Ang Buhay Kasama ang Aking Magandang Tiya

"Kuya Li, huwag ka mag-alala, kaya ko 'to!"

Gabi na, at tulog na tulog ako nang bigla akong magising sa ingay.

Awtomatiko akong bumangon at naglakad papunta sa pinto, at narinig ko ang sunod-sunod na 'sira' at ang malambing na boses ni Tita, "Dahan-dahan lang!"

"Asawa ko, gustung-gusto ko ang itsura mo ngayon, ang ganda mo talaga," sabi ni Tito habang tumatawa.

Ramdam ko ang init sa buong katawan ko.

Si Tito at Tita, mukhang nag-uusap na naman sa kalaliman ng gabi.

"Huwag ka masyadong mabilis ngayong gabi, gusto ko ng mas matagal!" Ang malambing na boses ni Tita ay parang lason, puno ng mga imahe sa isip ko.

Kahit hindi ko makita, naiisip ko kung gaano kaganda si Tita ngayon.

Kamakailan lang, nagkaroon ako ng aksidente at nasira ang mga mata ko, kaya nabulag ako.

Simula nang mabulag ako, lagi na lang akong nasa bahay, parang patay na buhay.

Nang malaman ni Tito ang nangyari sa akin, labis siyang nalungkot at abala sa pag-aasikaso para gumaling ang mga mata ko. Kahit hindi siya tunay kong Tito, lumaki siya kasama ng tatay ko, kaya malapit kami sa isa't isa.

Dahil malapit ang bahay ni Tito sa ospital kung saan ako nagpapagamot, kinuha niya ako para tumira sa kanila at pinapangalagaan ako ni Tita.

Si Tita ay napakabuting tao, mabait at ang boses niya ay napakaganda.

Sabi ni Mama, alaga ni Tita ang sarili niya kaya ang puti at kinis ng balat niya, parang dalaga pa rin kahit nasa trenta na.

Sayang nga lang, hindi ko siya nakita bago ako nabulag.

Simula nang lumipat ako sa bahay ni Tito, araw-araw akong pinalalakas ng loob ni Tita, sinasabing huwag akong susuko.

Tuwing naririnig ko ang malambing niyang boses, parang may init na dumadaloy sa puso ko.

Kung gagaling pa ang mga mata ko, gusto kong si Tita ang una kong makita.

Habang lumalakas ang ingay ng dalawa, lalo akong naging sensitibo dahil sa pagkabulag ko, at hindi maalis sa isip ko ang mga ungol ni Tita.

At ang init sa katawan ko, hindi ko na makontrol, gusto ko ring maranasan ang magkasama kami ni Tita.

"Hindi pwede, hindi pwede!" Pilit kong inaalis ang masasamang isipin sa utak ko!

Hindi ko pwedeng lokohin si Tito!

"Bang!" Hindi ko sinasadyang nabangga ang ulo ko sa pader!

Ang sakit!

Hawak ang ulo ko, naghintay ako ng ilang sandali, at biglang naging malinaw ang malabo kong paningin.

Nakakakita na ako, halos mapasigaw ako sa tuwa, pero narinig ko si Tito na nagsalita sa labas.

"Asawa ko, aalis na ako, subukan natin ang mas exciting ngayon."

"Huwag, baka magising si Ning, hindi maganda kung maririnig niya."

"Anong ikatatakot mo, hindi naman niya makikita." Alam kong ako ang pinag-uusapan nila.

"Huwag na, mahal."

"Sinasabi mong ayaw mo, pero ang katawan mo ay gustong-gusto, ngayon ko lang nakita na ganito ka kasabik, huwag ka nang magpanggap." Sumilip ako sa pinto at nakita ko ang isang eksenang nagpaagas ng dugo sa ilong ko.

Si Tita, nakasuot ng punit-punit na damit, nakadapa sa pinto, at isang kamay ay nakatakip sa bibig para hindi makagawa ng ingay.