894 Mga View · Nagpapatuloy · Esliee I. Wisdon 🌶
Sampung taon nang kasal si Charlotte sa lalaking pinakamamahal niya, pero ang pagsasama nila—puro paghihirap lang ang kapalit.
Noong nagpasya ang patriyarka ng pamilyang Houghton na ipapakasal ang apo niya sa huling nabubuhay na Sinclair, masaya si Charlotte. Mas makapal pa sa dugo ang nararamdaman niya kay Christopher, at kasinglalim ng isang pagkahumaling, kaya niyakap niya ito nang mahigpit—at ginapos sa sarili niya.
Pero wala nang mas kinapopootan si Christopher Houghton kundi ang sarili niyang asawa.
Sa lahat ng taong iyon, sinaktan nila ang isa’t isa—parang sayaw ng pag-ibig, poot, at paghihiganti—hanggang sa napuno na si Charlotte at tinapos na ang lahat.
Sa mismong huling hininga niya, nanumpa si Charlotte na kung bibigyan lang siya ng pagkakataong itama ang lahat, babalik siya sa nakaraan at hihiwalayan ang asawa niya.
Sa pagkakataong ito, pakakawalan na niya si Christopher sa wakas…
Pero papayag ba siya?
“Muling pumintig ang ari ko, at napasinghap ako nang matalim, ramdam ko kung paanong pumilipit ang loob ko sa isang kakaibang pagnanasa—isang bagay na ngayon ko lang halos nakilala.
Sumandal ako sa pinto ng kuwarto ko, ramdam ang lamig ng kahoy sa dibdib kahit may suot akong damit, pero wala pa ring nakapapawi sa init na ‘to; nanginginig ang bawat hibla ng katawan ko, naghahanap ng ginhawang hindi ko maibigay sa sarili ko sa simpleng paghinga lang.
Napatingin ako sa ibaba, at nakita ko ang umbok na kitang-kita sa sweatpants…
‘Hindi puwede…’ Mariin kong ipinikit ang mga mata at inihilig ang ulo sa pinto. ‘Hoy—si Charlotte ’to… bakit ka tinitigasan?’
Siya ang babaeng sinumpa kong hinding-hindi ko hahawakan, hinding-hindi ko mamahalin—ang babaeng naging mismong mukha ng sama ng loob ko.”