
Alejándome del lobo
Jade F. C. J · Hoàn thành · 102.7k Từ
Giới thiệu
Cuando Carolina se entera de que Kayler vuelve a Lewiston ella intenta no ir detrás de él casi al momento. Pero se da cuenta de que Kayler está en las mismas andanzas de antes: fiestas cada fin de semana, alcohol, salidas misteriosas. Todo le parece un tipo de déjà vu como en los inicios ¿a eso quiere jugar Kayler Brown? Bien, ella lo puede hacer mucho mejor.
Las venganzas y la falta de comunicación entre ambos los harán cometer varios errores, pero hay un chico nuevo en el pueblo, su nombre es Gadreel, ¿quien es Gadreel? ¿Y por qué dicen que es un caído?
Chương 1
CAROLINA
—Carolina, ¿me escuchas?
Parpadeo varias veces y miro a la persona frente a mi: la doctora Morrison. Se ha convertido en mi psiquiatra desde hace ya algunos meses. Desde que esa persona se fue —no quiero decir nombres— había quedado demasiado mal. Había entrado en una depresión horrible, no quería comer, nada de lo que hacía antes me daba satisfacción. Aparte de eso experimenté algunos problemas de ansiedad, lo descubrí cuando me había metido a la ducha después de días y experimenté un ataque de ansiedad.
Pensé que moría.
Así que mi mamá me buscó ayuda y volví a Lewiston, no podía estar fuera, de alguna forma había experimentado un tipo de miedo por el mundo exterior. Mamá me cuidaba, se ocupada de darme mis medicinas —para no decir antidepresivos— y demás. Junto con Mike, claro está. Me pregunto si Mike le dirá algún día la verdad a mamá y también me preguntaba si ella lo aceptaría.
—Si —respondí. Tenía sesiones una vez cada quince días.
—¿En que pensabas?
La doctora Morrison era tez blanca, cabello rubio y un poco bajita. Usaba lentes y tenía una carpeta con ella en donde llevaba mi registro. A decir verdad fue una gran ayuda para mi y me ha ayudado a superar varios traumas: empezando por la violacion que tuve. Cuando pienso en eso aprieto mis puños súper fuerte y me provoca golpear a Rafael. Me provoca hacerle de todo. Sin piedad. Pero me calmo, diciéndome que no vale la pena enojarme y poner en riesgo mi salud por alguien como él.
—En cosas —me limité a decir.
—Nos ha agarrado la noche, ¿te sientes mejor que hace quince días? Puedo minorar la dosis si es así, te veo un poco más relajada —me dice.
—No, la dosis está bien por ahora. Quizás más adelante —me apresuré a decir. De alguna forma los medicamentos me hacían sentir bien.
Ella duda.
—Está bien. Terminamos por hoy. Recuerda hacer tus ejercicios de respiración. ¿Has ido a las clases de yoga?
Me había inscrito unos meses atrás a clases de yoga aquí en el pueblo y me habían servido mucho.
—Esta semana no fui porque tenía cosas que hacer con mamá y Mike pero en la próxima si voy —me puse de pie, tomando mi abrigo y mi bolso.
—Está bien, solo recuerda no dejarlas por ahora. Son de mucha ayuda.
Y lo sabía. Me sentía un poco mejor.
—Te veo en quince días entonces —me sonríe.
—Nos vemos.
Cuando salgo de la oficina el viento helado me hace sentir escalofríos. Hoy será una noche muy friolenta. Estábamos a finales de Enero, había retomado mis clases de la universidad en línea. No estaba preparada para volver a la universidad, ver a Rafael y peor volver a mi habitación.
Seguí caminando por la acera, había dejado el auto de mamá estacionado a unas cuantas calles. Era de noche y no había mucha gente transitando. Lewiston no era muy transitado que digamos. Respiré profundo, relajándome. Cuando me acordaba de él aún sentía una tristeza en mi pecho, pero la descartaba de inmediato. No me quiso escuchar en su momento, no me creyó y eso es algo que tampoco puedo perdonar. Y no seguiré yendo detrás de él como perrito faldero. Esa no es la Carolina Lane que conozco.
Cuando estaba a punto de llegar a mi auto no me sentí del todo sola, de repente me sentí observada y eso me dio un poco de nervios y miedo. Miré para todos lados pero no había nadie. Apresuré el paso hasta llegar a la puerta de mi auto, busqué las llaves en mi bolso pero para mi mala suerte nunca las encontraba.
Cuando sentí un hormigueo en mi nuca volteé a ver detrás de mi de inmediato, pero no había nadie tampoco.
Okay, tienes que relajarte, Carolina, es solo tu mente jugándote una mala pasada. Me calmé y seguí buscando las llaves pero un ruido arriba de mi cabeza me hizo detenerme en seco. Era como si alguien estuviera moviendo las ramas del árbol. Elevé la vista y miré: estaba oscuro, el árbol se movía y movía, achiqué la vista para ver más pero no lograba ver nada. Todo era negro.
Y entonces pasó: las luces de un camión alumbraron el punto exacto. Lo que miré por una milésima de segundo: un chico en pantalones, sin camisa, mirándome fijamente con sus ojos negros y una sonrisa maquiavélica ¿además de eso? Miré dos cosas negras detrás de él, en su espalda: ¿alas? La luz del camión pasó así que todo volvió a ser negro. Sentía miedo. Terror. Me apresuré a buscar las llaves del coche, encontrándolas en el bolsillo de mi pantalón, abrí la puerta, me adentré y arranqué, alejándome de sea lo que sea que haya visto.
—¿Cuando vienes, Anne? —me acuesto en mi cama con el teléfono celular puesto en mi oreja. Hablaba con Anne, la extrañaba para ser sincera, pero ella estaba haciendo su vida y estudiando en Canadá, junto con Thomas. Me alegraba que Anne encontrara a alguien como él, que la ama incondicionalmente.
—No lo sé, Caro, estoy en exámenes y tengo mucho que estudiar, ¿tú estás estudiando?
Bufé.
—Obvio —medio mentí. Estudiaba, sí, pero no en exceso.
—Caro... —musita.
—Créeme, Anne, lo hago, una hora al día o dos. Diario —hice un hincapié en eso último.
—Está bien. Extraño Lewiston —dice— Extraño andar por el bosque de vez en cuando con mi bicicleta. Extraño visitarte. Como en los viejos tiempo, ¿recuerdas?
—Lo recuerdo. —suspiré profundo algo nostálgica junto con Anne. Ojalá volviéramos a esos días. Al menos evitaría conocer a alguien de por aquí cerca. —Pero bueno, son nuevos comienzos, lo único que queda es adaptarse y hacer que sea un lugar mejor.
—Me alegra escucharte hablar así —dice— ir a terapia te ha servido mucho. Me siento orgullosa —lloriquea.
—Ya, Anne —no me gustaba lo cursi ni las lloraderas.
—Lo siento —sorbe su nariz— ¿has hablado con Connor? —me pregunta, cambiando de tema.
—No, ese ingrato ya no me habla desde que está con Kenzie.
—Oh, oh, ¿acaso son celos los que estoy percibiendo?
—Por supuesto que no —me siento de inmediato en la cama— estás loca —reí.
Es que extrañaba a Connor y casi no hablábamos.
—Hmm bueno, te tengo que dejar, amiga, quiero seguir estudiando —se le escucha un bostezo.
—Mejor descansa —aconsejo— duerme un poco y luego continuas.
—Quizás tengas razón. Te hablo más luego, cuídate.
—Bye —corté.
Al menos aún hablaba con Anne.
•
Por la noche me preparo algo de comer y me siento en el comedor a cenar. Estaba sola, al principio era muy difícil estarlo, me sentía deprimida y lo único que hacía era llorar. Pero poco a poco empezó a gustarme estar sola, sentía una especia de paz y tranquilidad. Obviamente venían recuerdos a veces, pero lograba ser más fuerte que ellos. Cuando termino de comer, lavo mi plato y lo pongo en la platera, en eso, mi celular suena anunciando un mensaje de texto.
Lo leo mientras camino hacia la sala.
De desconocido:
Buh.
¿Ah? Frunzo el ceño ya que no entiendo el contenido del mensaje así que tecleo una respuesta.
¿?
De desconocido:
¿Sola en casa?
De Carolina:
No es tu problema, ¿quien eres?
Desconocido:
Abre la puerta y averígualo.
Sentí un poco de pánico y algo de desconfianza.
Carolina:
Estas loco si crees que abriré la puerta. Tengo un arma.
¿En serio, Carolina? Bueno, no me juzguen, puedo usar el rifle de Mike, la vez pasada me enseñó así que... puedo contra quien sea que sea. Subo a la habitación de mamá y busco en el armario el rifle, lo cargo y bajo otra vez a la sala, acercándome a la puerta. Miré por el huequito de esta... pero no había nadie.
Esta vez no me van a intimidar como años atrás.
Me celular sonó.
Desconocido:
¿Miedo?
Carolina:
Seas quien seas no te tengo miedo. No sabes quien soy.
Desconocido:
Una rubia común y corriente.
Me enojé. Pero no debía enojarme.
—Relájate, Carolina, relájate. Todo está bien. No vale la pena perder los cabales por un idiota que solo quiere hacerte una broma.
Carolina:
Imbecil.
Desconocido:
Por qué no abres, conejita? El lobo feroz solo quiere ser tu amigo.
Sentí una especie de escalofrío cuando dijo eso.
El lobo feroz.
De alguna manera me recordó a Kayler. Tragué grueso y seguí respondiendo.
Carolina:
No es gracioso.
Será...?
No.
No es él.
Desconocido:
Ábreme, conejita.
Carolina:
Deja de llamarme así.
Desconocido:
No te acuerdas de mi? Me conociste saliendo de tu loquera.
Y entonces hice memoria. ¿Saliendo del psiquiatra? Pensé, pensé y pensé... hasta que di con algo. Una semana atrás cuando miré la silueta de un hombre en un árbol. Era escalofriante. Me dio mucho miedo. No puede ser la misma persona, ¿o si?
Carolina:
El loco del árbol?
Desconocido:
Jaja que ingeniosa. Por qué no sales y nos conocemos mejor?
En eso adjuntó una ubicación. En el bosque, en medio del bosque para ser exactos. Estará loco si cree que voy a ir.
Desconocido:
Miedosa. Eres una miedosa. Tranquila que no te voy a comer.
Rodé los ojos.
Desconocido:
A menos que tu quieras, claro 😏
¿Qué le pasa?
Carolina:
No te tengo miedo.
Desconocido:
Te espero aquí entonces 😏
Guardé el celular en el bolsillo de mi pantalón trasero y me preparé mentalmente. Sea quien sea ese chico tenebroso no es más que yo, yo puedo con él, después de todo soy un lobo, aunque no me he transformado hace mucho. Tenía puesta una camisa a cuadros, unos vaqueros desgastados y mis converse negros. Mi cabello rubio estaba en un moño desaliñado, varios pelitos caían en mi cara. En fin, era toda una señorita de pueblo ya.
Abrí la puerta de mi casa y salí con el rifle en mano. La noche estaba friolenta, habían algunas ráfagas de viento acompañadas de sonidos escalofriantes. Como en las películas de miedo. Me adentré al bosque, conocía bien el centro del bosque porque la primera vez que vine aquí fui engañada por una manada de mujeres loba celosas. Así que conocía bien.
Caminé y caminé súper sigilosa, mirando para todos lados, no tenía miedo, de pronto me sentí valiente. Tenía un arma conmigo. Me suspendí en cuanto escuché un ruido en los árboles, como si una especie de pájaro hubiera aterrizado allí. Pero estaba oscuro así que no podía ver, sin embargo cayó a la par mía una pluma. Una enorme pluma negra. Me agaché para recogerla. La tomé en mis manos, observándola detenidamente.
¿Que clase de ave es esta? Tiene que ser enorme. Aún así, la pluma me llamo mucho la atención así que la guarde en mi bolsillo. Seguí caminando hasta llegar al punto exacto. Y no había nadie. Este lugar me trajo recuerdos. Estaba aquí, super asustada cuando una loba se lanzó a mi dispuesta a atacarme pero otro lobo negro lo impidió. Ese lobo era Kayler. Aun recuerdo todo como si hubiera sido ayer.
Tomé mi celular y tecleé un mensaje:
Estoy aquí, ¿ahora eres tú el que se esconde?
Desconocido:
Te observo. Te he observado todo este tiempo.
Miré para todos lados. Estaba cerca de la casa de los Brown y es entonces en donde empiezo a escuchar una especia de música. Música súper alta que incluso escuchas aquí, en el bosque. Trago grueso preguntándome quien será. ¿Los de la manada del señor Brown? ¿Celebrarán algo? Tenía meses de no hablar con ese señor. Tomé mi rifle y me acerqué mas a unos arbustos para poder ver la casa desde larguito, olvidando que quizás andaba un loco por aquí cerca.
Me asomé: había autos afuera, otros que llegaban, eran jóvenes. Como de mi edad quizás, universitarios. Pero en eso se acerca un auto negro, vidrios oscuros y se estaciona frente a la casa, venían dos autos más detrás de ese. Mi corazón late a mil por hora al imaginar a la persona que venía allí. Cuando la puerta del coche se abrió y salió un tipo cabello negro, despeinado y sin camisa, retrocedí.
Kayler.
Traía un cigarro en su boca.
Salió, saludó a varios chicos y chicas.
Dios. No puede ser. Esta aquí. Regresó. Kayler Brown regresó. Retrocedí lentamente porque no sabía qué hacer o qué pensar pero pisé algo que hizo mucho ruido, provocando que los tipos de la casa, incluido Kayler Brown voltearan a ver hacia acá, cuando me iba a girar para volver a mi casa lo más rápido posible una mano cubrió mi boca.
—Shhh —susurró la persona que me retenía— callada, conejita —dijo.
Estaba en shock, tenía mi rifle y me podía transformar en loba pero eso solo haría que Kayler me sintiera, así que hice lo que el tipo desconocido me dijo y me callé, más porque frente a mi a una distancia considerada estaba Kayler y no quería enfrentarlo.
Chương Mới nhất
#58 Capítulo 58 Angie
Cập nhật Lần cuối: 6/1/2026#57 Capítulo 57 Disculpas
Cập nhật Lần cuối: 6/1/2026#56 Capítulo 56 Forma de ser
Cập nhật Lần cuối: 6/1/2026#55 Capítulo 55 Frase
Cập nhật Lần cuối: 6/1/2026#54 Capítulo 54 Trabajo
Cập nhật Lần cuối: 6/1/2026#53 Capítulo 53 Ojos
Cập nhật Lần cuối: 6/1/2026#52 Capítulo 52 Coche
Cập nhật Lần cuối: 6/1/2026#51 Capítulo 51 Musica
Cập nhật Lần cuối: 6/1/2026#50 Capítulo 50 Sonriendo
Cập nhật Lần cuối: 6/1/2026#49 Capítulo 49 Amor
Cập nhật Lần cuối: 6/1/2026
Bạn Có Thể Thích 😍
Dì Nhỏ 25 Tuổi Tuyệt Vời Của Tôi
Yêu lại Alpha của người yêu cũ
Có lẽ là vậy! Nhưng ngay lúc này, tôi thực sự không quan tâm.
Tôi để chân mình mở ra. Khuôn mặt của con sói đen to lớn tìm thấy chỗ của nó giữa hai chân tôi. Hít một hơi sâu, nó ngửi thấy mùi hương của tôi—sự kích thích của tôi—và phát ra một tiếng gầm gừ trầm thấp. Những chiếc răng sắc nhọn của nó nhẹ nhàng chạm vào da tôi, khiến tôi kêu lên khi những tia lửa chạy qua âm đạo của tôi.
Có ai thực sự có thể trách tôi vì mất kiểm soát vào lúc này không? Vì khao khát điều này?
Tôi nín thở.
Chỉ có một lớp vải mỏng của chiếc quần lót ngăn cách chúng tôi.
Nó liếm tôi, và tôi không thể kìm nén một tiếng rên.
Tôi chuẩn bị tinh thần, nghĩ rằng nó có thể rút lui—nhưng thay vào đó, lưỡi của nó liếm tôi lần nữa và lần nữa, mỗi lần nhanh hơn. Háo hức.
Rồi đột nhiên, nó xé toạc chiếc quần lót của tôi với tốc độ và độ chính xác đáng kinh ngạc, mà không gây hại cho da tôi. Tôi chỉ nghe thấy tiếng vải rách, và khi tôi nhìn lại nó, nó đã quay lại liếm tôi.
Tôi không nên cảm thấy như thế này về một con sói. Vấn đề của tôi là gì vậy?
Đột ngột, tôi cảm thấy những cái liếm của nó trở nên nhẹ nhàng hơn, và khi tôi nhìn lại con sói đen to lớn, tôi nhận ra đó không còn là một con sói nữa. Đó là Alpha Kaiden!
Anh ta đã biến hình và bây giờ đang liếm âm đạo của tôi.
🐺 🐺 🐺
Alpha Kaiden, một người sói đáng sợ nổi tiếng với những hành động tàn nhẫn và niềm vui trong việc giết người mỗi đêm trăng tròn, phát hiện ra rằng bạn đời định mệnh của mình không ai khác chính là một người phụ nữ bình thường, người tình cờ là bạn đời được chọn của Gamma của anh ta.
Anh ta muốn từ chối mối liên kết của họ, nhưng số phận có những kế hoạch khác. Hóa ra, giải đấu để trở thành Vua Alpha tiếp theo quy định rằng chỉ những Alpha có bạn đời mới có thể tham gia. Đó là lý do dẫn Kaiden đến việc đề xuất một thỏa thuận giả mạo táo bạo.
Dù ban đầu do dự, trái tim của Katherine mềm lòng khi anh ta đưa ra một lời hứa quý giá: bảo vệ bầy nhỏ của cô khỏi bất kỳ mối đe dọa nào có thể xảy ra.
Ít ai biết rằng Katherine phát hiện ra một sức mạnh tiềm ẩn trong bản thân cô lớn hơn nhiều so với những gì anh ta có thể tưởng tượng.
Khi các thử thách của giải đấu tiến triển, Alpha Kaiden thấy mình không thể cưỡng lại được sự khao khát có sự hiện diện của cô không chỉ trong cuộc thi mà còn trên giường của anh ta.
Bác Sĩ Làng Tự Do: Cuộc Sống Hạnh Phúc Của Ông Từ
Người Vợ Bí Mật Của CEO
Bốn năm sau, cặp song sinh của chúng tôi trở về Vịnh Aurora và khinh thường cha mình, "Đẹp trai thì có ích gì? Một kẻ hèn nhát vô dụng như ông không xứng đáng với mẹ chúng tôi!"
Tuyệt vọng để giành lại chúng tôi, anh ta bắt đầu cầu xin một cách điên cuồng, "Các con, ba xin lỗi. Tất cả là lỗi của ba!"
Yêu Bạn Của Bố
“Cưỡi anh đi, Thiên Thần.” Anh ra lệnh, thở hổn hển, dẫn dắt hông tôi.
“Đưa vào trong em, làm ơn…” Tôi van nài, cắn vào vai anh, cố gắng kiểm soát cảm giác khoái lạc đang chiếm lấy cơ thể mình mãnh liệt hơn bất kỳ cực khoái nào tôi từng tự cảm nhận. Anh chỉ đang cọ xát dương vật vào tôi, và cảm giác đó còn tuyệt hơn bất kỳ điều gì tôi tự làm được.
“Im đi.” Anh nói khàn khàn, ấn ngón tay mạnh hơn vào hông tôi, dẫn dắt cách tôi cưỡi trên đùi anh nhanh chóng, trượt vào cửa mình ướt át và khiến âm vật tôi cọ xát vào cương cứng của anh.
“Hah, Julian…” Tên anh thoát ra cùng tiếng rên lớn, và anh nâng hông tôi lên dễ dàng rồi kéo xuống lại, tạo ra âm thanh rỗng khiến tôi cắn môi. Tôi có thể cảm nhận được đầu dương vật của anh nguy hiểm chạm vào cửa mình…
Angelee quyết định giải thoát bản thân và làm bất cứ điều gì cô muốn, bao gồm cả việc mất trinh sau khi bắt gặp bạn trai bốn năm của mình ngủ với bạn thân nhất trong căn hộ của anh ta. Nhưng ai có thể là lựa chọn tốt nhất, nếu không phải là bạn thân của cha cô, một người đàn ông thành đạt và độc thân?
Julian đã quen với những cuộc tình chớp nhoáng và những đêm một lần. Hơn thế nữa, anh chưa bao giờ cam kết với ai, hay để trái tim mình bị chinh phục. Và điều đó sẽ khiến anh trở thành ứng cử viên tốt nhất… nếu anh sẵn lòng chấp nhận yêu cầu của Angelee. Tuy nhiên, cô quyết tâm thuyết phục anh, ngay cả khi điều đó có nghĩa là quyến rũ anh và làm rối tung đầu óc anh hoàn toàn. … “Angelee?” Anh nhìn tôi bối rối, có lẽ biểu cảm của tôi cũng bối rối. Nhưng tôi chỉ mở môi, nói chậm rãi, “Julian, em muốn anh làm tình với em.”
Đánh giá: 18+
Lời Tiên Tri Sói
Chân Chính Luna
Tôi cảm nhận được trái tim mình đang tan vỡ. Leon đang gào thét bên trong tôi, và tôi cảm nhận được nỗi đau của anh ấy.
Cô ấy đang nhìn thẳng vào tôi, và tôi có thể thấy nỗi đau trong mắt cô ấy, nhưng cô ấy từ chối thể hiện ra. Hầu hết các sói đều quỵ xuống vì đau đớn. Tôi muốn quỵ xuống và cào xé lồng ngực mình. Nhưng cô ấy không làm vậy. Cô ấy đứng đó với đầu ngẩng cao. Cô ấy hít một hơi sâu và nhắm đôi mắt tuyệt đẹp của mình lại.
"Tôi, Emma Parker của bầy Sói Trăng Lưỡi Liềm, chấp nhận sự từ chối của anh."
Khi Emma tròn 18 tuổi, cô ấy ngạc nhiên khi biết bạn đời của mình là Alpha của bầy. Nhưng niềm hạnh phúc khi tìm thấy bạn đời không kéo dài lâu. Bạn đời của cô ấy từ chối cô ấy vì một cô sói mạnh mẽ hơn. Cô sói đó ghét Emma và muốn loại bỏ cô ấy, nhưng đó không phải là điều duy nhất Emma phải đối mặt. Emma phát hiện ra rằng cô ấy không phải là một con sói bình thường và có những người muốn lợi dụng cô ấy. Họ rất nguy hiểm. Họ sẽ làm mọi thứ để đạt được điều họ muốn.
Emma sẽ làm gì? Bạn đời của cô ấy có hối hận vì đã từ chối cô ấy không? Bạn đời của cô ấy có cứu cô ấy khỏi những người xung quanh không?
Đêm Vui Gia Đình
Bộ Não Vàng
Làm Tình Với Bố Bạn Thân Của Tôi
NHIỀU CẢNH EROTIC, CHƠI THỞ, CHƠI DÂY, SOMNOPHILIA, VÀ CHƠI PRIMAL ĐƯỢC TÌM THẤY TRONG CUỐN SÁCH NÀY. NỘI DUNG DÀNH CHO NGƯỜI TRÊN 18 TUỔI. NHỮNG CUỐN SÁCH NÀY LÀ MỘT BỘ SƯU TẬP CÁC CUỐN SÁCH RẤT NÓNG BỎNG SẼ KHIẾN BẠN PHẢI TÌM ĐẾN MÁY RUNG VÀ LÀM ƯỚT QUẦN LÓT CỦA BẠN. Hãy tận hưởng, các cô gái, và đừng quên để lại bình luận nhé.
XoXo
Anh ấy muốn sự trinh trắng của tôi.
Anh ấy muốn sở hữu tôi.
Tôi chỉ muốn thuộc về anh ấy.
Nhưng tôi biết đây không chỉ là trả nợ. Đây là về việc anh ấy muốn sở hữu tôi, không chỉ cơ thể tôi, mà còn mọi phần của con người tôi.
Và điều đáng sợ nhất là tôi muốn trao tất cả cho anh ấy.
Tôi muốn thuộc về anh ấy.
Bí mật của mẹ vợ
Bị chiếm hữu bởi những người bạn thân của anh trai tôi
SẼ CÓ CẢNH SEX MM, MF, và MFMM
Ở tuổi 22, Alyssa Bennett trở về quê hương nhỏ bé của mình, chạy trốn khỏi người chồng bạo hành cùng với cô con gái bảy tháng tuổi, Zuri. Không thể liên lạc với anh trai, cô miễn cưỡng tìm đến những người bạn thân của anh ta để nhờ giúp đỡ - mặc dù họ từng hành hạ cô. King, người thực thi của băng đảng xe máy của anh trai cô, Crimson Reapers, quyết tâm bẻ gãy cô. Nikolai muốn chiếm lấy cô cho riêng mình, và Mason, luôn là kẻ theo đuôi, chỉ vui mừng khi được tham gia vào cuộc chơi. Khi Alyssa điều hướng qua những mối quan hệ nguy hiểm với bạn bè của anh trai, cô phải tìm cách bảo vệ bản thân và Zuri, đồng thời khám phá những bí mật đen tối có thể thay đổi mọi thứ.












