บทนำ
บท 1
ในโลกนี้มีบ้านสองแบบ
แบบแรก คือบ้านที่เป็นที่พักพิง อบอุ่น ปลอดภัย และเต็มไปด้วยความรัก
แบบที่สอง คือบ้านที่เป็นกรงขัง เย็นเยียบ เหม็นอับ สิ้นหวัง และกัดกินทุกอย่างจนเหลือแต่ซาก
สำหรับพาหรือพายอาร์ นักศึกษาสาววัย 20 ปี เธอไม่เคยรู้จักบ้านแบบแรกเลย
ห้องเช่าสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่กลิ่นสีทาผนังราคาถูกยังไม่จางหายคือโลกทั้งใบของเธอ มันคือสถานที่ที่เสียงหัวเราะหมายถึงการถูกหวยเบอร์เล็กๆ และเสียงร้องไห้คือสัญญาณว่าวงพนันล่มอีกครั้ง
พายในวัยยี่สิบใช้ชีวิตเหมือนคนอายุสี่สิบ เธอเรียนไป ทำงานพาร์ทไทม์จนดึกดื่นไปด้วย เพื่อจ่ายค่าเทอมที่พ่อกับแม่ไม่เคยสนใจและเพื่อเหลือเงินไว้ซื้อข้าวสาร ในขณะที่ทั้งคู่ใช้ลมหายใจไปกับการลุ้น
...ลุ้นว่าไพ่ใบต่อไปจะเปลี่ยนชีวิต
...ลุ้นว่าลูกเต๋าครั้งหน้าจะปลดหนี้
...และลุ้นว่าวันนี้จะมีเจ้าหนี้รายใหม่โผล่มาทุบประตูหรือไม่
ความแสบซนและดื้อรั้นที่คนภายนอกเห็น แท้จริงแล้วคือเกราะป้องกันชิ้นสุดท้ายที่เธอสร้างขึ้นมา เกราะที่ใช้เถียงกับเจ้าหนี้ที่มาทวงเงินหน้าบ้าน เกราะที่ใช้ปั้นหน้ายิ้มเวลาอาจารย์ทวงค่าเทอม และเกราะที่ใช้ซ่อนความแตกสลายเวลาที่เธอกลับมาพบว่าหม้อหุงข้าวที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ถูกแม่เอาไปจำนำจนเกลี้ยง
สำหรับพายพ่อกับแม่ไม่ใช่เซฟโซน
พวกเขาคือเจ้าหนี้คนแรกในชีวิตของเธอ
กลิ่นอับชื้นของห้องเช่ารูหนูราคาถูก ผสมปนเปกับกลิ่นเหล้าและกลิ่นควันบุหรี่จางๆ คือสิ่งแรกที่พายสัมผัสได้เมื่อเธอลากสังขารกลับมาถึงห้องหลังเลิกงานพาร์ทไทม์ร้านสะดวกซื้อกะดึก
เหงื่อยังชื้นอยู่บนหน้าผากเนียน แม้ว่านี่จะเป็นเวลาตีสามก็ตาม
ภาพตรงหน้าทำให้ร่างเล็กสูงเพียง 160 เซนติเมตรหยุดชะงัก ข้าวของในห้องกระจัดกระจายราวกับถูกพายุถล่ม เศษแก้วแตกเกลื่อนเต็มพื้น
พ่อกับแม่ของเธอนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ที่มุมห้อง บนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ยมีเพียงขวดเหล้าเปล่ากับเศษซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
“พวกเขามาอีกแล้วเหรอคะ” พายถามเสียงเรียบ ไม่ใช่เพราะเธอไม่กลัว แต่เพราะเธอชินชาเกินกว่าจะแสดงอารมณ์ใด
“พาย... ลูก” ผู้เป็นแม่เงยหน้าขึ้น ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ “พวกเขา… พวกเขาบอกว่านี่คือโอกาสสุดท้าย”
“โอกาสสุดท้ายเรื่องอะไรคะ” พายทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง เธอเหนื่อยเกินกว่าจะยืนแล้ว “ก็เราไม่มีอะไรจะให้พวกเขาแล้วนี่ พายทำงานจนแทบไม่ได้นอน ค่าเทอมก็ยังค้าง พายจะเอาปัญญาที่ไหนไปหาเงินล้านมาใช้หนี้พนันของพ่อ!”
“ไม่ใช่เงิน!” ผู้เป็นพ่อตวาดลั่น ใบหน้าซูบตอบเต็มไปด้วยความเครียดและสิ้นหวัง “คราวนี้พวกเขาไม่เอาเงิน”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพายกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นไปทั่วสันหลัง มันคือลางสังหรณ์ที่เลวร้ายที่สุด
“...แล้วเขาจะเอาอะไรคะ”
แม่ของเธอเบือนหน้าหนีไม่กล้าสบตา ในขณะที่พ่อจ้องเขม็งมาที่เธอ แววตาที่เคยมีแต่ความว่างเปล่า ตอนนี้กลับฉายแววความหวัง
“พวกเขาเป็นตระกูลใหญ่ รวยมาก ใหญ่มาก พวกเขาบอกว่าถ้าเรายอมยกบางอย่างให้ หนี้ทั้งหมดจะเป็นศูนย์”
“ยกอะไรคะ” พายถาม ทั้งที่ในใจเริ่มรู้คำตอบ
“พวกเขาเห็นแก... พาย พวกเขาเห็นรูปแกในกระเป๋าตังค์พ่อ เขาบอกว่าลูกสาวเรา... สวยดี”
โลกทั้งใบของพายแตกสลายลงตรงนั้น
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกใช้เป็นหลักประกัน แต่ที่ผ่านมามันเป็นแค่คำขู่ เป็นแค่ลมปากของพวกทวงหนี้รายย่อย
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่
“พ่อ... แม่... กำลังจะขายพายเหรอ” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือจนแทบไม่เป็นคำพูด ดวงตากลมโตที่มักจะฉายแววแสบซน บัดนี้มีเพียงน้ำใสๆ เอ่อคลอจนล้นขอบตา
“มันจำเป็น!” พ่อตะคอกกลบเกลื่อนความรู้สึกผิด “แกก็รู้ว่าเราไม่มีทางเลือก! ถ้าเราไม่ยอม พวกมันเอาเราตายแน่! แกอยากให้พ่อกับแม่ตายเหรอ!”
“แต่พายเป็นลูกของพ่อนะ!”
“ก็เพราะแกเป็นลูกไง!” พ่อสวนกลับ “แกต้องทดแทนบุญคุณเราสิ! เราเลี้ยงแกมาจนโต แค่นี้แกทำให้เราไม่ได้เหรอพาย!”
คำว่าทดแทนบุญคุณเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงมาบนหัวใจที่แตกละเอียดของเธอจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี
พายมองหน้าคนสองคนที่เธอเรียกว่า พ่อแม่ ตลอดชีวิตยี่สิบปีที่ผ่านมา คนที่เธอพยายามทำงานสายตัวแทบขาดเพื่อหาเงินมาจุนเจือใช้หนี้พนันที่ไม่จบไม่สิ้นให้
ตอนนี้พวกเขากำลังผลักเธอลงนรกขุมที่ลึกที่สุด เพื่อเอาตัวรอด
“พวกเขาคือใครคะ” พายถามเสียงแผ่วเบา น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน
“ตระกูลอัศวมังกร”
ชื่อนั้นทำให้พายตัวแข็งทื่อ ไม่มีใครในประเทศนี้ไม่รู้จักชื่อนั้น ชื่อของตระกูลมาเฟียเก่าแก่ที่กุมอำนาจมืดทุกอย่างไว้ในมือ
“เขาบอกว่า ลูกชายฝาแฝดของเขาต้องการตัวแก”
แม่พูดจบก็ฟุบหน้าร้องไห้โฮ แต่พายไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว
ความแสบซน ความดื้อรั้นที่เธอใช้เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดพังทลายลง เธอซื่อเกินกว่าจะเข้าใจโลกของผู้ใหญ่ที่โหดร้ายใบนี้
ชีวิตธรรมดาๆ ในรั้วมหาวิทยาลัย ความฝันที่จะเรียนจบ มีงานดีๆ ทำ ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
ในคืนที่มืดมิดที่สุดคืนนั้น พายอาร์ได้เรียนรู้ว่าสำหรับพ่อแม่ของเธอแล้ว เธอไม่ใช่ลูกสาว
เธอเป็นเพียงหลักประกันชิ้นสุดท้าย ที่กำลังจะถูกส่งมอบให้กับแฝดที่อันตรายที่สุด
บทล่าสุด
#34 บทที่ 34 ความหวัง
อัปเดตล่าสุด: 1/17/2026#33 บทที่ 33 หมาโบ้ถือกำเนิด
อัปเดตล่าสุด: 1/17/2026#32 บทที่ 32 บ้านที่อบอุ่น
อัปเดตล่าสุด: 1/17/2026#31 บทที่ 31 อิสระ
อัปเดตล่าสุด: 1/17/2026#30 บทที่ 30 ศพที่ไม่มีอยู่จริง
อัปเดตล่าสุด: 1/17/2026#29 บทที่ 29 แผนการที่วางไว้
อัปเดตล่าสุด: 1/17/2026#28 บทที่ 28 เธอยังไม่ตาย
อัปเดตล่าสุด: 1/17/2026#27 บทที่ 27 ความจริงที่ช้าเกินไป
อัปเดตล่าสุด: 1/17/2026#26 บทที่ 26 ลาก่อน
อัปเดตล่าสุด: 1/17/2026#25 บทที่ 25 รอยร้าวที่ไม่มีวันประสาน
อัปเดตล่าสุด: 1/17/2026
คุณอาจชอบ 😍
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
เมียขัดดอก
"คุณหมอคะฉันขอร้องล่ะคุณหมอช่วยแม่ฉันด้วยเถอะนะ" หญิงสาวขอร้องอ้อนวอนถึงขั้นยกมือขึ้นมากราบไหว้
"ทางเราช่วยได้เท่าที่ช่วยจริงๆ" ถ้าเขาทำแบบนั้น โรงพยาบาลของเขาอาจจะถูกฟ้องได้ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีเลย และมันก็ไม่คุ้มกับการเสี่ยง
"ฉันขอร้องล่ะค่ะ จะให้กราบเท้าฉันก็ยอม"
"คุณอย่าทำแบบนี้เลย"เขารีบพยุงร่างของหญิงสาวที่กำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าให้กลับขึ้นมายืนใหม่อีกครั้ง
"คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันเคยเรียนหมอมาค่ะ ฉันคงพอช่วยงานคุณได้ไม่มากก็น้อย" เพราะเธอเคยเรียนมาด้านนี้ก็เลยรู้ว่าใครที่สามารถจะช่วยแม่ของเธอได้ และก็รู้ด้วยว่ามันเสี่ยงมากถ้าจะทำแบบนี้
"คุณก็เคยเรียนหมอมา คุณก็คงจะรู้ผมคงช่วยไม่ได้"
"ถ้าเปลี่ยนจากช่วยงานเป็นเอาร่างกายของฉันแลกเปลี่ยนได้ไหมคะ"
"คุณพูดอะไร"
"ถ้าคุณหมอยอมช่วยผ่าตัดให้แม่ฉันฉันจะยอมมอบร่างกายให้คุณค่ะ" เธอมีคนที่จะมาบริจาคอวัยวะแล้ว เหลือแค่การผ่าตัดเท่านั้น..
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
BAD FIANCE พันธะรักคู่หมั้นใจร้าย
โหด (ร้าย) รัก
"ถ้าแค้นนัก! ก็ฆ่าฉันเสียเถอะ!"
บูรณิมาตะโกนใส่หน้าอย่างเหลืออด
"ถ้าเธอตาย เรื่องนี้ก็หมดสนุกน่ะซี้"
"คนถ่อย!"
"ชมกันบ่อยขนาดนี้ คงได้สลบคาเตียง"
คนหัวใจทมิฬแสยะยิ้มร้าย
"สารเลว!"
"แล้วชอบไหมจ๊ะ ที่มีผัวสารเลวแบบนี้"
"ไปลงนรกซะ!"
"เอากับเธออยู่ขนาดนี้ ไม่ลงนรกหรอกเบบี๋ มีแต่จะขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ด" เขาว่าพลางเคลื่อนเข้าหา
"ถะ...ถ้าคุณไม่หยุด ฉันจะกลั้นใจตาย"
"ห้ามคิดแม้แต่จะทำร้ายตัวเอง ชีวิตเธอเป็นของฉัน จะเป็นหรือตายฉันเท่านั้นที่เป็นคนกำหนด ฉะนั้นตราบใดที่ฉันยังใช้งานร่างกายเธอไม่สาสม อย่าได้คิดทำให้ของของฉันมีตำหนิ"
คนโอหังออกคำสั่งอย่างเผด็จการ
"ชีวิตฉันเป็นของฉัน ไม่ใช่ของคุณ"
"ทำไมจะไม่ใช่ คนไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีเงิน ไม่มีงาน ไม่มีบ้าน และไม่มีที่ไปอย่างเธอ ต้องมีนายและเจ้าชีวิต และฉันจะเป็นนายและเจ้าชีวิตให้เธอเอง"
ดิบ เถื่อน รัก
เมื่อตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองนอนกับ ‘อดีตเพื่อนรัก’ ที่กลายเป็นเพื่อนชัง เพื่อนที่เธอแอบรักเขาเพียงแค่ข้างเดียว เพื่อนที่ตราหน้าว่าเธอคือคนที่ทำให้ผู้หญิงที่เขารักจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
“ตั้งแต่วันนี้เราขาดกัน! มึงไม่ใช่เพื่อนกูอีกต่อไป อ้อ…แล้วก็จำเอาไว้ด้วยล่ะ ว่าแม้แต่แอบรักกูมึงก็ไม่มีสิทธิ์” เขาประกาศตัดความสัมพันธ์อย่างสิ้นเยื่อขาดใย วาจาทำร้ายหัวใจอย่างแสนสาหัสทำให้เธอน้ำตารื้น
“จอมมึงฟังกูก่อนได้ไหม”
เสียงสั่นเครือพยายามเอ่ยวิงวอน จากนั้นเธอก็วิ่งตามร่างใหญ่ไป แล้วยื้อแขนกำยำเอาไว้สุดแรง ก่อนจะถูกผลักลงไปกองกับผืนทรายร้อนๆ อย่างไร้ปรานี ครั้นจะตามไปยื้ออีกหนก็ต้องผงะ หลับตาปี๋ กลั้นหายใจตัวแข็งทื่อ เมื่อจอมโหดควักปืนออกมายิงเฉียดใบหูไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด
ปัง!
“ออกไปจากชีวิตกูซะ! แล้วก็อย่ากลับมาให้กูเห็นหน้าอีก!”
เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะทอดสายตาชิงชังมาให้ จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่เหลียวหลัง ทิ้งให้คนถูกเขาผลักไสออกไปจากชีวิตร้องไห้ปานปิ่มจะขาดใจ
ฤทธิ์รักแม่ม่าย
เขาหนุ่มโสดหล่อและรวยมากมีสาวๆรุมล้อมอยากเป็นเจ้าของหัวใจ แต่เขากลับหลงเสน่ห์ผู้หญิงที่เขามีวันไนท์สแตนด้วยและไม่รู้เป็นใครแต่พอเจอเลขาของพี่สาวก็ปักใจว่าเธอคือนนั้น แล้วจะเป็นคนเดียวกันหรือไม่
พิษรักคุณหมอ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเอง
สปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
คลั่งรักเมียแต่ง
"แกไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พ่อคิดดีแล้ว"
"นี่คุณพ่อฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไงครับ อย่าลืมสิว่าเราทั้งสองเป็นญาติกัน แม้แต่นามสกุลก็ยังใช้นามสกุลเดียวกันเลย"
"เรื่องนั้นลูกไม่ต้องไปใส่ใจ แค่เตรียมตัวรอเป็นเจ้าบ่าวเท่านั้นพอ"
"อะไรวะ!!" ชายหนุ่มแสดงอาการฉุนเฉียวโมโหออกมาต่อหน้าทุกคนที่อยู่ตรงนั้น แบบไม่มีความเกรงใจใครเลย
"พาลุงเข้าห้องได้แล้ว" ทัตเทพ เทพประทาน ชายพิการที่นั่งรถเข็นมาได้หลายปีแล้ว เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์
"ค่ะคุณลุง" น้ำอิงสาวน้อยที่เติบโตจากบ้านนา ถูกผู้ที่มีศักดิ์เป็นลุงรับมาอุปถัมภ์เลี้ยงดูได้ระยะหนึ่งแล้ว
ที่ทัตเทพอยากให้หลานสาวตัวเองแต่งงานกับลูกชาย เพราะตอนนี้ลูกชายกำลังคบหาอยู่กับผู้หญิงที่ท่านไม่ปลื้ม ทั้งสองมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกันก็จริง แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไข
เขาพยายามปฏิเสธพ่อมาโดยตลอด จนถึงวันหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยต้องยอมแต่งงานกับเธอไปก่อน เพราะถูกพ่อขู่ว่าจะยกมรดกทั้งหมดให้กับน้ำอิง
"คุณแทนคุณหยุดนะ!" หญิงสาวที่มีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบร่างกายอยู่พยายามดิ้นรนช่วยเหลือตัวเอง
"อยากได้ฉันเป็นผัวไม่ใช่เหรอ ฉันก็กำลังจะทำหน้าที่ผัวอยู่นี่ไง ทำไมต้องบอกให้ฉันหยุดด้วย"













