Alipin ng Mafia

ROMANY

Ang mga pulang at rosas na ilaw ng club ay kumikislap at sumasayaw mula sa bawat sulok ng nightclub. Kumakabog kasabay ng matinding rock ballad remix na umaalingawngaw mula sa malalaking speakers. Nakaupo ako sa pinakadulo. Sa isang nakalimutang mesa, pinapanood ang dagat ng mga pawisang ravers habang sila'y sumasayaw sa sahig.

Gulo ang isip ko. Simula pa noong hapon na iyon nang biglang nalihis ang buong magulo kong buhay mula sa impiyerno patungo sa kawalan. Ngayon, narito ako, naghihintay sa pinsan kong si Ruby. Umaasa na kahit paano ay mabibigyan niya ng kaunting liwanag ang madilim kong buhay.

Huminga ako nang malalim, inabot ang Long Island Iced Tea ko at inilapit ang straw sa aking mga labi. Ang mabilis na paghinga ko ay nagpapasingaw sa malamig na baso habang sinisipsip ko ang kaunting lasa ng alak. “Putik,” bulong ko. Alam ng bartender dito ang halaga ng lasing na pera. Hindi siya nagtipid sa alak.

Muling itinaas ko ang mga mata ko patungo sa dance floor, hinanap ko ang pinsan kong si Ruby sa gitna ng mga kalahating hubad na tao. Sabi niya alas-otso. Alas-nuebe na. Nasaan na siya?

Kinuha ko ang telepono ko at nagtext ulit sa kanya.

Ako-

Ruby??? Nasaan ka na? Sabi mo, tutulungan mo ako, pero wala ka naman dito. Kung wala ka dito sa loob ng limang minuto, aalis na ako.

Nakatitig ako sa telepono ko, hawak na ang bag ko, malungkot na tinanggap na isa na namang tao sa buhay ko ang nagpaasa, nang biglang nagping ang telepono ko.

Ruby-

Kalma lang Ro. Nasa itaas ako sa VIP, kausap ang boss tungkol sa'yo. Bigyan mo lang ako ng kaunting oras.

Ako-

Kausap ang boss mo tungkol sa akin????? Bakit?!?!?! Sinabi ko na sa'yo na AYOKONG MAGTRABAHO DITO!

Ruby-

Makinig ka, gago ka. Ginagawa ko ang magic ko. Tiyak mo lang na hindi ka muna magpa-panic - o maghubad ka na lang - wala akong pake, pero chill ka lang ng ilang minuto pa.

“Putik na babae!” bulong ko, inilapag ang telepono ko sa mesa sa harap ko habang itinapon ang straw at ininom ang natitirang alak.

Nakapamewang, nakatitig ako sa malayo. Paulit-ulit sa isip ko ang mga pangyayari noong hapon at ang walang kwentang taong sumira sa buhay ko. Si Matthew Jenson, ang ex-boyfriend ko, ex-roommate, ex-English professor. Ang walang kwentang anak ng puta na dapat nandito sa halip na ako. Siya dapat ang nakaupo dito, sinusubukang malunod sa murang sampung dolyar na inumin. Hindi ako! Siya ang nagpilit na mahal niya ako at dapat kaming magka-affair, kahit na malinaw na ipinagbabawal iyon ng code of conduct. Sa apartment niya na siya ang nag-utos na lumipat ako, sa Diyos ko!

Nakakalungkot, siya rin ang nangako na aakuin ang sisi kung may malaman tungkol sa amin, pero ano ang ginawa niya? Ipinahayag niyang ako ang nag-akit sa kanya at kinikidnap siya para ipagpatuloy ang relasyon. Pinaalis niya ako sa eskwelahan at ang pinakamasakit pa, pumayag ako dahil sinabi niyang gawin ko iyon. Para lang itapon niya ako sa apartment namin. Oh, pasensya na. Ang ibig kong sabihin sa kanyang apartment. Ang walang kwentang hayop.

Pero ang mas masama, pinaniwala niya ako na tutulungan niya ako hanggang sa huling pagkakataon na magkantutan kami sa kama bago niya ipahayag ang pangit, makasarili niyang katotohanan. Kung hindi lang ako nahihiya sa pagiging ganap na tanga, lumaban sana ako. Baka sinabi ko ang panig ko. Pero hindi, nangako si Matthew na aalagaan niya ako kung susundin ko lang ang kwento niya. Sinabi niyang hindi niya ako masuportahan kung mawawala ang trabaho niya at gusto niya akong pakasalan. Tanga kong sarili, naniwala ako. Sumunod ako. Nilagdaan ko ang buhay ko sa opisina ng Dean noong hapon na iyon. Para lang itapon niya ako pagkatapos niyang maglabas ng tamod sa akin. Ang gago pa, ipinuslit niya ang mga gamit ko at itinago sa closet namin hanggang matapos siya.

Magwawala sana ako ngayon kung hindi lang ako sobrang tanga. Sinira niya ang buhay ko nang walang alinlangan. Sana ang susunod na babaeng bibiktimahin niya ay may mas maraming sentido kumon kaysa sa akin. Sana alam ko kung sino siya para mabalaan ko siya. Para masabi ko sa kanya na tatlong pulgada ang kulang ni Matthew sa pagiging tunay na lalaki at mas mabuti pa ang laro ng dila niya. Mas mahaba pa iyon kaysa sa titi niya.

Ngayon, ang mukha ko ay nakapaskil sa harap ng University Newspaper at ako ay nasa kalye na parang pulubi. Kaya nandito ako, umaasa sa pinsan ko na nangako na tutulungan ako.

Pero narito pa rin ako, naghihintay.

Nagping ulit ang telepono ko.

Ruby-

Umakyat ka sa likod na hagdan papunta sa VIP. Sabihin mo sa malaking tao sa balkonahe na kasama mo ako at dadalhin ka niya sa likod ng opisina. Pero bilisan mo kasi gusto nang umalis ni DeMarco.

Ako-

DeMarco? Seryoso ka ba???

Ruby-

Tara na! Bilisan mo!

Si Alexander DeMarco ang may-ari ng club at boss ng pinsan ko. Kilala siya sa buong lungsod dahil sa kanyang mga iligal na negosyo. May mga tsismis pa nga na may koneksyon siya sa mafia at kahit hindi kinumpirma ng pinsan ko ang mga tsismis, kilala ko siya kaya alam kong totoo iyon. Sampung taon na siyang nagtatrabaho para kay DeMarco, mula noong kinse anyos pa lang siya hanggang ngayon. Pero kung tatanungin mo ako kung paano siya kumikita ng pera, wala akong maisasagot. Wala akong ideya kung anong galing ang nagpanatili sa kanya sa trabaho kay DeMarco ng ganito katagal. Ibig kong sabihin, hindi naman siya mamamatay-tao.

Well, sa palagay ko, hindi siya ganoon.

Dalawang taon ang tanda ni Ruby sa akin, pero parang napakalayo ng agwat namin. Natatandaan ko pa noong sinabi niya sa tiyuhin ko na magpaka-buhay siya at umalis ng bayan para mamuhay ng sarili. Umalis siya noong araw na iyon, nakahanap ng paraan para kumita ng pera, at pinalaki ang sarili niya. Si Ruby ay isang survivor at matalino. Siya'y independent at nakakatakot. Minsan iniisip ko kung paano kami naging magkamag-anak, dahil kung saan siya matatag laban sa pagsubok, ako'y nagiging parang batang puno na yumuyuko sa hangin. Kapag naging mahirap ang sitwasyon, mas lalo siyang tumitibay. Ako? Para akong tanga, isinilang para sumipsip ng kasalanan at sakit ng iba. Dahil parang lahat ng ginagawa ko ay magiba at sumuko.

Sa isang malalim na buntong-hininga, tumayo ako at naglakad papunta sa platform patungo sa anim na talampakang hagdan at pataas sa kumikislap na pulang karatula na may nakasulat na VIPs Only. Ang mga tenga ko ay binubugbog ng musika at nagsisimula nang sumakit ang ulo ko. Ang kumikislap na mga ilaw sa dance floor ay tila nasusunog sa mga mata ko, nagpapalabo ng aking mga pandama at naaapektuhan ang balanse ko habang pasuray-suray akong lumapit sa malaki at matipunong bouncer na nagbabantay sa lubid.

“Marami kang nainom, baby girl?” tanong niya na may madilim na tawa. Ang matabang kamay niya ay mabilis na inabot ako para patatagin habang natitisod ako papunta sa pader sa kabilang panig. “Gusto mo bang tawagan kita ng taxi?”

Ngumiti ako sa kanya, na may kaunting pag-iling ng ulo. Ito siguro ang tinutukoy ni Ruby na oso. Ang malapad niyang noo at matapang na mga tampok ay kabaligtaran ng kanyang palakaibigang ngiti na sapat para magmukha siyang eksaktong iyon, isang oso.

“Huwag na,” sagot ko. “Pinsan ako ni Ruby. Sinabi niya na ikaw ang magpapadaan sa akin.”

Nanlaki ang mga mata ng oso, ang madilim na mga labi niya ay umangat sa kalahating ngiti. “Aha. Miss Romany,” sabi niya. Ang itim niyang mga mata ay pinag-aralan ako, ang mga kilay niya ay kumunot habang tinitingnan ang taas ko at magulong anyo. “Hindi ka mukhang kamag-anak ni Red.”

Inisip ko na tinutukoy niya ang maliwanag na pulang buhok ni Ruby. Pinipinturahan niya iyon mula noong umalis siya ng bahay.

Tiningnan ko siya ng masama, itinakip ang mga braso ko sa malusog kong dibdib sa inis. Hindi ito ang unang beses na narinig ko iyon. Mababa ako, siguro mga limang talampakan at dalawang pulgada. Sobra ang mga kurba ko sa maliit na katawan at si Ruby ay mahaba at payat na may mga elegante at hinubog na mga braso at binti. Ang katawan niya ay malambot at matatag kung saan ang akin ay makapal at malambot. Ibig kong sabihin, hindi naman ako mataba o ano, pero ano ba naman ang hindi ko ibibigay para magkaroon ng abs niya at ilang pulgada ng taas niya. May limang pulgada siya sa akin, kahit papaano.

Napansin ng oso ang masama kong tingin, ngumiti siya ng buo ang mga ngipin. “Ayan ang pagkakahawig. Pareho kayong may masamang tingin at kakaibang kulay ng mata.”

Tumaas ang mga kilay ko. “Uh-huh.”

Ngumiti siya, tumango ang ulo niyang parang bato sa tugtog ng musika habang inaalis ang pelus na lubid at itinuro ako papunta sa hagdan. “Tuloy ka na, sweetheart, hindi mo na ako kailangan para samahan ka. Kumanan ka sa landing papunta sa nag-iisang pinto sa dulo ng pasilyo. Siguraduhin mong kakanan ka, o baka mapunta ka sa ibang mundo at baka hindi ka na makalabas.”

Tama, okay. “Kahit ano. Salamat Oso.”

Tumawa siya. “Walang problema Sugar.”

Okay, una, ayaw ko talaga ang palayaw na Sugar at kung iniisip ni Ruby na magiging dancer ako sa lugar na ito at tatawagin ako ng lahat sa kung anong stage name, baliw siya.

Naglakad ako sa tabi ng malaking tao at kinuha ang natitirang mga hakbang nang maingat hangga't maaari. Hindi pinansin ang kakaibang musikang parang lumulutang mula sa dilim sa kanan ko at ang kumikislap na asul na mga ilaw na parang tumatalbog sa isang parang ng mga hubad na mananayaw. Nagpatuloy ako sa kanan, nakatuon sa nag-iisang pares ng dobleng pinto na nakikita.

Malalim na paghinga, Romany, kaya mo 'to. Kailangan mo ng trabaho! Kahit anong trabaho! Kahit trabaho ng pagsasayaw. Malamang maganda ang tip nila, di ba? Maganda naman ang katawan mo, isipin mo ang pera. Isipin mo ang pera!

Putsa. Ayoko talaga nito. Hindi ako sanay magpakita ng katawan.

Pagkatapos ng ilang malalim na paghinga para patatagin ang sarili, kumatok ako sa malaking pintuang marmol at naghintay.

At naghintay… At naghintay… at wala.