Mga Peklat

Ang Sakit ni Gideon

Gideon

"Pasensya na, wala na siya. Wala na akong magagawa." Ang doktor ay umatras mula sa akin, takot at lungkot ang makikita sa kanyang mga mata.

"Wala! Wala! Ibalik mo siya!" Ang bawat bahagi ng aking pagkatao ay sumisigaw. Alam ko, alam ko na bago pa man siya nagsalita. Nararamdaman ko sa puso ko ang kanyang pamamaalam at pagbitaw. Isang hindi mailarawang sakit ang bumalot sa aking kaluluwa, mas malalim pa sa anumang sakit na naramdaman ko noon.

"Gusto ko man, pero wala na siya. Alam mo na iyon. Sa ngayon, wala kang oras para magluksa. Kailangan ka ng mga anak mo." Inilapit ng doktor ang atensyon ko sa dalawang bagong silang na mga sanggol na babae na sumisigaw din ng malakas. Paano ko ito gagawin mag-isa? Sa isang iglap, nagbago ang mundo ko ngunit hindi sa paraang inaasahan ko. Namatay ang aking asawa sa panganganak. Nagkaroon siya ng pre-eclampsia at hindi na kinaya pagkatapos manganak. Binigyan niya ako ng dalawang magagandang sanggol na babae, sina Rose at Daisy. Ngumiti siya sa kanila, pagkatapos ay iniwan ang mundong ito, iniwan kami.

Ang gusto ko lang gawin ay magalit at sirain ang lahat ng nasa harapan ko. Isa akong mandirigma at isang imbestigador. Ang alam ko lang ay lumaban para malampasan ang mga problema. Hindi ko matanggap na wala na siya, at mag-isa na lang ako; hindi ko siya nailigtas. Wala na siya. Tiningnan ko ang aking dalawang anak na babae na umiiyak para sa kanilang ina, at ang nagawa ko lang ay umiyak. Ako, ang Alpha ng Druit Guard, umiiyak ng kasing lakas ng aking dalawang sanggol na babae. Dalawang babae, ano ang gagawin ko.

Paano ko palalakihin ang dalawang babae! Hindi ko pa nga alam kung paano magpalit ng lampin. Ang kanilang buhay ay dumaan sa aking isip habang sila'y lumalaki, lahat ng posibilidad at mga "paano kung." Matuturo ko ba sa kanila ang mga kinakailangang bagay para sa mga babae? Ano ba ang mga kinakailangang bagay para sa mga babae? Matuturo ko sa kanila kung paano lumaban; matuturo ko sa kanila kung paano mamuno ng hukbo ng mga mandirigma, pero iyon lang! Hindi ko pa naramdaman ang ganitong kawalan ng pag-asa at kawalang-kapangyarihan sa aking buhay. Ang dalawang munting batang babae na ito ay agad na bumasag sa akin.

Sila na lang ang natitira sa akin mula sa aking asawa, ang huling koneksyon ko sa aking pag-ibig. Hindi ko sila masisisi sa nangyari, pero gusto ko. Muli akong tinamaan ng isang alon ng kalungkutan nang maisip ko na ang dalawang magagandang sanggol na ito ay hindi na makikita ang ngiti ng kanilang ina. Hindi na nila maririnig ang boses niya na nagbabasa ng kwento bago matulog. Hindi na nila maririnig ang kanyang tawa sa kanilang mga kalokohan o mararamdaman ang kanyang mainit na yakap. Kaya ko bang gawin ito bilang parehong ina at ama?

Sa tulong ng nars, binuhat ko ang aking maliliit na anak. Hinalikan ko sila isa-isa. "Ipinapangako ko na ibibigay ko sa inyo ang lahat ng meron ako. Hindi ko maipapangako na magiging perpekto ako, o hindi ako magkakamali, pero ibibigay ko ang buhay ko para sa inyo upang mapanatili kayong ligtas. Tayo na lang ang natitira." Sinubukan kong pigilan ang aking mga luha, pero nabigo ako. Sinubukan kong hindi bumagsak ang aking mga luha sa aking mga anak, ibinalik ko sila sa kanilang kuna. Tumigil na sila sa pag-iyak, at inabot nila ang kanilang maliliit na kamay sa isa't isa hanggang sa maghawakan sila. Huminga ako ng malalim, "at least lagi silang magkakaroon ng isa't isa." Umupo ako sa isang upuan sa tabi nila, pinapanood silang matulog. Medyo paranoid na baka tumigil silang huminga, sa totoo lang.

Habang nakaupo ako doon, alam kong kailangan kong tulungan ang sarili ko na makontrol ang aking kalungkutan. Kailangan kong kumpletuhin ang aming pamilya. Kahit gaano kasakit, kailangan kong mabuhay para sa aking mga anak. Inilabas ko ang aking kuko sa kaliwang kamay, ginupit ang isang maliit na hiwa sa kanan, at pagkatapos, sa pinakabanayad na paraan, tinusok ang kanilang mga maliliit na daliri sa paa. Hinawakan ko ang bawat maliit na daliri sa aking hiwa, pinahintulutan ang pinakamaliit na patak mula sa kanila na pumasok sa aking sugat. Nararamdaman ko silang pumapasok sa aking kaluluwa, at ang maliit na sinag ng pag-asa at pag-ibig ay nagsimulang magpagaling sa akin. Tiningnan ko ang aking dibdib sa tapat ng aking puso, at nakita ko ang marka ng pamilya ng aking mga anak na nagiging isang puting rosas at isang puti at dilaw na daisy. "Mga munting bulaklak ko, wala kayong ideya kung gaano niyo nailigtas ang inyong daddy," bulong ko.

Tama ang doktor. Wala akong oras para magluksa. Kailangan kong mabuhay kahit gaano kasakit. Masakit, ang marka ng aking asawa ay nasusunog sa sandaling iniwan niya ang mundong ito. Tiningnan ko ang aking marka, at ito'y kumukupas na. Kailangan kong mag-focus sa aking mga anak. Maaari akong mawala sa sakit at kalungkutan na kumakain sa aking kaluluwa. Hindi ako patatawarin ng aking asawa kung hindi ako magpapatuloy at lumaban para sa aming mga anak. Hindi ko lang alam kung paano ito gagawin, kung saan magsisimula. Siguro ay lalaban ako, hindi lang gamit ang aking mga kamao, kuko, o pangil. Lalabanan ko ang aking pusong basag na huwag sumuko, hindi ko lang alam kung paano pa. Ang tanging meron ako ay ang aking munting mga bulaklak upang tulungan akong magpagaling.