Ang Kanyang Misteryosong CEO na Asawa

Nag-aalangan na si Isabella Taylor kung nasisiraan na ba talaga siya ng ulo.

Pagkapasok na pagkapasok niya sa silid ng hotel, isinandal niya agad siya sa pader, tumingkayad, at hinalikan ito. Si Michael Johnson naman, agad na yumakap sa bewang ni Isabella at lalo pang pinag-igting ang halik.

Hindi kailanman si Isabella ang nauunang gumawa ng ganitong hakbang. Medyo sabik at hindi sanay ang mga halik niya kaya napaigik si Michael, nag-eskrimahan ang mga dila nila, parehong pilit inuuna ang isa’t isa, ayaw magpatalo.

Pakiramdam niya, manghihina na siya, kaya mas lalo niyang hinigpitan ang yakap sa leeg ni Michael.

Hindi niya napigilang mag-isip, “Nung nandaya si John Williams, ganito rin ba sila nung babae niya? Ganito ba kaimportante ang sex para sa mga lalaki?”

Naramdaman ni Michael na parang napapalingon ang isip ni Isabella kung saan-saan, kaya kinagat niya nang marahan ang punong-tenga nito at marahang umihip sa tenga niya. Kumuryente ang kiliting gumapang sa buong katawan ni Isabella, parang dumaan ang kuryente sa ugat niya, kaya napaungol siya nang hindi niya mapigilan. Parang naubos ang lakas niya at lalo siyang kumapit sa katawan ni Michael.

Gumapang ang kamay ni Michael sa likod ni Isabella, pilit kinakapa at inaalis ang hook ng bra, pero tila hindi niya makuha ang tiyempo. Kinakagat pa rin ang punong-tenga nito, bumulong siya nang may bahagyang inis, “Isabella, hindi ko maalis.”

Bigla niyang naramdaman ang malamig na hangin sa balat niya. Nakabukas na pala ang mga butones ng blouse niya, at si Michael ay hinahaplos na ang dibdib niya sa ibabaw ng bra. Namula ang buong mukha niya, parang kamatis, at dali-dali niyang itinulak palayo si Michael.

“Sorry.” Yuko siyang nagsalita, sabay pilit hila pataas sa blazer na hanggang beywang na lang niya. Sobrang pagsisisi ang kumurot sa dibdib niya—ano na kaya ang tingin sa kanya ni Michael? Galit na galit din siya sa sarili. Niloko siya ni John dahil ayaw pa niyang makipagtalik, pero ngayon, heto siya, halos makipag-sex sa lalaking kakikilala lang niya.

Tinitigan siya ni Michael—parang isang maliit na kunehong natakot, nakayuko, nangangat-ngat ng sariling labi, halatang nahihiya at naguguluhan. Hindi siya nakatiis; lumapit siya, marahang niyakap si Isabella, hinalikan ang tuktok ng ulo nito, at mahinahong nagsabi, “Isabella, wala kang ginawang mali. Ang pinoprotektahan ang sarili bago mag-asawa, ‘yan ang mabait na babae. Pero ngayon, mag-asawa na tayo. Normal lang ‘to para sa mag-asawa.”

Oo nga! Si John nga nagawa pa akong lokohin, eh ako, kasal na kay Michael. Bakit ako magdadalawang-isip? bulong ni Isabella sa sarili.

Iniangkla niya ang mga braso sa leeg ni Michael at hinayaan siyang buhatin siya papunta sa kama.

Sa malabong ilaw ng lampshade sa gilid ng kama, ngayon lang niya talaga nasilayan nang malinaw ang mukha ng bago niyang asawa.

Nakapatong si Michael sa ibabaw niya, nakatukod ang matitigas at maskuladong braso, bahagyang magulo ang buhok na nakalaylay sa noo. Ang mga mata nito, malamig at matalim na parang sa nag-iisang lobo, pero may nakatagong init at emosyon. Ang ilong niya ay matangos at mataas.

Naalala bigla ni Isabella ang sinabi ng matalik niyang kaibigang si Olivia Smith—na ang mga lalaking matataas ang ilong, kadalasan daw ay “maganda ang pagkakabuo” sa pagiging lalaki. Napakurap siya at parang kusang gustong mag-usisa ang mga kamay niya, pero bigla niyang naramdaman ang mainit at matigas na bagay na nakadikit sa loob ng kanyang hita. Umakyat ang init sa mukha niya, parang nilagnat siya sa hiya, at minura niya ang sarili sa isip bago niya ipinikit ang mga mata, biglang nahihiyang tignan si Michael na nakadagan sa kanya.

Pinagmamasdan siya ni Michael mula sa ibabaw—minsan seryosong sinusuri ang mukha niya, minsan naman napapangiti mag-isa, tapos mamumula at mabilis na pipikit nang parang nahihiya. Hindi niya napigilang asarin ito, “Isabella, pasado ba ako sa itsura?”

Iniangat niya ang isang kamay, marahang sinuklay ang buhok ni Isabella na nakakalat sa unan. May pagpipigil ang tono ng boses niya, halatang pinapakalma ang sarili.

“Oo.” nakapikit pa rin si Isabella, mahigpit na nakakuyom ang kamao sa kumot. Naiinis siya sa sarili—kung ano-ano na naman ang sinasabi ko!

“Eh… puwede na ba tayong lumipat sa next na hakbang?” Ramdam ni Michael ang paninigas ng buong katawan ni Isabella sa ilalim niya, kaya agad siyang nakadama ng pagsisisi. Parang masyado siyang nagmadali at natakot tuloy ito. Aatras na sana siya, handang tumabi at huwag magpilit.

Bigla namang sumagi sa isip ni Isabella ang mga salitang sinabi ng ex-fiancé niyang si John habang nakahiga ito sa kama kasama ang ibang babae: “Si Isabella, tingin lang ang kaya, ayaw magpahawak. Sino ba talaga siya? Hindi siya papantay sa’yo—ang lambot-lambot mo, ang init-init pa.”

‘John, kaya ko rin naman. Bakit hindi ka na lang nakapaghintay?’ naisip niya, may kurot sa dibdib.

Sa isip na iyon, buong tapang na iniyakap ni Isabella ang mga braso niya sa batok ni Michael.

Nagulat si Michael sa biglang pagiging agresibo ni Isabella. Pilit niyang pinapanatili ang pagpipigil sa sarili at, paos ang tinig, nagtanong, “Isabella, seryoso ka ba? Pag sinimulan natin ’to, habambuhay na ’to.”

Itinaas ni Isabella ang ulo niya hanggang sa balikat ni Michael at marahang kinagat iyon, ipinapakita sa kilos niya na hindi siya nagbibiro.

Tuluyang nabasag ang pagpipigil ni Michael. Binuhat niya si Isabella; isang kamay ang gumapang sa harapan nito, saka dumausdos papunta sa ibabang bahagi ng likod. Nang maramdaman niya ang paninigas ng katawan ni Isabella, binagalan niya ang galaw, marahang gumuguhit ng bilog sa bandang ibaba ng likod nito gamit ang mga daliri niya.

Pagkaraan ng ilang ulit, unti-unting lumambot ang katawan ni Isabella. Dahan-dahang dumulas pababa ang suot niyang damit, nadadaan sa makinis niyang likod at napigil sa bilog na bilog niyang balakang.

Napakislot si Isabella sa lamig na dumampi sa hubad niyang itaas na katawan. Nang mapagtanto niyang nakalitaw na siya, kusa niyang niyakap ang sarili, tinakpan ang dibdib.

Agad hinawakan ni Michael ang mga kamay niya at itinaas ang mga iyon sa ulunan niya, marahang ipininid.

“Isabella, huli na. Ikaw ang unang nang-akit sa’kin,” bulong ni Michael sa tainga niya, paos ang boses, saka nagpatuloy na parang nagrereklamo, “Isabella, ang sama mo naman kung aakitin mo ’ko tapos hindi mo pananagutan.”

Ang bulong ni Michael sa tainga ni Isabella ay parang balahibong dumadampi sa puso niya, pinapainit ang buong katawan niya. Ang nag-aapoy na mga labi nito ay gumapang sa balat niya, tila pinapaliyab ang bawat dinaanan.

Unti-unting uminit ang katawan ni Isabella, para bang unti-unti siyang natutunaw.

“Isabella, papasok na ’ko,” bulong ni Michael.

Nagdikit ang mainit nilang balat, magkabuhol ang mga katawan, at gumalaw si Michael.

Kahit pinatatag na niya ang isip niya, hindi napigilan ni Isabella ang mapasigaw sa sakit, at kusa nangbumitaw ang mga luha sa mga mata niya.

Naramdaman ni Michael ang hadlang; sabay na nabigla at labis na nalambot ang puso niya.

“Ang tapang mo… sandali na lang, ha.” Hinalikan niya si Isabella, marahang inalo sa paos na tinig.

Magkahalong sakit at kiliti ang naramdaman ni Isabella, kaya hindi niya alam kung paano magre-react. Kinagat niya ang sariling labi, pilit pinapakalma ang sarili, na parang sa kakagat na iyon mawawala ang kirot.

Hindi nagtagal, nanaig ang kiliting gumagapang sa katawan niya kaysa sa sakit. Sumabay siya sa ritmo ni Michael; ramdam niya ang pag-igting ng dugo sa ugat niya at ang pagtayô ng balahibo sa balat. Uminit at lumuwang ang pakiramdam sa ibabang bahagi ng tiyan niya, para bang anumang oras ay lilipad siya palayo sa sariling katawan.

Noong pakiramdam ni Isabella ay nawala na ang ulirat niya, na katawan na lang ang natira, may umapaw na mainit na agos sa kaloob-looban niya, at sabay silang bumagsak sa kama.

Para siyang taong matagal nang ninanakawan ng hininga, tapos biglang nakalanghap ng hangin—hingal, ubos-lakas, at parang wala nang natirang pwersa sa katawan.

“Gusto mong maligo?” Umupo si Michael at tinanong si Isabella, “Mas magaan sa pakiramdam, mas makakatulog ka nang maayos pag nakapaghugas ka.”

Hindi na hinintay ni Michael ang sagot ni Isabella; binuhat na niya ito papuntang banyo para linisin. Sa liwanag ng maliwanag na ilaw sa banyo, hindi malaman ni Isabella kung saan ibabaling ang tingin. Hindi niya maatim na maligo nang nakahubad sa harap ni Michael. Pero kung magpapakatorpe at mahihiya pa siya, baka magmukha namang arte lang. Kaya wala na lang siyang ginawa at hinayaan si Michael na siya ang mag-asikaso sa kaniya.

Buti na lang at maingat si Michael, inisip na unang beses iyon ni Isabella. Maingat niya itong nilinis at saka muling binuhat pabalik sa kama.

Humiga si Michael nang nakatihaya, inilagay ang ulo ni Isabella sa kaliwa niyang dibdib. Nagdikit ang ibabang bahagi ng mga katawan nila, magka-lock ang mga binti.

Unang beses ni Isabella na may kahating lalaki sa kama, kaya gusto sana niyang kumawala sa yakap ni Michael.

Ramdam ang balak niya, dahan-dahang iniunat ni Michael ang kanang kamay patungo sa balikat niya, marahang hinahagod ang likod niya na para bang may hinahaplos na kuting.

Unti-unting nalimutan ni Isabella ang kaninang kabaliwan at kahihiyan, tuluyang kumalma, ninanamnam ang haplos ni Michael mula batok hanggang likod, hanggang sa mahimbing siyang nakatulog—hanggang sa ang sunod-sunod na katok sa pinto ang gumising sa kaniya.