De Toevallige Bruid

Priya's POV

"Priya, schiet op anders komen we te laat. Wat ben je aan het doen?" riep mijn moeder van buiten mijn slaapkamerdeur.

"Ja, mam, nog tien minuutjes," antwoordde ik, maar ik wist niet zeker of ik wel naar deze bruiloft wilde gaan... Hoe kan ik hem zien trouwen met iemand anders... Ik denk dat het een slecht idee was. Ik denk dat ik niet moet gaan omdat ik me niet normaal zal kunnen gedragen... Maar tegelijkertijd wilde ik hem nog één keer zien voordat hij zou trouwen.

Bovendien wilde ik mijn koppige geest laten zien dat hij echt ging trouwen.

Ik had al vijf jaar een enorme crush op hem... hoewel het leek alsof hij totaal geen weet had van mijn bestaan...

Ik kan hem niet eens de schuld geven, hij wist niet eens van mijn gevoelens...

Hoe dan ook, het was nu te laat. Ik haalde een prachtige sari tevoorschijn en begon me klaar te maken.

"Priya, wil je nou met ons mee of niet?" vroeg mijn moeder terwijl ze mijn kamer binnenkwam, nu ze ongeduldig werd. Maar zodra ze me zag, veranderde haar uitdrukking.

"Oh mijn god! Je ziet er prachtig uit, lieverd. Ik ben verbaasd dat je een sari draagt. Je ziet er echt schitterend uit," zei mam.

"Relax mam, je weet dat ik van deze hou." Ik wilde niet dat ze wist hoe ik me op dat moment voelde. Ik droeg Jhumkies en mijn armband en bracht een beetje make-up aan.

We gingen naar beneden en zodra mijn vader me zag, lichtten zijn ogen op van liefde. Hij omhelsde me en gaf me een kus op mijn voorhoofd.

We reden allemaal naar de trouwlocatie, het beste vijfsterrenhotel van de stad. Mijn hart bonkte als een gek. We betraden de hal die zeer smaakvol was versierd.

Oh god, waarom ben ik hierheen gekomen? Mijn hart begon te zinken, mijn voeten weigerden te bewegen en wilden weggaan, maar konden niet.

Hij was daar met zijn vrienden... Hij zag er heel gelukkig uit, hij was net uit zijn auto gestapt die prachtig was versierd met bloemen. Zijn ouders en broer waren er ook. Mijn ouders begonnen naar hen toe te lopen en mijn moeder trok me met zich mee.

Zodra meneer en mevrouw Kapoor (Rahul's ouders) ons zagen, kwamen ze ons begroeten. Meneer Ram Kapoor is de beste vriend van mijn vader. Hij is een joviale man, altijd leuk om mee te praten. Hij is een zeer succesvolle zakenman, hij heeft textiel- en kledingfabrieken en exporteert kleding over de hele wereld. Zijn vrouw, mevrouw Sunita Kapoor, is ook een zeer liefdevolle en zorgzame vrouw.

"Gefeliciteerd!" begroette mijn moeder Sunita tante en ze glimlachte terwijl ze mijn moeder omhelsde.

Nadat ze elkaar allemaal hadden begroet, keek oom Ram naar me en zei verrast: "Awwww! Wie is deze jonge en knappe dame? Hebben we elkaar eerder ontmoet, lieverd?"

"Oom, stop alsjeblieft met plagen."

"Lieve hemel, wat is er met je gebeurd, lieverd, het lijkt alsof je van de ene op de andere dag bent gegroeid. Je ziet er prachtig uit..."

Ik bloosde alleen maar bij zijn opmerkingen en mijn ouders keken me vertederd aan.

Oom zei tegen papa: "Kabir, ik denk dat we een geschikte partij voor deze jonge dame moeten gaan zoeken."

"Ja, het lijkt erop dat ze tweeëntwintig is," antwoordde mijn vader.

"Oh alsjeblieft, pap en oom, hou op hiermee." Mijn moeder en tante genoten ook van mijn ongemak.

Het is beter als ik ze negeer. Dus zei ik: "Ik ga iets te drinken halen."

Ik liep naar de snackbar en pakte een glas sap.

Mijn ogen begonnen weer naar Rahul te zoeken en ik zag dat hij naar me keek. Ik glimlachte naar hem, maar hij bleef me intens aankijken. Ik wilde weten wat hij dacht, want ik kon de uitdrukking in zijn ogen niet begrijpen.

Net toen tikte iemand op mijn schouder. Toen ik me omdraaide, stond Rahul's jongere broer, Rohit, daar. Hij was twee jaar ouder dan ik en was vrij vriendelijk en behoorlijk openhartig.

"Zo, iemand heeft zich goed uitgedost. Je ziet er prachtig uit. Weet je hoeveel mensen naar je kijken? Waar was je al die tijd?"

"Rohit, stop hiermee, ik word nu echt geïrriteerd. Iedereen plaagt me. Ik had geen saree moeten dragen."

"Oh nee, ik plaag je niet. Je ziet eruit als een engel, eigenlijk geniet ik ervan dat ik met het mooiste meisje hier praat en alle mannen me jaloers aankijken. Mijn vrienden daar vragen me zelfs om hen aan jou voor te stellen."

"Alsjeblieft, doe dat niet, ik ben in niemand geïnteresseerd."

"Ik weet het......" zei Rohit heel serieus en ik wilde hem net vragen wat hij daarmee bedoelde. Maar op dat moment werd hij geroepen en verontschuldigde hij zich en ging weg.

Ik keek weer naar Rahul en hij keek nog steeds naar mij, wat me zowel blij als verdrietig maakte.

Ik begon langzaam mijn sap te drinken en mijn keel voelde droog aan.

Rahul was vier jaar ouder dan ik, maar ik had altijd een enorme crush op hem. Ik was meestal verlegen in zijn aanwezigheid en hij vermeed me vaak. Ik werd er verdrietig van dat hij me vermeed, maar mijn gevoelens bleven hetzelfde.

Het was pas vorige week dat Rahul's ouders bij ons thuis kwamen en vertelden dat Rahul binnen een week met zijn vriendin Leena wilde trouwen. Oom was niet erg blij met die beslissing. Ik voelde me ellendig toen ik het nieuws hoorde.

Ik ging naar mijn kamer en huilde heel lang... en vandaag was ik hier om zijn bruiloft bij te wonen. Ik wilde met mijn eigen ogen zien dat hij gelukkig was met iemand anders, zodat ik hem kon vergeten en verder kon gaan met mijn leven.

Al mijn vrienden wisten van mijn crush op hem, maar mijn ouders hadden er geen idee van.

Ik was nog steeds in gedachten verzonken, toen ik hoorde dat iemand schreeuwde, er hing een soort spanning in de lucht. Plots leek iedereen gespannen. Ik kon niet begrijpen wat er aan de hand was.

Rahul leek erg boos en zag eruit als een gewonde leeuw. Oom en tante waren erg gespannen en mijn ouders probeerden hen te kalmeren.

Plots begon oom hevig te zweten en mijn vader riep naar Rohit en Rahul. Ze kwamen rennend en ze brachten oom Ram naar een kamer. Rohit belde de dokter en hun huisarts kwam haastig om oom te onderzoeken. Tante huilde en Rahul keek erg verdrietig en schuldig. Ik wist niet eens wat er aan de hand was, maar ik voelde me echt slecht.

De dokter zei dat oom een angstaanval had gehad en omdat hij vorig jaar al een hartaanval had gehad, was het niet goed voor hem om zo angstig te zijn.

Mijn vader, Rahul en Rohit gingen naar binnen. Er was overal zoveel spanning.

Ik vroeg mijn moeder: "Mam, wat is er met oom gebeurd? Hij was zo blij, zoals altijd. Waarom is hij zo angstig?"

Voordat mama iets kon zeggen, kwam mijn vader de kamer uit en riep mijn moeder. Ze spraken privé voor vijf minuten. Ze leken gespannen en bespraken iets heel serieus.

Wat is er aan de hand? Zou iemand me alsjeblieft vertellen wat er gebeurt?

Mijn moeder kwam naar me toe, pakte mijn hand en leidde me naar mijn vader. Mijn vader zei dat oom niet goed was, maar dat hij met mij moest praten. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik was zo in de war.

Mijn vader omhelsde me en vroeg me om met hem mee te komen... Ik volgde hem en mijn moeder en tante gingen ook de kamer binnen waar oom rustte. Ik keek naar hem en hij vroeg me om dichterbij te komen.

"Beta, ik weet niet hoe ik dit moet zeggen, maar mag ik je iets vragen?"

"Natuurlijk oom, u kunt me alles vragen. Maar u moet rusten, u ziet er erg zwak uit."

"Ik zal rusten nadat ik met jou heb gesproken. Vergeef me alsjeblieft dat ik dit vraag, maar ik heb je nodig om iets voor mij... voor ons... te doen," zei oom terwijl hij me hoopvol aankeek.

"Oom, alsjeblieft, u kunt me altijd alles vragen. U bent als een vader voor mij. Ik respecteer en hou veel van u. Ik zal zeker alles doen om u gelukkig te maken."

Hij pakte mijn hand en vroeg me: "Wil je alsjeblieft mijn dochter worden?"

Ik raakte erg in de war en probeerde te begrijpen wat hij bedoelde, toen hij zei: "Ik wil dat je met mijn zoon Rahul trouwt......"