Sino ang Iyong Kalilimutan Ngayong Gabi

Ikatlong taon na sa kolehiyo, ikalawang semestre.

Ang class president ay pormal na tumayo sa harap ng klase upang ipaalam sa amin na tapos na ang tatlong taon ng kurso, sa kalagitnaan ng Hunyo ay aayusin ang mga materyales para sa pagtatapos, magbibigay ng diploma, at mula noon ay maaari nang lumayo sa pamilyar ngunit kakaibang kampus na ito. May mga nagbunyi, may mga nalungkot, pero ako ay nadagdagan ng kaunting kalungkutan.

Sa mga taong iyon, ang kabataan ay malapit sa amin, parang dumadaan lang sa aming mga daliri. Sa paglingon ko sa tatlong taon ng kolehiyo, ang tanging bagay na nagpapasalamat ako ay ang pagkakilala ko sa isang kaibigan—si Palad, at kapag kasama ko siya, nagiging mas tiwala ako sa sarili dahil mas pangit siya sa akin, na siyang pangunahing dahilan kung bakit gusto ko siyang kasama.

Nakatayo si Palad sa tabi ko at niyakap ako, sabay tanong: "May pinagsisisihan ka ba, Autumn?"

"Meron." Sabi ko kay Palad: "Gusto kong makatulog kay Ranjing."

"Putang ina." Sigaw ni Palad: "Bro, ang taas ng ambisyon mo. Paano mo naisip ang ganitong kademonyohan? Sabihin mo sa akin saan galing ang lakas ng loob mo?"

Tumingin ako sa bintana na puno ng kalungkutan at sinabi: "Graduation na, isang daang araw na lang at aalis na tayo sa kolehiyong ito, hindi ko alam kung magkikita pa kami. May plano akong makatulog kay Ranjing bilang pamamaalam, masama ba iyon? Hindi ba puwede?"

"Puwede! Puwede!" Sabi ni Palad: "Yung mga gustong makatulog kay Ranjing siguro kung maghawak-kamay ay makakapalibot ng tatlong beses sa oval. Kailangan mong pumila."

"Putang ina mo." Galit kong sabi: "Ano tingin mo sa diyosa ko? Pila lang at ticket, pwede na?"

Nagpakita si Palad ng walang pakialam na mukha at sinabi: "Kung pwede lang pumila at bumili ng ticket, may pag-asa ka pa. Pero hindi ganun. Siya ang campus queen ng Media Studies, ikaw naman ay isang nobody lang. Narinig na ba niya ang pangalan mong Autumn? Ano ang laban mo? Maliban na lang kung pilitin mo. At narinig ko na may boyfriend siya, tatlong beses na akong nakarinig na may nagbabalik sa kanya sa eskwela gamit ang BMW. Ano, hindi ka ba nai-pressure bigla?"

"Gusto kong makatulog kay Ranjing."

Hindi pinansin ni Palad ang sinabi ko at nagpatuloy: "Ubusin na natin yung tubig sa dorm, bili tayo ng isang galon mamaya."

"Gusto kong makatulog kay Ranjing."

Patuloy na hindi pinansin ni Palad ang sinabi ko: "Saan tayo kakain ng tanghalian? Maghanap tayo ng magandang kainan."

"Gusto kong makatulog kay Ranjing."

"Sige, sige, puntahan mo na si Ranjing at magpahayag ka." Sabi ni Palad, na nawalan na ng pag-asa: "Isang daang araw na lang at aalis na tayo sa kolehiyong ito, hindi natin alam kung magkikita pa tayo. Kung may plano ka, gawin mo na. Suportado kita. Kung magtagumpay ka, araw-araw kita ililibre ng barbecue hanggang graduation."

Paano niya nasabi yun? Para sa mga libreng barbecue na iyon, pupuntahan ko si Ranjing at kakausapin siya, kahit hindi niya ako kilala.

Tanghali, hinila ako ni Palad papuntang kantina. Itinuro niya ang pintuan at sinabi: "Tingnan mo, nandyan si Ranjing. Hindi ba gusto mong makatulog sa kanya? Sige na."

Tumingin ako sa direksyon na tinuro ni Palad. Nakasuot si Ranjing ng puting skinny jeans, puting sapatos, at isang dilaw na blouse. Nasa pila siya para kumuha ng pagkain. Siya ang diyosa ko, ang diyosang pinagnanasaan ng maraming lalaki sa loob ng tatlong taon.

Tumawa si Palad at sinabi: "Sige na, hindi ba sinabi mong gusto mong makatulog sa kanya? May isang daang araw na lang. Sige na."

Hindi ko na matiis ang pang-aasar ni Palad. Iniwan ko ang aking chopsticks at tumakbo papunta sa pintuan ng kantina. Nagulat si Palad at tinanong: "Talagang pupunta ka?"

Hindi ko siya pinansin. Tumakbo ako papunta kay Ranjing. Nakayuko siya at nakatingin sa kanyang cellphone. Nang tumayo ako sa harap niya, narinig ko ang tibok ng puso ko na parang drum. Nahihirapan akong huminga. Iniisip ko kung may dugo sa ilong ko.

Nang mapansin ni Ranjing na may nakatayo sa harap niya, tumingala siya at nagtanong: "May kailangan ka?"

Ang boses niya ay napakalamig. Tumingin ako sa kanya at sinabi: "Ako, ako" Putang ina, paano ko sasabihin kay Ranjing na gusto kong makatulog sa kanya?

Tumingin si Ranjing sa akin na may interes. Bago pa siya makapagsalita, bigla kong niyakap ang kanyang baywang at hinalikan siya sa labi. Sa sandaling iyon, parang tumigil ang oras. Nanlaki ang mga mata ni Ranjing. Naamoy ko ang kanyang bango at nasarapan ako sa pakiramdam. Hindi ko marinig ang mga ingay sa paligid, tanging tibok ng puso ko lang ang naririnig ko. Kung pwede lang tumigil ang oras sa sandaling ito.

Unti-unting nagbago ang ekspresyon ni Ranjing, mula sa pagkagulat hanggang sa pagtanggap ng halik ko.

"Klang!" Ang tunog ng metal na bumagsak sa sahig ang nagbalik sa akin sa realidad. Gusto kong murahin ang tanga na hindi man lang maayos magdala ng tray.

Binitiwan ko ang baywang ni Ranjing, nakatayo sa harap niya, kinakabahan. Hindi ko siya kayang tingnan sa mukha, handa na akong masampal.

Ngunit ilang segundo ang lumipas, walang sampal na dumating. Dahan-dahan kong sinabi: "Pasensya na, hindi ko sinasadya. Natatakot akong hindi na tayo magkikita pagkatapos ng graduation. Gusto ko lang sabihin sa'yo na salamat sa pagdating mo sa aking kabataan. Hindi ko inaasahan na may mangyayari, gusto ko lang malaman mo."

Pagkatapos kong magsalita, parang magnanakaw na naghihintay ng hatol.

"Salamat." Ang boses ni Ranjing ay napakahina. Naniniwala ako na ako lang ang nakarinig. Pagkatapos niyang sabihin ito, inayos niya ang kanyang buhok at ngumiti, saka tahimik na umalis.

Nakatingin ako sa kanyang papalayong likuran, may halo ng kasiyahan at kalungkutan.

Ano ang ibig sabihin ng "salamat"? Kasabay ng pag-alis ni Ranjing, bumalik sa normal ang kantina. Bumalik ako sa mesa at napansin kong wala na ang aking pagkain.

Si Palad ay nakayuko at mabilis na kumakain. Tinanong ko: "Nasaan ang pagkain ko?"

Puno ang bibig niya habang sumagot: "Kinakain ko."

"Nasaan ang pagkain mo? Bakit kinakain mo ang akin?"

Itinuro ni Palad ang sahig: "Nalaglag."

Putang ina, ang tunog ng "klang" ay mula sa kanyang tray na bumagsak. Sinira niya ang napakagandang eksena ko. Gusto kong patayin si Palad. Umiiyak si Palad at sinabi: "Autumn, ikaw na gago ka, hinalikan mo ang diyosa ko. Totoo bang gusto mong makatulog sa kanya? Hindi na tayo magkaibigan. Sabihin mo sakin, ano ang sinabi ng diyosa ko?"

"Salamat."

"Salamat sa nanay mo! Ang sakit ng loob ko. Kailangan mo akong ilibre ng barbecue ngayong gabi para aliwin ang nasaktan kong puso. Busog na ako, uuwi na ako sa dorm para umiyak ng dalawang oras. Pagbalik mo, bumili ka ng isang galon ng tubig."

"Sabi ko, sinabi niya na 'salamat.'"

Naglakad na si Palad pero bumalik, umiiyak pa rin: "Bakit sinabi ng diyosa ko na 'salamat'? May pag-asa ba kayo? Hindi ko alam, pero kailangan mo akong aliwin. Libre mo ako ng barbecue ngayong gabi."

Putang ina, sinabi niya na siya ang manlilibre ng barbecue pero iniwan ako ni Palad. Nakaupo ako mag-isa sa mesa, iniisip ang nangyari kanina. Ang "salamat" ni Ranjing, ano ang ibig sabihin nun? Hindi ba niya ako kinamumuhian? May pag-asa ba kaming magpatuloy?

Pag-alis ni Palad, bumili ako ng bagong pagkain. Nang kumakain na ako, may anim o pitong lalaki ang pumasok at dumiretso sa akin. Isa sa kanila ay itinuro ako: "Ito ang gago na humalik kay Ranjing."

Nanggagalaiti ang lider nila, kumuha ng upuan at sinugod ako: "Putang ina mo, tanga ka na humalik kay Ranjing? Sisirain ko ang mukha mo."