De dochter van de Alpha

Hoofdstuk één - jeugd

"In een veld vol rozen, is zij een wilde bloem, zo onschuldig, maar toch zo zeldzaam."

Ze rende de trap af zo snel als haar kleine benen haar konden dragen. Hij was vlak achter haar, duidelijk niet al te veel moeite doend om het kleine meisje te vangen. Het was tenslotte maar een spelletje. Het meisje giechelde en riep toen ze merkte dat hij dichterbij kwam. Natuurlijk wist ze dat ze nooit aan hem zou ontsnappen, nou ja, tenminste niet voor nu. Ze moest meer trainen en net zo geweldig worden als haar moeder was. Niet alleen in haar ogen, maar ook in de ogen van de roedel.

"Mama!" riep ze, nauwelijks op adem komend.

"Ik ben in de keuken, lieverd," klonk een ongelooflijk liefdevolle stem vanuit de kamer.

Het kleine meisje rende meteen naar de keuken. Haar moeder was haar zogenaamde 'veilige plek,' niemand kon bij haar in de buurt komen als haar moeder in de buurt was. Laten we aannemen dat iemand besloot zijn/haar leven te riskeren om dichter bij de pup te komen - haar vader zou uit het niets verschijnen. Met die bloeddoorlopen ogen, die soms zelfs zijn dochter bang maakten - beide ouders waren overbeschermend, zelfs meer dan dat, ze zouden hun pup niet zonder bewakers het huis uit laten gaan.

Ze rende de keuken in en scande de kamer. Haar moeder zat naast de tafel en glimlachte naar haar. Ze rende meteen naar de vrouw en omhelsde haar.

"Rustig aan, je wilt je broertje toch niet pletten?" lachte haar moeder.

"Sorry, mama, maar hij zit me weer achterna," pruilde het kleine meisje, terwijl ze haar armen over haar borst kruiste.

"Blaze, sukkel, stop hiermee! Wil je dat Azrael weer de voordeur eruit ramt? Je weet dat hij het voelt als Kato in gevaar is of zelfs maar gestrest," sprak de vrouw, terwijl ze de man, die net de keuken binnenkwam, dodelijke blikken toewierp.

"Ooooh, mama zei een stout woord," voegde het kleine meisje plagerig toe.

"We waren aan het spelen, oké? Bovendien verveel ik me zo; ik weet niet wat ik moet doen. Toen vroeg het kleine duiveltje, dat jij je dochter noemt, me om met haar te spelen. En hier zijn we dan, nogmaals, ik herhaal, nogmaals, naast jou en ik ben de slechterik," hij bootste Kato's pruilen na en herhaalde haar acties.

Allebei leken ze precies op peuters tijdens een driftbui, Raven rolde alleen maar met haar ogen en grijnsde.

"Ik hou niet van die grijns op je gezicht, haal hem eraf!" riep Blaze. Hij had nu een reden om bang te zijn, zijn beste vriendin grijnsde nooit zonder reden.

"3...2...1...." fluisterde ze zachtjes.

De deur sloeg met een luide knal open en een dierlijk gegrom weerklonk door hun huis.

"Ik zei het toch," voegde Raven eraan toe en giechelde, terwijl ze opstond en met één hand op haar grote buik leunde. Ze kon elk moment bevallen van hun tweede kind.

"Waar is mijn pup? Ik zweer bij God, als haar iets overkomt..." en daar was hij dan. Extreem overbeschermend, boos en pissig Alfa-mannetje. Azrael.

"Dadda!" Kato klapte in haar handen en sprong op en neer terwijl ze lachte tussen haar kinderlijke acties door.

"Kom hier, mijn wilde bloem," Azrael knielde in de deuropening en opende zijn armen voor haar. Hij hield van zijn dochter; nee, hij adoreerde haar, en niemand zou het tegendeel durven beweren.

Kato riep opgewonden en rende in de armen van haar vader. Ze zei altijd dat de knuffels van haar vader de beste waren. Dat klopt, ze is papa's prinses en trots.

"Welkom thuis, liefje, waar is Nate?" Raven liep langzaam naar haar partner en dochter toe.

"Hij is onderweg hierheen, denk ik," Azrael zette zijn dochter weer op haar voeten en haastte zich naar zijn partner, tilde haar op in zijn armen.

Hij keek naar zijn dochter en glimlachte.

"Prinses, geef me even de tijd om je moeder naar de slaapkamer te brengen; ze kan nu niet alleen rondlopen. We moeten mama en je broertje beschermen," sprak hij tegen het kleine meisje, wiens ogen al straalden van bewondering.

Ze was verbaasd over de liefde die haar ouders voor elkaar hadden. Natuurlijk had niemand haar verteld hoe hobbelig de weg was totdat ze elkaar eindelijk accepteerden, maar dat zou er niet toe doen, want ze zijn nu een gelukkig gezin.

"Oké, papa, maar mag Blaze nog even met me spelen?" Ze gaf hem een smekende blik en hij aarzelde niet om toe te stemmen. Azrael wist dat Blaze zijn kleintje geen kwaad zou doen, hij hoorde nu bij de familie.

"Liefje, ik ben thuis, kom naar papa!" klonk een diepe stem vanuit de hal.

Blaze giechelde als een klein kind (wat hij in zijn hart ook was) en rende weg.

"Oom Nate!" riep Kato en volgde Blaze snel.

Azrael lachte en keek naar zijn partner. Ze zag er mooier uit dan ooit, met elke zwangerschap werd ze mooier, tenminste zo zag hij het.

"Ik denk dat we wat tijd voor onszelf hebben," wiebelde hij plagend met zijn wenkbrauwen.

"Oh, jij oude viezerik! Hou je mond en breng me naar bed, ik heb slaap nodig. Jouw zoon maakt me kapot," kreunde Raven.

Haar stemmingswisselingen waren verschrikkelijk geweest. De eerste zwangerschap verliep natuurlijk; ze werd niet zo groot als nu. Kato was een rustig kind. Deze zwangerschap was compleet anders - constant overgeven, rugpijn, vermoeidheid, gezwollen benen, enzovoort. Kortom, het was niet makkelijk.

Azrael gaf haar een zachte kus op haar voorhoofd.

"Jouw wens is mijn bevel, mijn koningin," fluisterde hij.

"Ieuw papa, ze eten elkaars mond weer!" riep Kato luid.

Zowel Raven als Azrael lachten hardop.

"Liefje, ga naar je kamer, papa komt zo," beval Raven, en haar kleine meisje dacht er niet aan om te protesteren, maar rende vrolijk naar boven.

Azrael droeg Raven naar de woonkamer, waar Nate en Blaze al comfortabel op de bank zaten.

"Oef Ren, je bent dik. Dikker dan gisteren," plaagde Nate haar.

"Oh, hou je mond. En stop met kussen voor mijn kind," gaf ze hem een waarschuwende grom, en beide partners lachten.

"Ik meen het, ik scheur je keel eruit, zelfs in mijn menselijke vorm! Probeer me maar!" haar ergernis werd met de seconde duidelijker.

Ze wisten allemaal dat Raven beschermend was over haar dochter, maar soms ging ze te ver. Deze keer misschien niet...

"Oké, vrouw, kalmeer maar," Nate rolde met zijn ogen en wendde zich van haar af.

"Maak je geen zorgen, jongens; ik breng deze chagrijnige wolf naar bed. Jullie twee genieten maar van jullie tijd samen," grijnsde Azrael en droeg zijn partner naar hun slaapkamer.

Hij legde haar op het bed en glimlachte breed. Liefde en adoratie in zijn ogen waren duidelijk te zien, maar er was nog iets anders. Begeerte.

"Denk er niet eens aan, ik ben al heel erg zwanger," kreunde Raven.

"Ik zou het niet eens proberen, tenzij je me zou smeken," knipoogde hij naar haar en ging de kast in om zich om te kleden in meer alledaagse kleding.

"Ik moet een paar weken weg, ik dacht eraan om Kato mee te nemen," zei Azrael plotseling.

"Waarheen?" vroeg Raven nieuwsgierig.

"Eerst wat roedels bezoeken, daarna... Nou ja... Vampieren. Lord Darkblood heeft me uitgenodigd om wat zakelijke dingen te bespreken. Ik wilde nee zeggen omdat je elk moment kunt bevallen, maar ik kon niets doen. Zelfs de Raad heeft me daar nodig. Lieverd, je weet dat we al jaren proberen dat akkoord tussen vampieren en weerwolven te krijgen. Ik kan het niet riskeren dat het mislukt; niemand van ons kan dat," sprak hij alsof het geen groot probleem was.

"Kan niemand anders gaan?" pruilde Raven.

"Nee, mijn liefste. Ik ben de enige die goed met hen overweg kan, dus ik zal de boodschapper zijn tussen iedereen, denk ik. Maar ik beloof terug te komen als je gaat bevallen, ik heb iedereen daar al voor gewaarschuwd. En denk alsjeblieft aan Kato, ze moet meer van de wereld zien, net zoals ze meer moet leren als toekomstige Alpha," Azrael kwam uit de kast en stond naast het bed. Hij boog zich over zijn partner en kuste haar voorhoofd.

"Nu slapen, mijn liefste, terwijl ik ga en in elkaar geslagen word door ons kind. Ik hou van je," fluisterde hij voordat hij hun slaapkamer verliet.

Sprekend van onverwachte nieuws.

Al snel viel ze in slaap, zelfs met alle vragen die door haar hoofd gingen, was ze veel te moe om haar ogen nog langer open te houden.