ka ba nakahanap ng mas magandang lugar? Hindi ba karapat-dapat si Bianca sa pinakamagandang banquet hall sa The Grand Majestic Hotel?"

Ang Grand Majestic Hotel ang pinakamagarang hotel sa Evergreen City.

Ang pinakamataas na banquet hall doon ay maaaring mag-host ng mga state guests.

Bagaman alam ni Bianca na hindi siya karapat-dapat, narinig niya ang sinabi ni Isabella nang direkta, kaya't nakaramdam siya ng sama ng loob.

Lalo na't patuloy na binibigyang-diin ni Isabella ang kanyang status bilang Mrs. Brown, parang sampal ito sa mukha ni Bianca.

Galit na galit si Bianca ngunit hindi makapagsalita, pakiramdam niya ay lubos siyang napigilan!

Napasimangot si Michael at sinulyapan si Isabella, "Tumahimik ka!"

"Sige." Tumahimik si Isabella, naglakad sa kanyang mataas na takong, at tiningnan nang may paghamak ang gusot sa pantalon ni Michael, na sanhi ng pag-upo ni Bianca sa kanyang kandungan.

"Itapon mo na yang pantalon na yan. Gusot na gusot, kahit pulubi hindi isusuot yan!"

Sa isang pangungusap, ininsulto niya silang dalawa.

Napasinghap ang lahat sa paligid; talagang matalim ang mga salita ni Isabella!

Hindi alintana ni Isabella kung gaano kapangit ang mukha ni Michael at kumuha ng upuan upang umupo sa tabi niya.

Elegante niyang itinaas ang kanyang mga binti, "Tapos na ang mga paputok, tapos na ang paglalaro ng baraha, hindi ba't oras na para umuwi?"

"Uuwi?" Ang malalim na mga mata ni Michael ay naglabas ng dalawang matalim, mapanirang tingin. Umupo siya nang tuwid, mas mataas kay Isabella, nagpapakita ng kapangyarihan. "Uuwi para saan? Para panoorin kang magpaka-bitch, sinusubukang akitin ako sa lahat ng paraan?"

Galit na galit si Isabella.

Ngunit ang kanyang personalidad ay ganun na kapag mas nagagalit siya, mas nagiging maliwanag ang kanyang ngiti.

Kahit gaano kasakit sa loob, hindi siya kailanman aamin ng pagkatalo sa labas.

"Bilang asawa ko, hindi ba't tungkulin mo yun? Kung hindi mo magawa, natural lang na kailangan kong magsikap nang kaunti."