Ang Taktiko ay Muling Nagdulot ng Kaguluhan

Taon ng Yuan Sheng 16, isang gabi'y bumagsak ang buong kaharian ng Lan Xi. Isang hukbo na tila mga multo ang sumalakay sa Moon Song, sinira ang mga depensa, at sa huli'y pinatay ang lahat sa palasyo. Ang pamilyang maharlika ng Lan Yue ay pinaslang, pati na rin ang kanilang mga opisyal. Ang mga mamamayan ay nagtakbuhan, nagkalat ang mga bangkay sa paligid, at iilan lamang ang nagtagumpay makatakas, ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin sila natatagpuan.

Ang hari ng Wu Xian at ang hari ng Yue Ling ay hinati ang teritoryo ng Lan Xi, bawat isa'y kumuha ng kalahati. Mula noon, ang tatlong kaharian ay naging dalawang bansa na nagsusukatan ng lakas. Tatlong taon na silang nananatiling payapa.

……

Anim na buwan ang nakalipas, tila nagpapakita ng agresyon ang Wu Xian, hindi pinapansin ang mga hangganan ng bansa. Sunod-sunod na nagpadala ng hukbo upang manggulo sa mga hangganan, sinusunog at ninanakawan ang mga kalapit na bayan. Maraming opisyal ang nagkaisa at sumulat sa hari, humihiling na magpadala ng hukbo upang sugpuin ang kaguluhan.

Galit na galit ang hari ng Yan Ling, kaya't agad niyang ipinadala ang heneral na si Zhong Yu Yan upang pamunuan ang hukbo at harapin ang kaaway sa hangganan.

……

“Anan!”

Dahan-dahang iminulat ni Nalan ang kanyang mga mata, ang malabong paningin at magulong isip ay nagdulot ng kalituhan kung ito ba'y realidad o panaginip. Kinusot niya ang kanyang mga mata, sinusubukang malinawan ang paligid.

Nasa harap niya ang isang luntiang kagubatan, ang madilim na panahon ay nagpapahirap sa pag-alam ng direksyon.

Pilit na tumayo si Nalan, pasuray-suray na naglakad pasulong, ang kanyang isip ay malabo at walang maalala. Habang naglalakad, kinukusot niya ang kanyang sentido gamit ang hintuturo, sinusubukang magising.

Dahan-dahang inalala ni Nalan ang mga nangyari kanina. Pumunta siya sa opisina ng malaking boss, pagkatapos ay nakaramdam ng hindi maganda, at pagkatapos...

Nandito na siya?

Nang malinawan si Nalan, tiningnan niya ang paligid ng kagubatan at nakaramdam ng kakaibang takot. Hindi niya alam kung nasaan siya, at sa kanyang alaala, hindi pa siya napunta rito. Paano siya nakarating dito?

Bumuntong-hininga si Nalan, bahala na, kailangan niyang makalabas muna.

Matagal na nagpalibot si Nalan sa kagubatan, ngunit hindi niya makita ang daan palabas. Kinapa niya ang kanyang bulsa, ngunit wala siyang makuha. Tiningnan niya ang kanyang sarili nang may pagkagulat.

Ano 'to? Ano'ng kalokohan 'to?

Tiningnan ni Nalan ang kanyang suot na makalumang damit na yari sa magaspang na tela, at agad niyang pinagdudahan ang kanyang buhay.

Ito ba'y kalokohan ng malaking boss o ano pa man?

Muling nagulo ang isip ni Nalan, hinila ang kanyang suot na parang basahan, hindi alam ang sasabihin.

Habang nag-iisip si Nalan tungkol sa kanyang buhay, narinig niya ang malakas na yabag ng kabayo mula sa malayo, kasabay ng bahagyang pagyanig ng lupa. Doon lamang siya nagising sa kanyang pag-iisip.

Tumingin siya sa direksyon ng tunog, nakita niya ang isang lalaking nakasuot ng pulang damit na nakasakay sa kabayo, at may isang malaking grupo ng mga tao na sumusunod sa kanya, paminsan-minsan ay pinapana siya. Tila siya'y hinahabol.

Ano 'to, may nagshu-shooting ng pelikula?

Tumingin si Nalan sa paligid, ngunit walang nakitang kamera o mga tauhan ng produksyon. Habang naguguluhan, narating na ng grupo ang kanyang kinaroroonan. Agad siyang nagtago sa likod ng puno at palihim na pinanood ang mga tao.

Hinahabol ng grupo ang lalaking nakapula, at ang mga pana ay dumadaan lamang sa kanya na hindi siya tinatamaan. Patuloy na tumakbo ang lalaki, diretso sa harapan.

Habang nakatago sa likod ng puno, napansin ni Nalan ang direksyon ng takbo ng lalaking nakapula. Bigla siyang napagtanto...

Sandali, bangin 'yan sa unahan!

………

Habang kumukuha ng pana mula sa kanilang mga quiver, kinuha ng lalaking nakapula ang isang bagay mula sa kanyang damit, ngunit bago niya ito mailagay, isang pana ang dumaan sa kanyang braso, nag-iwan ng sugat.

Nahulog ang hawak niyang signal flare sa lupa. Tumingin siya sa sugatang bahagi, "Tsk," sabay patuloy na tumakbo, tila hindi alintana ang bangin sa harapan.

Biglang huminto ang grupo ng mga humahabol, at ang pinuno ay dahan-dahang itinaas ang kanyang pana, kinuha ang isang pana mula sa likod at itinutok sa lalaking nakapula.

“Puslit—”

Isang matalim na tunog ng bagay na tumama sa laman, sa sakit, bahagyang bumitaw ang lalaking nakapula sa hawak na renda ng kabayo. Bago pa siya makareak, isa pang pana ang tumama sa kabayo.

Nabigla ang kabayo at nagsimulang magwala, bumagsak ang lalaki mula sa likod ng kabayo, gumulong-gulong patungo sa gilid ng bangin.

Nang makita ng pinuno na sapat na iyon, bumaba siya ng kabayo at dahan-dahang lumapit sa lalaking nakapula. Matapos tignan ang kanyang kahabag-habag na kalagayan, ngumisi siya at tinulak ang lalaki pababa ng bangin.

“Putik!” Napatili si Nalan mula sa likod ng puno sa gulat. Ganito na ba ka-grabe ang mga aktor ngayon, wala na bang stunt double o harness?

Sandali lang, harness?

Putik, wala siyang harness!

Nagulat si Nalan. Nag-shooting ba sila ng eksenang pamatay? Totoong bangin 'yan, walang katapusan!

Matapos itulak ang lalaki pababa ng bangin, umalis na rin ang grupo sakay ng kanilang mga kabayo.

Agad na tumakbo si Nalan sa gilid ng bangin, "Diyos ko po, totoo bang nahulog siya? Sigurado bang shooting 'to at hindi paglalaro ng buhay?"

Nataranta si Nalan, ito ang unang beses niyang makaranas ng ganito. Wala rin siyang cellphone.

Sinubukan niyang sumigaw pababa ng bangin, umaasa sa halos isang porsyentong tsansa, "May tao ba diyan?"

………

Walang sumagot, kaya't bumuntong-hininga si Nalan at nagbalak nang umalis. Bigla niyang narinig ang isang mahinang boses, "Meron..."

Agad na sumilip si Nalan sa gilid ng bangin, ngunit wala siyang nakita. Patuloy na nagsalita ang boses, "Nandito."

Sinundan ni Nalan ang tunog at nakita ang lalaking nakapula, nakahawak sa isang espada na nakabaon sa gilid ng bangin, halos hindi na makayanan.

"Tulungan mo ako..." Mahinang paghingi ng tulong ng lalaki.

Agad na inabot ni Nalan ang kanyang kamay upang hilahin siya, ngunit hindi niya maabot. Naghahanap siya ng paraan sa paligid, naghanap ng gamit na pwedeng magamit. Tumakbo siya sa isang puno at nakakita ng isang matibay na sanga. Hinawakan niya ito at pinilit na bunutin mula sa puno.

Sinubukan ni Nalan ang tibay ng sanga, at nang makita niyang pwede, binalot niya ito ng tela mula sa kanyang damit at tumakbo pabalik sa gilid ng bangin, iniabot ang sanga pababa.

"Abot mo ba?" Habang iniabot ni Nalan ang sanga, tinanong niya.

Nakita ni Zhong Yu Yan ang sanga sa itaas at mahina siyang sumagot, "Oo..." Pagkatapos ay inabot niya ito gamit ang sugatang kamay, habang binunot ang espada sa kabila.

Nang maramdaman ni Nalan ang bigat sa sanga, nagsimula siyang humila pataas. Si Zhong Yu Yan naman ay dahan-dahang umakyat gamit ang kanyang espada, sinusubukang bawasan ang bigat ng sanga.

Sa kabuuan ng proseso, walang aberya. Akala ni Nalan ay magkakaroon ng eksenang mababali ang sanga at mahuhulog ang lalaki. Buti na lang, buti na lang.

Nang magkatabi na silang nakahiga sa lupa, napangiti si Nalan. Ganito pala ang pakiramdam ng makatulong sa kapwa? Ang sarap sa pakiramdam na makapagligtas ng buhay!

Matapos mailigtas, humihingal si Zhong Yu Yan. Dahil hindi naipadala ang signal, akala niya ay mamamatay siya sa bangin ngayon. Hindi niya inaasahan na may magliligtas sa kanya.

Tiningnan ni Zhong Yu Yan ang lalaking nakasuot ng basahan sa tabi niya. Bagaman nagpapasalamat siya sa pagligtas sa kanya, nagdududa pa rin siya.

"Sino ka?"

Nang makahinga nang maayos, saka lamang napansin ni Nalan ang lalaki sa harap niya.

May suot itong gintong maskara na kalahati lamang ng mukha ang natatakpan. Ang natitirang bahagi ng mukha ay matalim ngunit gwapo, at ang mga mata niyang singkit ay puno ng pag-aalinlangan, ngunit mas lalong nagbigay ng mapanganib na kagandahan.

Napalunok si Nalan, at naalala ang kwento ng "The General's Tale" na sinulat niya, na may pangunahing tauhang kasing-gwapo at matapang ni Lanling Wang, si Zhong Yu Yan.

Ibig bang sabihin, tinawag siya ng malaking boss para dito sa "The General's Tale"? Pero bakit kailangan niyang sumali sa eksena?

At... iniligtas pa niya si Zhong Yu Yan? Parang pamilyar ang eksenang ito!

"Tinanong kita, ano ang pangalan mo?" Nang hindi sumagot si Nalan, nawalan ng pasensya si Zhong Yu Yan, at itinutok ang espada sa leeg ni Nalan.

"Ako, ako... Ako si Anan!" Nagdesisyon si Nalan na gamitin ang pangalan ng isang espiya ng kalaban, "Ako'y taga-maliit na bayan sa hangganan, ngunit sinira ng hukbo ng Wu Xian ang aming lugar, ako lamang ang nakatakas."

"Talaga?" Tinaas ni Zhong Yu Yan ang kilay, "Paano ko malalaman na totoo ang sinasabi mo?"

Halos hindi makahinga si Nalan sa presensya ni Zhong Yu Yan, ngunit dahil sa malaking boss, kailangan niyang ituloy ang kwento, "Marunong akong makipagdigma. Narinig kong nandito malapit ang hukbo ni Heneral Zhong, kaya gusto kong sumali sa hukbo at maghiganti para sa aking pamilya!"

Tiningnan ni Zhong Yu Yan ang maliit na katawan ni Nalan at tumawa, "Ikaw? Gusto mong makipaglaban? Baka hindi mo nga mabuhat ang sandata!"

Sa isip ni Nalan, minura niya si Zhong Yu Yan. Grabe naman, masyadong seryoso sa role, pati personal na atake pa.

"Ako... pwede akong maging tagapayo," Inangat ni Nalan ang kanyang payat na kamay at mahina na nagsalita.

Ibinalik ni Zhong Yu Yan ang espada, ngunit hindi ibig sabihin ay nawala na ang kanyang pagdududa. Ngunit... mas mabuti nang bantayan ang kalaban sa sarili niyang paningin.