Birheng Alay sa Huling Lycan

Ang Lycan ay parang pader ng maskuladong kalamnan sa likod ko. Ang init ng kanyang katawan ay parang naglalagablab kahit sa pamamagitan ng aking damit pangkasal; ang kanyang hininga ay parang apoy na dumampi sa aking tainga habang siya'y yumuko at bumulong, "Kabiyak..."

Kung ang huling Lycan ay ang Diyablo, naisip ko na baka gusto kong pumunta sa Impiyerno.

Helen POV

Ang Kuweba ng Diyablo

"Kailangan mong magising na! Bilis, bilis!"

Pinilit kong buksan ang aking mga mata. Pakiramdam ko'y napakabigat ng aking mga talukap na parang mas madali ko pang buhatin ang mundo. Sobrang sakit ng ulo ko at ramdam ko ang mga pasa sa isang bahagi ng aking katawan kung saan ako tila ibinagsak ng kung sino mang dumukot sa akin.

"Ano---?" Pinilit kong itanong, pakiramdam ko'y mabigat at makapal ang aking dila tulad ng aking mga talukap.

Pakiramdam ko'y may pasa ang aking pisngi. Bigla kong naalala na ako'y sinampal at bumukas ang aking mga mata nang pumasok ang adrenaline sa aking sistema, sinasabi sa akin na bumangon, tumakbo, lumaban.

Ang batang babae sa tabi ko'y mahigpit na hinawakan ang aking mga braso. Bahagya niya akong niyugyog habang umiling siya ng 'hindi' kasabay ng kanyang ulo.

"Nasa Kuweba tayo ng Diyablo. Dinala tayo bilang mga alay. Huwag kang magulo o baka patayin ka nila bago ka pa makita ng Diyablo."

"Ang Diyablo?" tanong ko, nagulat at biglang natakot.

Muling tumango ang batang babae at mabilis na bumulong, "Ako si Donna. Iniligtas ako ng mga magulang ko para ialay sa kanya. Sana piliin niya ako! Kung magiging Luna niya ako, makakapunta ang mga magulang ko sa Alpha House kasama ko at makikinabang ang buong pamilya ko. Ako ang unang Snow White sa aming lahi sa ilang henerasyon."

Ang Snow White ay isang babaeng werewolf na may purong puting balahibo: ang pinakamalakas na babae, ang Alpha female, ang pinakanais-nais at pinakamagandang kabiyak para sa mga lobo.

Ang tanging Snow White sa akin ay ang aking damit pangkasal kahit hindi na ito malinis matapos ang lahat ng aking pinagdaanan.

Pinababa ko ang maluwang na palda, nagpagulong-gulong hanggang sa ako'y nakaupo na katabi si Donna. Pareho kaming nakatali ng zip ties sa aming mga pulso at makapal na mga lubid sa aming mga bukung-bukong. Isang tingin sa hanay ay nagpakita na ang lahat ng mga babae ay nakatali rin sa parehong paraan: mga birhen na alay para sa huling Lycan.

Takot ang bumalot sa akin, pinapalakas ang aking pandama habang lalo akong nag-aalala kung ano ang susunod na mangyayari sa akin.

Alam ko ang lahat ng kwento tungkol kay Alpha Justin, huling Lycan at nag-iisang anak ng Alpha King Juden. Tinatawag siyang 'Ang Diyablo' dahil siya'y isang mabangis na hayop dahil sa kanyang kalikasan.

Ayon sa mga tsismis, si Alpha Justin ay maaari lamang maamo sa pamamagitan ng pakikipagtalik sa isang birheng lobo sa ilalim ng kabilugan ng buwan. Bawat pak ay nagpapadala ng mga birhen upang ialay sa Diyablo. Tinanggihan niya silang lahat. Malupit. Marahas. May ilan na nababaliw dahil sa kanyang pagtanggi. Ano ang ginagawa niya upang mabaliw ang mga babae sa simpleng pagtanggi lamang?

"Ang mga magulang mo ba ang nagpadala sa iyo bilang alay? Kaya ba ikaw ay mula sa Lone Wolf?" tanong ko, sinusubukang gamitin ang aming bulong na pag-uusap upang mailayo ang aking isip sa aking takot.

"Ako nga," sabi ni Donna, halatang proud sa kanyang pak, "Anong pak ka nanggaling? Hindi kita nakita dati."

Narinig ko ang bahagyang inggit sa kanyang tanong at sinubukan kong pigilin ang pagkunot ng aking noo. Bakit siya maiinggit sa akin? Hindi ba niya alam ang sinasabi tungkol sa ginagawa ng Diyablo sa mga alay? Alam niya dapat na hindi ako boluntaryong inialay. Iniisip ba niya na ako ang pipiliin kaysa sa kanya? Kaysa sa lahat ng ibang birheng lobo na nauna?

"Ako ay mula sa Fiery Cross Pack. Ang aking ama ay si Alpha Henry. Isa akong Tiger Lily kaya hindi ako madalas lumabas sa ibang teritoryo."

Ako ay may halong balahibo -tinatawag na Tiger Lily tulad ng ligaw na prinsesa na pilit na inaagaw ang puso ni Peter Pan- na may tatlong kulay ng balahibo. Ang aking pamilya ay umaasa ng mas mabuti para sa akin, ngunit ang aking unang pagbabago ay halos bumasag sa puso ng aking ama.

Nakita kong lumuwag si Donna matapos malaman na ako'y may halong balahibo. Sa kanyang mata, ako'y hindi na kaakit-akit.

Sinubukan kong paluwagin ang zip ties sa aking mga pulso, ngunit napagtanto kong hindi ko ito mababali maliban kung magbabago ako. Iniangat ko ang aking mga tuhod upang kalasin ang lubid na nakapulupot sa aking mga bukung-bukong, ngunit hindi sapat ang lakas ng aking mga daliri upang kalasin ang mga buhol. Ako'y kasing walang magawa tulad ng lahat ng ibang mga babae na nakahanay sa pasilyo patungo sa pintuan ng kung ano ang dapat na Kuweba ng Diyablo.

Ang mabigat na pintuang kahoy ay mukhang matibay at buo na nagulat ako nang higit pa sa dapat. Alam ko na ang Diyablo ay dapat na nakatali sa kanyang mga silid. Sinasabi na sinasaktan niya ang ilang mga birhen na inaalay sa kanya. Hindi siya maaaring maging masyadong marahas sa likod ng napakagandang pintuang ito, di ba?

"Sabihin mo sa akin kung paano ka napunta dito? Pakiusap?" tanong ni Donna.

Hindi ko nakita kung paano makakasama ang pagsasabi kay Donna tungkol sa pagkakahuli ko.

"Nagawa ko ang isang maling desisyon. Pumunta ako sa isang bar mag-isa. Nalasing ako. Siguro dahil hindi ako madalas uminom at nalito ako. May mga sundalo na pumasok. Tinanong nila kung birhen pa ako. Tumawa sila nang sinabi kong 'oo' at papaluin ko sana sila dahil sa pagtawa pero may nauna nang sumuntok sa akin. Nawalan ako ng malay at nagising dito. Ikaw ang nagising sa akin. 'Yun na 'yun. Ang buong kwento."

"Maliban sa parte kung bakit ka naka-wedding dress mag-isa sa isang bar," puna ni Donna.

Nagkibit-balikat ako nang hindi sumagot. Hindi niya kailangang malaman ang lahat---at masyadong nakakahiya ang katotohanan para harapin lalo na't nasa isang napakasamang sitwasyon na kami.

Walang babala bago pumasok ang unang babaeng lobo sa pintuan. Nagtaka ako kung ano ang mangyayari sa loob ng ilang segundo; ang unang babae ay bumalik sa pasilyo na parang hinahabol ng mga asong galing sa Impiyerno.

Ang bawat babaeng lobo sa pagitan ko at ng pintuan ay tinanggihan o pinalabas sa loob ng ilang minuto lang. May mga luha, bulong-bulong, at kahit ilang sigaw mula sa mga hindi gusto ng Diyablo.

Habang papalapit na ang oras ko, lalo akong kinakabahan---at lalo namang nagiging kumpiyansa si Donna.

Akala ko mas may tsansa si Donna, pero halos hindi pa siya nakapasok sa silid nang may sumigaw mula sa loob at itinapon siya nang malakas na bumagsak siya sa paanan ko. Ang braso niya ay nasa kakaibang anggulo habang pilit siyang bumabangon; gusto kong lapitan siya pero bigla akong itinulak papasok sa pintuan.

Nasa Lair ng Diyablo ako!

Malakas na hangin ang humampas sa akin na nagpatindig ng balahibo ko. Kaunti lang ang nakikita ko sa dilim ng silid kahit na may pinalakas na paningin ng lobo ako. Narinig ko ang tunog ng mga kadena -sabi nila na ang Diyablo ay laging nakakadena dahil sa kanyang hindi mapigilang galit- at ang panginginig ko ay naging buong katawan.

"Hello?" bulong ko, nagtataka kung ang pakikipag-usap sa kanya ay magpapalabas sa akin nang mas mabilis o mas marahas.

Nagulat ako nang sumagot ang Diyablo, "Hello."

Ang boses niya ay mayaman at madilim at nagdulot ng kakaibang panginginig sa akin.

Umusad ako ng ilang hakbang lamang para mahuli sa malalakas, mabibigat na mga bisig. Ang ligaw na amoy ng bukas na kagubatan at sandalwood ay bumaha sa ilong ko; nanlambot ako sa mga bisig ng Diyablo kaysa subukang palayain ang sarili.

Ang malalaking kamay niya ay dumaan sa katawan ko, hinahaplos ang mga dibdib ko at pinipisil ang mga ito sa ibabaw ng damit ko bago pakawalan upang haplusin ang aking tiyan pababa sa aking mga balakang. Hindi pa ako naging ganoon ka-malay sa aking katawan tulad ng nararamdaman ko habang iniinspeksyon niya ang hugis ko sa aking wedding gown. Ano kaya ang pakiramdam ng kanyang mga kamay sa aking hubad na balat?

Ako ay sabay na natatakot at naaakit. Hindi ko alam kung gusto kong sumigaw o maghubad para sa Diyablo; hinayaan ko siyang paikutin ang aking katawan at ang ulo ko ay bumagsak sa gilid habang hinahalikan niya ang batok ko.

"Oo," bulong ko, hindi sigurado kung ano ang sinasang-ayunan ko o bakit maliban sa ako ay at kailangan ko dahil ang sandaling ito kasama ang halimaw na ito? Ang buong buhay ko ay humantong sa ganito.

Ang Diyablo ay isang pader ng maskuladong kalamnan sa likod ko. Ang init ng katawan niya ay nagpasiklab sa akin kahit na sa pamamagitan ng aking wedding dress; ang kanyang hininga ay nagpasiklab sa shell ng aking tainga habang siya ay lumapit at bumulong, "Mate..."

Kung ang huling Lycan ay ang Diyablo, naisip ko na baka gusto kong pumunta sa Impiyerno.

Walang sinumang lalaki ang pinahintulutang hawakan ako. Ako ay pinanatiling dalisay.

Ang kanyang amoy ay bumalot sa akin tulad ng kanyang mga bisig at ang kanyang mga labi ay mainit habang pinipisil ang aking pulso sa ilalim ng aking lalamunan. Ang puso ko ay tumigil ng isang pintig habang ang aking katawan ay tumugon sa isang init na katumbas ng isa na namamayani sa Lycan.

Hindi ko pa naramdaman ang ganitong init, ganitong buhay, ganitong kamalayan sa aking sariling balat tulad ng nararamdaman ko sa Lycan na nakabalot sa akin. Ang kanyang mga kamay ay muling naglakbay sa aking damit, nagpapakawala ng ungol mula sa akin habang ang kanyang mainit na palad ay hinahaplos ang aking mga dibdib, pinapadulas ang satin ng aking wedding gown sa matitigas na tuktok ng aking mga utong.

Gusto kong punitin niya ang aking damit, hawakan ang aking balat, hawakan ako, hawakan ako, hawakan ako.

Ikiniskis niya ang kanyang katawan sa akin, nagpapakawala ng isa pang ungol mula sa akin kahit na hindi ko siya maramdaman ng husto sa ilalim ng mga yarda ng tela ng aking gown.

Hindi ko pa ginusto na hawakan ang isang lalaki tulad ng pagnanasa kong hawakan ang ligaw na lalaking ito.

Habang inaabot ko siya sa likuran, halos maging mga kuko ang aking mga daliri habang ibinaon ko ito sa kanyang mga balakang, sinusubukang ilapit siya. Ngunit bigla niya akong itinulak nang malakas na nagpatama sa akin sa pintuan.