Ang Cinderella ng Bilyonaryo

"IBINENTA mo ako?" galit na tanong ni Emma, puno ng pagkasuklam ang kanyang boses.

"Nagbayad siya ng P2,500,000 para sa'yo. Ano bang magagawa ko? Nabenta ka na," sagot ni Jane, ang kanyang madrasta.

"Hindi ako magpapakasal."

"Oh, magpapakasal ka! Nabayaran na kami! Pagkatapos mong magtapos sa kolehiyo, magpapakasal ka na. Nakahanap na rin ako ng lalaking pumayag."

Kinuha ni Jane ang litrato ng isang matandang lalaki. Kalbo, mataba, pangit. Mahigit limampung taong gulang na ito. Si Emma ay dalawampu't isang taong gulang pa lamang.

Sumabog ang galit ni Emma. "May nobyo ako! Hindi mo ako pag-aari para ibenta! Bakit hindi mo na lang ibinenta si Anna sa matandang 'yan?"

Bago pa makahinga si Emma, isang malakas na sampal ang ibinigay ni Jane sa kanyang mukha.

"Napakabobo mo! Nabayaran ka na! At nagastos na ang pera! Magpapakasal ka sa kanya o ibebenta ko ang bahay!"

"Dapat nga magpasalamat ka na may nagkainteres pa sa'yo," pang-aasar ni Anna.

"Hindi mo ibebenta ang bahay, at hindi ako magpapakasal sa lalaking iyon! Babayaran ko ang perang iyon sa sarili kong paraan!" Wala siyang dinalang kahit ano, nagmamadaling lumabas si Emma ng bahay at naglakad sa ulan.

Masamang tao si Jane, pero ito na ang pinakamasamang nagawa niya.

Naibenta si Emma. Gusto niyang umiyak at sumigaw ng sabay. Nagsama ang kanyang mga luha sa ulan, at pagkatapos ng ilang sandali, hindi na niya malaman ang pagkakaiba.

Si Matt, naisip niya. Kailangan ko siyang makita.

Laging gumagaan ang pakiramdam niya kapag kasama si Matt. May paraan si Matt na nagpapawala ng mga masasamang pakiramdam. Siya ang dapat niyang pakasalan pagkatapos ng graduation, hindi ang matandang manyak na iyon. Galing si Matt sa mayamang pamilya. Baka matulungan siya nito.

Naglakad siya papunta sa dorm ni Matt. Tumigil bigla ang ulan. Sa totoo lang, hindi siya uuwi kung hindi lang umuulan ngayong hapon.

Ayaw na talagang umuwi ni Emma. Hindi na iyon tahanan para sa kanya. Namatay ang kanyang ina noong bata pa siya, at mula noon, palaging lasing ang kanyang ama. Sa isang pagkakataong hindi lasing, nagpakasal muli ang kanyang ama. Mabait si Jane noong una. May dala rin siyang anak, si Anna. At parang nakatulong ang bagong pamilya sa kanyang ama. Pero hindi nagtagal, bumalik ito sa dating gawi. Lasing mula alas-nuebe ng umaga. Hindi naman sila sinasaktan nito. Si Jane ang gumagawa ng kalokohan. Siya ang tunay na masama.

Naging alipin si Emma sa sarili niyang bahay. Laging lasing ang kanyang ama. Hindi na nga niya alam kung nariyan pa ito. Sinamantala ito ni Jane at pinilit si Emma na gawin ang lahat ng trabaho. Hindi gumagalaw si Jane at Anna. Maliban na lang kung laban kay Emma.

Ang tanawin ng kanilang bahay ay bittersweet. Habang may mga mahalagang alaala ng kanyang kabataan, naroon din ang malalim na trauma ng pang-aabuso ni Jane. Ang malamig na ulan ay parang tumagos sa kanyang kaluluwa.

"Sandali lang," pinalakas ni Emma ang loob niya bago pumasok sa bahay. Lumakad siya patungo sa likurang pinto, at nagdasal na sana bukas ito.

Habang papalapit, narinig niya ang pamilyar na mga tunog.

"Wala kang kwentang tao! Bakit hindi ka na lang mamatay? Wala kang halaga sa akin!" sigaw ni Jane na parang lason na yumanig sa buong bahay.

Ang bahay na ito ay minsang naging masayang lugar. Ang kaligayahan na iyon ay nasa alaala na lang ni Emma ngayon. Ang bahay ay madilim at malungkot. Ang mga sigaw ni Jane at ang ingay ng TV ay tinatabunan ang mga tunog ng paggalaw ni Emma. O akala niya lang.

Nang makarating siya sa kanyang kwarto, may mga braso na yumakap sa kanyang baywang.

"Emma! Naglilibot ka dito sa dilim! Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?" sigaw ni Anna habang humigpit ang yakap sa katawan ni Emma.

Nanigas ang katawan ni Emma. Ito ang huling bagay na gusto niya.

Masama si Jane, pero hindi rin maganda si Anna. Madalas niyang sinasamantala ang kalupitan ni Jane. Umiikot ang buhay ni Anna dito. "Nanay! Tingnan mo kung sino ang nagtatangkang umiwas sa atin!"

Lumabas si Jane mula sa sala, at naningkit ang mga mata niya kay Emma.

"Ano bang gusto mo?" sigaw niya. Binitiwan ni Anna si Emma at tumawa ng malisyosong tawa.

"Kailangan ko lang ng ilang gamit ko," buntong-hininga ni Emma.

"Lahat kayo ng tatay mong walang silbi, kuha lang ng kuha! Wala kayong naiaambag sa pamilyang ito! Ako ang nagsustento sa atin nitong huling sampung taon! At ikaw! Isa kang malaking sakit sa ulo!"

"Nagtatrabaho ako ng tatlong part-time habang nag-aaral ng full-time! Nagbabayad ako sa'yo ng P500 bawat buwan! Nililinis ko ang bahay tuwing weekend! Ano pa bang gusto mo?" sagot ni Emma.

"Tumataas ang presyo. Hindi ba dapat edukado ka? Ang tatay mo ang nagbaon sa atin sa utang! Hindi ko na kayang bumili ng kahit ano!"

Pagod na si Emma sa argumentong ito. Siya ay malamig at basa. Gusto na lang niyang umalis.

"Wala na akong lakas para makipagtalo sa'yo. Kukunin ko na lang ang mga gamit ko at aalis na—"

Naputol ang kanyang iniisip ng biglang muling bumuhos ang ulan. Kailangan niyang tumakbo sa bagyo, at sa kabila ng basang-basang paligid, nakarating siya sa dorm ni Matt. Kumatok si Emma sa pinto at naghintay. Bumukas ang pinto at umaasa siyang makita ang kanyang kaligtasan sa kabila.

"Matt! Ako—" naputol siya nang makita ang kasama ni Matt sa halip. "Pasensya na sa abala."

"Emma, basang-basa ka. Ayos ka lang ba?"

"Oo, pasensya na. Nandiyan ba si Matt? Kailangan ko siyang makita."

"Siya ay..." sabi ng kasama niya. Kamot sa ulo at tumingin sa baba. "Wala siya dito. Lumabas siya kanina lang. Sabi niya may kailangan siyang gawin."

Nakaramdam ng lungkot si Emma. Maraming pressure si Matt mula sa kanyang pamilya, at madalas siyang abala para matugunan ang kanilang mga inaasahan. Dapat ay naisip niya na hindi dapat biglaang dumalaw.

"Ah. Okay lang. Naiintindihan ko. Salamat. Susubukan ko na lang ulit," ngiti niya at tumalikod para umalis.

"Emma?"

"Oo?" Lumingon si Emma at nakita ang kasama ni Matt na inaabot siya na may malungkot na mukha. Parang may kinakalaban siya, pero umiling na parang nagbago ng isip.

"Wala lang. Mag-ingat ka, ha?" Ngumiti siya at isinara ang pinto.

Bumalik si Emma sa kanyang dorm, basang-basa, malungkot at puno ng panghihinayang. Hubad na labada na ito, biro niya sa sarili. Pagkatapos ng tila pinakamahabang araw ng kanyang buhay, sa wakas nakarating siya sa kanilang dorm. Habang papalapit sa kanyang kwarto, narinig niya ang kanyang pangalan.

"Ano pa ba ang mangyayari ngayon?" bulong niya sa sarili. Habang papalapit, naging malinaw ang mga boses.

"Sige na, Matt," malambing na boses ang narinig niya. "Kailangan mong pumili sa amin balang araw. Sabihin mo, mahal. Sino ba talaga ang mahal mo?"