Addikto sa Pag-ibig ng Lihim na CEO

Ang gabing iyon ay puno ng malambing at maalinsangang mga ungol.

Nakapulupot ang mahahabang binti ni Margaret Neville sa bewang ni Raymond Seymour, at maindayog ang paggalaw ng kanyang balakang kasabay ng sa lalaki.

Biglang bumilis ang pag-ulos ni Raymond, at kumalat ang alon ng sarap sa katawan niya. Bumaon ang mga kuko niya sa likod nito, nag-iiwan ng mapupulang bakas sa balat.

“Mr. Seymour, dahan-dahan lang… mabagal lang po…” mahinang pagsusumamo ni Margaret, halos paos na ang boses.

Pero para kay Raymond, imbitasyon pa iyon para idiin siya nang lalo.

Hingal na hingal, bahagya siyang nag-iba ng puwesto, mas madiin ang hawak sa bewang niya, hinila siyang palapit, at bawat malalim na ulos ay ramdam na ramdam sa kanyang alabdomen. Lumalakad ang mga palad niya sa makinis at marurupok na parte ng balat ng dalaga. Dahan-dahan siyang bumunot, tapos biglang umulos pabalik nang mariin, kaya bahagyang umumbok ang tiyan nito.

Kinagat niya nang marahan ang tenga ni Margaret at bumulong, “Sa tuwing huhugutin ko…”

Sa mababa at paos niyang tinig, dahan-dahan siyang umatras, hanggang ulo na lang ang nakapasok sa bukana ng puke niya.

Lunod na si Margaret sa sarap; kusang kumikislot ang katawan niya, pilit siyang hinahawakan sa loob.

Umungol si Raymond sa tindi ng sensasyong naramdaman, saka nagpatuloy, “Hinahabol mo pa rin ako, ang higpit mo, parang ayaw mo akong paalisin.”

Muli siyang bumaon nang malalim, pinisil pa ng palad ang nakaumbok sa may tiyan nito, sabay tawa nang pa-impit. “O ayan, titi ko ’yan. Yung puke mo, parang hulmado na sa titi ko.”

Hindi na naintindihan ni Margaret ang mga salita niya; ang alam lang niya, gusto pa niya. “Gusto ko pa… bigyan mo pa ’ko…” daing niya, halos umiiyak sa pananabik.

Lalong nag-init ang dugo ni Raymond sa narinig. Binuhat niya ito nang hindi inaalis ang sarili sa loob niya.

Napasigaw si Margaret, napakapit nang mahigpit sa leeg niya. “Mahuhulog ako!”

“Hindi ka mahuhulog,” mariin na sagot ni Raymond, lalo pang hinigpitan ang hawak habang gumagalaw siya.

Para kay Margaret, parang walang katapusan ang gabing iyon.

Ilang beses siyang nawalan ng malay, nagigising sa gitna ng matitinding ulos, tapos muling nadudulas pabalik sa kawalan.

Paano ba siya napunta sa ganito…?

Sa alaala niya, nag-deliver lang siya ng alak kay Raymond… tapos biglang nagbago ang lahat. Bago pa siya makapag-isip nang mas malayo, binitawan siya ng ulit ng antok, hinila siya pabalik sa malalim na pagkakatulog.

Kinabukasan, may mahinang ambon sa labas, at biglang nagising si Raymond.

Mabilis niyang nilingon si Margaret, na nakahilig ang ulo sa braso niya. Dumilim ang ekspresyon niya, halatang nandidiri. Marahas niyang binunot ang braso niya at sumigaw, “Luke!”

Pagkalipas ng sampung minuto, si Margaret, binalot lang ng kumot, ay walang-awang ibinagsak sa labas ng Seymour Villa.

Punô ang katawan niya ng mga kiss mark, at ang mga braso niya ay may mga gasgas dahil sa pagkakahagis sa basang semento. Mahigpit niyang niyakap ang kumot na nababasa na sa ulan, nagmamakaawa, “Mr. Seymour, hindi ko po talaga kayo nilagyan ng kung ano sa alak, nag-deliver lang po talaga ako ng wine!”

“Lumayas ka,” madiin ang sipa ni Raymond sa kanya, malamig at malupit ang mga mata. “Nakakairita ka.”

Napatitig lang si Margaret sa papalayong likod niya, tulala, at mas malamig pa sa ambon ang naramdaman niya.

Walang kahit katiting na awa si Raymond, ni hindi siya binigyan ng pagkakataong magpaliwanag. Ni hindi man lang siya kayang tingnan sa mata. Dapat alam na niya—galit na galit ito sa kanya mula pa noon!

Si Luke Parker lang ang hindi nakayanan ang nakikita, kaya lumabas ito, may dala-dalang maleta. Matagal siyang tinitigan bago napabuntong-hininga. “Mag-ingat ka na lang sa sarili mo.”

Nasa sofa si Raymond, paikot-ikot ang mga daliri sa mga dokumentong binubuklat niya, halatang wala sa wisyo.

Naramdaman niyang pumasok si Luke kaya itinaas niya ang tingin.

“Tapos na,” sabi ni Luke. “Naayos ko na lahat.”

Saka lang muling ibinaba ni Raymond ang tingin.

Nag-alinlangan si Luke bago muling nagsalita, “Mr. Seymour… baka naman… nagkakamali lang tayo. Baka hindi gano’n ang nangyari.”

Nanatiling matigas ang panga ni Raymond, walang sagot. Sa halip, isang malambot na tinig ng babae ang sumingit.

“Ang dami ko nang nakitang kasambahay na pilit umaakyat sa kama ng amo nila,” aniya.

Si Stella Brown iyon, nakaupo sa tabi ni Raymond na parang siya na ang tunay na maybahay. “Masuwerte pa nga siya. Si Raymond, pinaalis lang siya nang gano’n.”

Sa loob-loob niya, Napailing siya sa isip, ‘Pinaalis lang? Sa ugali ni Raymond, akala ko ipapahanap pa niya ’yon at ipapawala sa mundong ’to!’

Pinilit ni Stella itago ang kumukulong galit at pagkasuklam sa mga mata niya, at inalo ang sarili sa pag-alala sa nakahanda niyang reserbang plano.

Sa labas, kinaladkad ni Margaret ang maleta niya sa ulan, nakayapak habang lumulubog ang mga paa niya sa mga bara-barang tubig habang papalayo siyang naglalakad.

May matatatalim na batong tumatama sa talampakan niya, naggagasgas at nagpapadugo, pero tuloy lang siya sa paglakad, na para bang wala siyang nararamdamang kirot.

Naghanap siya ng lugar na kahit papaano’y may silong sa ulan at doon nagpalit ng damit. Pagkatapos, sinilip niya ang laman ng maleta. Kaunti lang ang pera, malamang paawa at pakitang-mabuti na lang ni Luke, baka raw masyado siyang maghirap matapos siyang paalisin.

Pero lagapak na siya sa pinaka-ilalim; gaano pa ba kabigat ang puwede pang mangyari?

Kakasara lang niya ng maleta nang biglang may lalaking tumakbo mula sa buhos ng ulan at inundayan siya ng tatlong saksak sa tiyan, saka naglaho sa puting tabing ng ulan. Hawak-hawak ni Margaret ang sugat niya, dahan-dahang bumabagsak sa malamig na semento, habang ang dugo niya’y humahalo sa tubig-ulan at dumadaloy papasok sa imburnal...

Pagkalipas ng apat na taon, sa ibang bansa, sa Rainbowland

Sa pinakataas na palapag ng isang mala-ulap sa taas na gusali, nagtipon ang mga bigatin ng mundo ng pananalapi.

Maayos na nakaupo ang mga ito sa conference room, tahimik na naghihintay sa hatol ng taong nasa gitna.

Ang taong nasa gitna ay may maikli at pulidong bob cut, hawak-hawak ang mga market report na pinaghirapan ng mga financial elite nang kalahating buwan, ‘yong iba’y umabot pa ng isang buwan. Pero mahigpit ang ekspresyon niya, halatang-halata ang pagkadismaya sa resulta.

“Ulitin n’yo lahat,” malamig niyang sabi—isang pangungusap lang.

Tahimik na napailing ang iba, kanya-kanyang panghihinayang, maliban sa lalaking nasa kaliwa niya na lumapit nang bahagya. “Margaret, sino na naman ang nakainis sa ’yo? Huwag mo kaming idamay, o.”

Napalatag ni Margaret ang report sa mesa, saka sinulyapan ang lalaki—si Mathew Smith. “Mathew, masyado kang pakialamero.”

Nangiwi si Mathew pero di pa rin tumigil sa satsat. “Nawala na naman ba anak mo?”

Sandali siyang natigilan sa pag-inom, at nanlilisik ang matang tumingin dito, malinaw ang babala.

Sobrá na ang inis niya. Simula nang kumuha siya ng guro sa martial arts para sa anak niyang si Liberty Neville, nadiskubre niyang dahil marunong na daw itong dumepensa sa sarili, panay ang pagtakas nito sa bahay, halos tuwing ilang araw ay may bagong eskapo.

Habang iniisip niya iyon, nag-pop ang mensahe ng assistant niya sa phone, may kasamang lokasyon: [Nakita na siya.]

Pagkakita sa lokasyon, napatuwid ng upo si Margaret, mabigat ang kunot ng noo.

Sanay na si Liberty bumiyahe sa ibang bansa, pero hindi pa kailanman umabot sa ganito kalayo. Mas nakakaalarma pa, sa Harmony City ito nagpunta—ang lugar kung saan minsang inatake si Margaret.

May masamang kutob na unti-unting sumampa sa dibdib niya, kaya tumayo siya at naglakad palabas, sabay utos kay Mathew, “Ikaw muna bahala rito, takpan mo muna ako.”

Samantala, sa Harmony City, sa Crystaland.

Si Liberty, bitbit ang maliit niyang maleta, ay lumabas ng airport. Ang maliit at napaka-cute niyang mukha agad nakaagaw ng pansin ng mga tao sa paligid.

Isang staff ng airport ang agad lumapit, sabik ang tono. “Mag-isa ka lang ba? Nasaan ang mga magulang mo?”

“Nasa bahay si Daddy, hinihintay niya ’ko. Pwede n’yo po ba akong ihatid dito?” Inilabas ni Liberty ang isang maliit na piraso ng papel na may nakasulat na address.

Ngumiti ang staff habang kinukuha ito, pero nang mabasa ang address, biglang naging kakaiba ang itsura ng mukha niya, saka tumingin kay Liberty. “Sigurado ka bang dito mo gustong pumunta?”

Matatag na tumango si Liberty.

Makalipas ang isang oras, huminto ang airport shuttle sa harap ng gate ng Seymour Villa.

Mabilis na tumalon si Liberty mula sa backseat, kumaway sa driver, saka humarap sa mataas at mahigpit na nakakandadong tarangkahang bakal at sa mga magagarang sasakyang nakapark sa paligid.

Kinuha niya ang maliit na tablet sa maleta niya. Pagkatapos ng ilang mabilis na pindot at galaw, ang elite alarm system ng Seymour Villa—na nasa tugatog ng pandaigdigang security technology—ay biglang na-deactivate, at maririnig ang mahinang klik ng bumubukas na kandado.

Tumango si Liberty nang kontento at mabilis na tumakbo papasok.

May engrandeng handaan ngayon sa Seymour Villa. Sunod-sunod ang dating ng mga bisita, paalis-pasok ang mga tao; wala ni isa ang nakapansin sa munting batang babaeng palihim na pumasok.

Inikot ni Liberty ang tingin niya, at sa gitna ng mga tao, napansin niya ang isang seryosong lalaking nakatayo. Mabilis siyang tumakbo papalapit, sabay masayang sigaw, “Daddy!”