Nietykalna (Kolekcja Serii Awatar Księżyca)

Nietykalna (Kolekcja Serii Awatar Księżyca)

Marii Solaria · Terminé · 517.6k Mots

637
Tendances
193.2k
Vues
8.4k
Ajouté
Ajouter à la Bibliothèque
Commencer à lire
Partager:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

Introduction

„N-nie! To nie tak!” błagałam, łzy spływały po mojej twarzy. „Nie chcę tego! Musisz mi uwierzyć, proszę!”

Jego duża ręka gwałtownie chwyciła mnie za gardło, unosząc mnie z ziemi bez wysiłku. Jego palce drżały przy każdym uścisku, zaciskając drogi oddechowe niezbędne do mojego życia.

Zakaszlałam; dusiłam się, gdy jego gniew przenikał przez moje pory i spalał mnie od środka. Ilość nienawiści, jaką Neron do mnie żywi, jest ogromna, i wiedziałam, że nie wyjdę z tego żywa.

„Jakbym miał uwierzyć morderczyni!” Głos Nerona był przenikliwy w moich uszach.

„Ja, Neron Malachi Prince, Alfa stada Księżycowego Cyrkonu, odrzucam cię, Halimo Zira Lane, jako moją partnerkę i Lunę.” Rzucił mnie na ziemię jak śmiecia, zostawiając mnie, bym łapała powietrze. Następnie podniósł coś z ziemi, przewrócił mnie i przeciął.

Przeciął przez mój Znak Stada. Nożem.

„I tym samym skazuję cię na śmierć.”


Odrzucona w swoim własnym stadzie, młoda wilkołaczyca zostaje uciszona przez miażdżący ciężar i wolę wilków, którzy chcą, by cierpiała. Po tym, jak Halima zostaje fałszywie oskarżona o morderstwo w stadzie Księżycowego Cyrkonu, jej życie rozpada się w popiół niewolnictwa, okrucieństwa i przemocy. Dopiero po odnalezieniu prawdziwej siły wilka może mieć nadzieję na ucieczkę od koszmarów przeszłości i ruszenie naprzód...

Po latach walki i leczenia, Halima, ocalała, ponownie staje w konflikcie z dawnym stadem, które kiedyś skazało ją na śmierć. Poszukuje się sojuszu między jej dawnymi oprawcami a rodziną, którą znalazła w stadzie Księżycowego Granatu. Dla kobiety, która teraz jest znana jako Kiya, idea wzrastającego pokoju tam, gdzie leży trucizna, jest mało obiecująca. Gdy narastający hałas urazy zaczyna ją przytłaczać, Kiya staje przed jednym wyborem. Aby jej ropiejące rany naprawdę się zagoiły, musi stawić czoła swojej przeszłości, zanim ta pochłonie Kiyę tak, jak pochłonęła Halimę. W rosnących cieniach ścieżka do przebaczenia zdaje się pojawiać i znikać. W końcu nie można zaprzeczyć mocy pełni księżyca - a dla Kiyi może się okazać, że wezwanie ciemności będzie równie nieustępliwe...

Ta książka jest przeznaczona dla dorosłych czytelników, ponieważ porusza wrażliwe tematy, w tym: myśli lub działania samobójcze, przemoc i traumy, które mogą wywołać silne reakcje. Prosimy o rozwagę.
————Nietykalna Księga 1 z serii Awatar Księżyca

UWAGA: To jest zbiór serii Awatar Księżyca autorstwa Marii Solarii. Zawiera Nietykalną i Niezrównoważoną, a w przyszłości będzie zawierać resztę serii. Oddzielne książki z serii są dostępne na stronie autorki. :)

Chapitre 1

Autor's Note: Untouchable, Księga 1 z serii Moonlight Avatar zawiera szczegóły dotyczące następujących tematów: przemoc, trauma, samobójstwo, odzyskiwanie po traumie i emocjonalne nawroty. Ta książka i seria nie jest odpowiednia dla wszystkich czytelników. Chociaż tematyka nadprzyrodzonych zjawisk, wilkołaków i magii jest głównym punktem historii, seria będzie śledzić skutki traumy i porzucenia związane z główną bohaterką. Jeśli łatwo cię wywołują wspomniane tematy, nie czytaj dalej dla swojego zdrowia psychicznego. To jest twoje jedyne ostrzeżenie. Czytaj na własne ryzyko.

Krew.

Karmazynowy płyn pokrywał moją twarz, sącząc się z otwartej rany na czole. Jego metaliczny smak zmieszany ze słonością moich łez przypominał mi o wcześniejszym pobiciu. Moje ciało pulsowało, jakby fantomowe pięści i buty z metalowymi noskami wciąż uderzały w moje ciało, jakby bicie nadal trwało. Każdy ruch moich kończyn przynosił ból, który przeszywał moje kruche ciało, aż schroniłam się w brudnym kącie mojej celi.

Celi, którą nazywałam domem od lat. Była świadkiem dojrzewania przestraszonego dziecka do równie przestraszonej nastolatki. Czasami zapominam, że te ściany były świadkami większych okrucieństw popełnionych na moim ciele, niż mogłam sobie przypomnieć.

Dlaczego tu jestem? Można by powiedzieć, że byłam przestępcą. Oskarżonym przestępcą. Moja wataha była przekonana, że to ja byłam odpowiedzialna za śmierć mojej Luny i jej córki osiem lat temu. Od tamtego dnia przypominano mi, jak wielką hańbą byłam dla całego rodzaju wilkołaków. Znosiłam ich ognistą wściekłość z każdym ciosem w moje teraz wychudzone ciało. Każdy siniak i cięcie na mojej brązowej skórze były wiadomościami, które harmonijnie mówiły to samo.

Zasługujesz na cierpienie.

Bez względu na to, jak głośno krzyczałam czy płakałam, moje błagania o niewinność trafiały na głuche uszy. Nikt nie chciał uwierzyć w moją wersję wydarzeń. Wciąż pamiętam ten dzień, jakby to było wczoraj, bo wypalił się na pierwszym planie mojego umysłu.

Nuria Prince była córką wielkiego Alfy Jonathana Prince'a i Luny Celeste Johansen-Prince. Była także moją najlepszą przyjaciółką. Mój ojciec, Steven Lane, i matka, Ashley Lane, byli Betą i Betą Kobietą Alfy Jonathana. Nasze rodziny były ze sobą blisko, w tym także Gammy, Omar i Amani Dubois. Nuria i ja byłyśmy jak dwie krople wody. Nasze matki wychowywały nas razem, a nasza więź z tego się wzmocniła. Robiłyśmy wszystko razem, co robią młode dziewczyny; bawiłyśmy się lalkami, chodziłyśmy do tej samej szkoły, miałyśmy nocowanki w swoich pokojach i wiele więcej. Jeśli jedna z nas była w pobliżu, druga nie była daleko. Mogłabym nawet powiedzieć, że byłam bliżej Nurii niż z moją starszą siostrą Rainą czy jej starszym bratem Neronem. Nie zrozumcie mnie źle, bardzo kochałam Rainę, ale różnica dwóch lat między nami sprawiała, że chciała być z dziećmi w swoim wieku.

Nuria miała słodką niewinność swojej matki i nosiła powiew autorytetu jak jej ojciec. Z czasem wataha zaczęła nazywać ją aniołem, co stało się jej nowym tytułem Anioła Watahy. Jej uśmiech i śmiech były zaraźliwe. Potrafiła rozjaśnić najciemniejsze dni jednym uśmiechem lub chichotem.

Anioły były piękne, a Nuria była pięknością. Jej długie, czarne włosy sięgały do połowy pleców, odziedziczyła je po matce. Jej niebieskie oczy rywalizowały z najbłękitniejszymi niebiosami. Jej pulchne policzki były tak ściskalne, że robiłam to za każdym razem, gdy mnie denerwowała. Byłam dumna, że mogłam nazywać Nurię moją siostrą. Wiedziałam, że dorastając, będziemy niepowstrzymanym duetem. Córki Alfy i Bety razem? To była drużyna marzeń stworzona przez samą boginię księżyca.

W ten pamiętny dzień, gdy miałyśmy dziewięć lat, poczułam się odważna – zupełne przeciwieństwo mojego zazwyczaj nieśmiałego usposobienia. Nuria była tą odważną, bez wątpienia zakorzenioną w jej genach alfy. Wpadłam na pomysł, aby zignorować zasady i pobawić się w naszym ulubionym miejscu: stawie głęboko w dębowym lesie. Chodziłyśmy tam, aby bawić się w berka, robić błotne ciasta lub marzyć o tym, jak będą wyglądały nasze wilki. Rodzice ostrzegali nas, abyśmy nigdy nie chodziły do lasu same z powodu potencjalnych ataków zbuntowanych wilków. Jednak byłyśmy buntowniczym duetem i robiłyśmy na przekór temu, co nam kazano.

Wierzyłyśmy, że jesteśmy nietykalne.

Nasi starsi rodzeństwo zajmowali się swoimi sprawami, więc, jak nieposłuszne pary, poszłyśmy w swoją stronę.

Niedługo potem Luna Celeste, lub Ciocia Essie, jak ją pieszczotliwie nazywałam, poszła za nami i zganiła nas za ucieczkę wbrew ich rozkazom. Ale Nuria i ja miałyśmy swoją zabawę i zrobiłybyśmy to ponownie. Ciocia Essie wiedziała to po spojrzeniu, jakie nam rzuciła.

To powinien być koniec. Powinnyśmy wrócić do domu watahy i kontynuować nasze najlepsze życie, ale los miał obrzydliwy sposób na zaskakiwanie niczego niepodejrzewających ludzi.

Powinnam była poważnie potraktować ostrzeżenia naszych rodziców. Bycie odważnym wiązało się również z głupotą, a ja byłam bardzo głupia tego dnia. Nie było ataków przez kilka miesięcy do tego momentu, więc naprawdę myślałam, że jesteśmy bezpieczne. Dopiero gdy ponad tuzin tych obrzydliwych psów zaatakowało nas ze wszystkich stron, zrozumiałam, że nigdy nie byłyśmy bezpieczne.

„Dziewczyny, biegnijcie do domu, teraz! Nie zatrzymujcie się, dopóki tam nie dotrzecie!” krzyknęła do nas Ciocia Essie, zanim przemieniła się w pięknego czarnego wilka, gotowego bronić nas za wszelką cenę.

Nuria i ja biegłyśmy o życie. Chwyciłyśmy się za ręce i biegłyśmy tak szybko, jak nasze małe nogi mogły nas ponieść.

Ale nie zaszłyśmy daleko, zanim zbuntowany wilk, większy niż życie i nie mający nic do stracenia, rozdzielił nas. Dosłownie. Pamiętam, jak spojrzałam wstecz, aby zobaczyć największego z buntowników, ich przywódcę, rozszarpującego moją ciocię jak kawałek papieru. Brązowy buntownik, który rozdzielił mnie i Nurię, nie miał żadnej litości ani sumienia, gdy wbijał swoje pazury w jej małe ciało. Krzyki Nurii i Cioci Essie na zawsze wypaliły się w mojej pamięci, gdy ich niewinna krew pokrywała gęsty leśny grunt. Z jakiegoś powodu zostałam tego dnia przy życiu, ale nie bez głębokiego ugryzienia w moje prawe ramię.

Przywódca, duży wilkołak, przemienił się w ludzką formę i podszedł do mnie z krwią Luny kapiącą z jego ręki, twarzy i szczęk. Wyciągnął rękę i pomalował moją twarz ich krwią, śmiejąc się. Nigdy nie zapomnę tych głębokich niebieskich, niemal przekrwionych oczu, które wpatrywały się głęboko w moją drżącą duszę.

Straciłam najlepszą przyjaciółkę. Straciłam ciocię. Ich zmasakrowane ciała, pozbawione życia, leżały w kałużach ich krwi. A ja mogłam tylko patrzeć. Nic nie docierało do mojego umysłu. Wciąż czułam ulotne ciepło dłoni Nurii w mojej.

Ona nie jest martwa! Ona nie mogła być martwa!

Prawda?

To, co wydarzyło się później, było jak koszmar. Kawaleria przybyła na miejsce zbyt późno, ponieważ atak nastąpił bez ostrzeżenia. Róg, który normalnie był dźwiękiem patrolu ostrzegającego przed nadchodzącym atakiem, nie zabrzmiał. Później dowiedziano się, że buntownicy zabili patrole, zwiększając liczbę ofiar. Słyszałam złamany wycie Alfy Jonathana, gdy więź między nim a Luną Celeste zwiędła i umarła. Słyszałam płacz Nerona, który opłakiwał stratę matki i młodszej siostry, oraz rozdzierające wycie wszystkich członków watahy. Później tego dnia, przywódcy Zircon Moon poinformowali wszystkie sąsiednie watahy o tragicznym stracie po uprzątnięciu przerażającej sceny.

Wtedy wszystkie oczy zwróciły się na mnie. Małą dziewczynkę pokrytą krwią zarówno matki, jak i dziecka. Ja, jedyna ocalała z tej masakry, ta, która nie powinna przeżyć, teraz byłam tą, na którą spadła wina, domagając się odpowiedzi, dlaczego nie umarłam.

Dlaczego ja, szczeniak Bety, miałam przeżyć, podczas gdy nasza Luna i Anioł musiały umrzeć?

Ale nikt nie znał bólu, jaki czułam, patrząc, jak moja najlepsza przyjaciółka jest rozszarpywana na śmierć, ani odległych krzyków Luny, która nie mogła poradzić sobie z atakiem sama. Neron patrzył na mnie z tak nieznośnym smutkiem. Alfa Jonathan patrzył na mnie z taką odrazą, że mój dziecięcy umysł nie mógł pojąć gorąca jego wściekłości. Ale to nie była tylko jego nienawiść. To była nienawiść całej watahy, w tym moich rodziców i starszej siostry.

Gdy dowiedzieli się, że to był mój pomysł, aby Nuria i ja poszłyśmy nad staw, mój los został przypieczętowany.

Tego dnia nie straciłam tylko Nurii i Cioci Essie. Straciłam moją watahę i moją rodzinę, która nigdy nie patrzyła na mnie tak samo. Oficjalnie zostałam oznaczona jako plama na honorze wilkołaków. Ja, Halima Lane, zostałam oznaczona jako przestępca.

Z czasem Neron również zaczął mnie nienawidzić, nie że go za to winię. To była moja wina, że stracił połowę swojej rodziny.

Przenieśmy się do dzisiaj, osiem lat później. Byłam tutaj, w celi więziennej przeznaczonej tylko dla najniższych z wilkołaków. W oddali były inne cele, gdzie strażnicy umieszczali innych przestępców i buntowników, aby ich przesłuchiwać i torturować. Bycie umieszczoną w tym samym lochu co prawdziwe bestie mówiło wiele o tym, jak byłam postrzegana przez tę watahę.

Jeśli strażnicy się nudzili, grali swoje „gry” ze mną. Nikt nie mógł ich powstrzymać, a jeśli mógł, to nie chciał. Cięli mnie i bili, tylko po to, aby zobaczyć, ile mogę wytrzymać, zanim zemdleję.

Jednak to nie było najgorsze. Był jeden strażnik, którego nienawidziłam najbardziej i którego bałam się najbardziej. On podnosił swoją grę na inny poziom. To były inne gry niż te, do których byłam przyzwyczajona, zaczynając, gdy miałam czternaście lat, ale z wiekiem zrozumiałam, co te gry oznaczały.

Te gry zostawiały mnie złamaną, posiniaczoną i brudną.

Kiedy nie byłam tutaj w lodowatym zimnie, oczekiwano ode mnie, że będę wykonywać prace jako niewolnica watahy. To jedyny powód, dla którego Alfa Jonathan jeszcze mnie nie stracił. Szorowanie podłóg domu watahy od góry do dołu, pranie i zmywanie naczyń to tylko niektóre z moich obowiązków. Pozwalanie mi zbliżyć się do jedzenia było zabronione, ponieważ obawiali się, że mogłabym zatruć watahę.

Plotki miały większą wagę przeciwko bezbronnym.

Omegi nadzorowały gotowanie. Ich pełne nienawiści spojrzenia nie były dla mnie niczym nowym. Zrobienie jednego kroku do kuchni watahy było równoznaczne z napluciem im w twarz. Zmywanie naczyń było jedynym momentem, kiedy pozwalano mi wejść do kuchni, i oczekiwano, że każde naczynie będzie nieskazitelnie czyste. Za każdą przeoczoną plamę, Cassandra, główna kucharka i przewodnicząca Omeg, uderzała mnie wybranym przez siebie narzędziem, w tym nożami. Czasami inne Omegi celowo sabotowały moją pracę, aby mogły patrzeć, jak jestem bita. Mój ból stał się ich rozrywką, a sądząc po ich złowrogich uśmiechach, nie zamierzali przestać w najbliższym czasie.

Czasami pobicia były tak brutalne, że musiałam być leczona przez lekarza watahy. Ale on był taki sam jak reszta watahy. On również obwiniał mnie za stratę. Dawał mi łagodne leki przeciwbólowe i odsyłał mnie z powrotem. Ani razu nie opatrzył moich ran. Zostawiał je, aby same się goiły. Moje ciało było pokryte starymi i nowymi bliznami, które nigdy nie otrzymały odpowiedniego leczenia.

Nie miałam prawa do dnia wolnego; Alfa uznał, że nie zasługuję na odpoczynek. Pracowałam bez wytchnienia od wschodu do zachodu słońca, z rękami w wiadrze z mydlaną wodą, na kolanach szorując brud z nieskazitelnych podłóg. Nigdy nie było nudno, gdy moje wiadro było przewracane, albo gdy byłam popychana do niego, albo gdy nagle dostawałam cios w twarz lub plecy od przypadkowego członka watahy. Niewolnicy mieli być maltretowani. Byli sługami, a jednocześnie workami treningowymi. To był mój los.

Musiałam to wszystko znosić. Nie mogłam krzyczeć, płakać ani błagać. Byłam cichą lalką Zircon Moon. Lalki nie mówią ani nie narzekają; przyjmują każde traktowanie, na jakie zasługują. Ale prawdziwe lalki były traktowane lepiej niż ja. Jeśli młody szczeniak zniszczy swoją lalkę, jego matka mogła ją zszyć i znowu była w porządku. Szczeniak był szczęśliwy, aż do następnego rozdarcia.

Nie miałam nikogo, kto by mnie zszył. Moja matka porzuciła ten obowiązek, a mój ojciec udawał, że nie istnieję. Raina, moja niegdyś ukochana siostra, brała udział w moich torturach, razem ze swoimi przyjaciółmi. Jako starsza siostra, można by pomyśleć, że nie zawahałaby się mnie chronić, ale znajdowała ogromną przyjemność w zadawaniu mi bólu.

Ale nie mogłam powiedzieć, że ich porzucenie już mnie boli. Pobicie czuło się tak samo, chyba że było od Alfy Jonathana lub Nerona. Biorąc pod uwagę ich status i ilość mocy płynącej przez ich krew Alfy, ich brutalność była wystarczająca, aby pozostawić mnie niezdolną do działania przez kilka dni.

Obwiniają mnie za upadek ich rodziny. Dla nich to ja wyrwałam serce naszej watahy. Jednak głęboko w sercu wierzyłam, że wiedzieli, że jestem niewinna, ale potrzebowali kozła ofiarnego dla swoich gniewnych uczuć, a ja pasowałam do tej roli.

Pomimo całego bólu, przez który przeszłam, wciąż miałam nadzieję. Nadzieję, że pewnego dnia znajdę swojego partnera, drugą połowę mojej duszy. Każdy wilk miał partnera – swojego wiecznego kochanka, dobranego przez samą Boginię Księżyca. Mam nadzieję, że mój partner, kimkolwiek by nie był, zabierze mnie z tego piekła i pokocha mnie za to, kim jestem.

To było wszystko, czego pragnęłam. Tego małego skrawka szczęścia przez więź partnera.

Proszę, Bogini Księżyca. Daj mi to szczęście, uratuj mnie z tego miejsca.

Proszę...

Derniers chapitres

Vous pourriez aimer 😍

La Petite Compagne d'Alpha Nicholas

La Petite Compagne d'Alpha Nicholas

628.5k Vues · En cours · Becky j
"Le compagnon est là !"
Quoi ? Non—attends… Oh, Déesse de la Lune, non.
Dis-moi que tu plaisantes, Lex.
Mais elle ne plaisante pas. Je peux sentir son excitation bouillonner sous ma peau, alors que tout ce que je ressens, c'est de l'effroi.
Nous tournons le coin, et l'odeur me frappe comme un coup de poing dans la poitrine—cannelle et quelque chose d'incroyablement chaud. Mes yeux balaient la salle jusqu'à ce qu'ils se posent sur lui. Grand. Imposant. Magnifique.
Et puis, tout aussi rapidement… il me voit.
Son expression se tord.
"Putain, non."
Il se retourne—et s'enfuit.
Mon compagnon me voit et s'enfuit.

Bonnie a passé toute sa vie à être brisée et abusée par les personnes les plus proches d'elle, y compris sa propre sœur jumelle. Avec sa meilleure amie Lilly, qui vit également un enfer, elles prévoient de s'enfuir lors du plus grand bal de l'année, organisé par une autre meute. Mais les choses ne se passent pas comme prévu, laissant les deux filles perdues et incertaines quant à leur avenir.

L'Alpha Nicholas a 28 ans, sans compagnon, et n'a aucune intention de changer cela. C'est son tour d'organiser le Bal annuel de la Pleine Lune Bleue cette année, et la dernière chose à laquelle il s'attend, c'est de trouver son compagnon. Ce à quoi il s'attend encore moins, c'est que son compagnon ait 10 ans de moins que lui et comment son corps réagit à elle. Alors qu'il essaie de refuser de reconnaître qu'il a rencontré son compagnon, son monde est bouleversé après que des gardes attrapent deux louves courant à travers ses terres.

Une fois qu'elles sont amenées à lui, il se retrouve à nouveau face à son compagnon et découvre qu'elle cache des secrets qui le pousseront à vouloir tuer plus d'une personne.
Peut-il surmonter ses sentiments envers le fait d'avoir un compagnon, et un qui est beaucoup plus jeune que lui ? Son compagnon le voudra-t-il après avoir déjà ressenti la douleur de son rejet non officiel ? Pourront-ils tous les deux travailler à laisser le passé derrière eux et aller de l'avant ensemble, ou le destin aura-t-il d'autres plans et les gardera-t-il séparés ?
Le Biker Alpha Qui Est Devenu Mon Deuxième Chance Mate

Le Biker Alpha Qui Est Devenu Mon Deuxième Chance Mate

672.9k Vues · Terminé · Ray Nhedicta
Je n'arrive plus à respirer. Chaque toucher, chaque baiser de Tristan embrasait mon corps, me noyant dans une sensation que je n'aurais pas dû désirer—surtout pas cette nuit-là.
"Tu es comme une sœur pour moi."
Ce sont ces mots-là qui ont fait déborder le vase.
Pas après ce qui venait de se passer. Pas après cette nuit torride, haletante, bouleversante que nous avons passée enlacés l'un à l'autre.
Je savais dès le début que Tristan Hayes était une limite à ne pas franchir.
Il n'était pas n'importe qui, il était le meilleur ami de mon frère. L'homme que j'avais secrètement désiré pendant des années.
Mais cette nuit-là... nous étions brisés. Nous venions d'enterrer nos parents. Et le chagrin était trop lourd, trop réel... alors je l'ai supplié de me toucher.
De me faire oublier. De combler le silence que la mort avait laissé derrière.
Et il l'a fait. Il m'a tenue comme si j'étais quelque chose de fragile.
M'a embrassée comme si j'étais la seule chose dont il avait besoin pour respirer.
Puis il m'a laissée saigner avec six mots qui brûlaient plus profondément que n'importe quel rejet.
Alors, j'ai fui. Loin de tout ce qui me causait de la douleur.
Maintenant, cinq ans plus tard, je suis de retour.
Fraîchement sortie d'une relation avec un compagnon qui m'a abusée. Portant encore les cicatrices d'un enfant que je n'ai jamais pu tenir.
Et l'homme qui m'attend à l'aéroport n'est pas mon frère.
C'est Tristan.
Et il n'est plus le gars que j'ai laissé derrière.
Il est un motard.
Un Alpha.
Et quand il m'a regardée, j'ai su qu'il n'y avait nulle part ailleurs où fuir.
Jeu du Destin

Jeu du Destin

2.1m Vues · Terminé · Dripping Creativity
La louve d'Amie ne s'est pas encore manifestée. Mais peu importe ? Elle a une bonne meute, des meilleurs amis et une famille qui l'aime. Tout le monde, y compris l'Alpha, lui dit qu'elle est parfaite telle qu'elle est. Jusqu'au jour où elle trouve son âme sœur et qu'il la rejette. Le cœur brisé, Amie fuit tout et recommence à zéro. Plus de loups-garous, plus de meutes.

Quand Finlay la retrouve, elle vit parmi les humains. Il est épris de cette louve têtue qui refuse de reconnaître son existence. Elle n'est peut-être pas son âme sœur, mais il veut qu'elle fasse partie de sa meute, louve latente ou non.

Amie ne peut résister à l'Alpha qui entre dans sa vie et la ramène à la vie de meute. Non seulement elle se retrouve plus heureuse qu'elle ne l'a été depuis longtemps, mais sa louve finit par se manifester. Finlay n'est pas son âme sœur, mais il devient son meilleur ami. Ensemble, avec les autres loups dominants de la meute, ils travaillent à créer la meilleure et la plus forte des meutes.

Quand vient le temps des jeux de la meute, l'événement qui décide du rang des meutes pour les dix années à venir, Amie doit affronter son ancienne meute. Lorsqu'elle voit l'homme qui l'a rejetée pour la première fois en dix ans, tout ce qu'elle pensait savoir est bouleversé. Amie et Finlay doivent s'adapter à cette nouvelle réalité et trouver un moyen d'avancer pour leur meute. Mais ce coup de théâtre va-t-il les séparer ?
Invisible à Son Harceleur

Invisible à Son Harceleur

564.6k Vues · En cours · sunsationaldee
Contrairement à son frère jumeau Jackson, Jessa luttait avec son poids et avait très peu d'amis. Jackson était un athlète et l'incarnation même de la popularité, tandis que Jessa se sentait invisible. Noah était le garçon populaire par excellence au lycée—charismatique, apprécié de tous et indéniablement beau. Pour aggraver les choses, il était le meilleur ami de Jackson et le plus grand harceleur de Jessa. Pendant leur dernière année de lycée, Jessa décide qu'il est temps pour elle de gagner en confiance en soi, de trouver sa véritable beauté et de ne plus être la jumelle invisible. Alors que Jessa se transforme, elle commence à attirer l'attention de tout le monde autour d'elle, surtout celle de Noah. Noah, initialement aveuglé par sa perception de Jessa comme simplement la sœur de Jackson, commence à la voir sous un nouveau jour. Comment est-elle devenue cette femme captivante qui envahit ses pensées ? Quand est-elle devenue l'objet de ses fantasmes ? Rejoignez Jessa dans son voyage, passant de la risée de la classe à une jeune femme confiante et désirable, surprenant même Noah en révélant la personne incroyable qu'elle a toujours été à l'intérieur.
La Princesse Oubliée et ses Bêtas

La Princesse Oubliée et ses Bêtas

286.2k Vues · En cours · Ylyanah
Dallas souhaite pouvoir remonter le temps. Elle empêcherait son moi de six ans de s'aventurer dans la forêt et l'empêcherait de trouver Lucy.
Malheureusement, elle s'est bel et bien égarée et elle a bel et bien trouvé Lucy. Dès ce tout premier jour, Lucy prend ou obtient ce qui appartient à Dallas. Sa poupée préférée, le dernier cadeau de sa mère. Sa robe pour le Bal Écarlate, qu'elle avait achetée avec l'argent qu'elle avait gagné elle-même. Le collier de sa mère, un héritage familial.
Dallas a tout supporté, car tout le monde ne cesse de lui rappeler que Lucy n'a personne et rien.
Dallas jure de se venger le jour où elle trouve son Âme Sœur au lit avec Lucy.
La meute de la Vallée de l'Ombre regrettera d'avoir mis Dallas de côté pour Lucy.
Accardi

Accardi

515.4k Vues · Terminé · Allison Franklin
Il abaissa ses lèvres à son oreille. « Cela aura un coût », murmura-t-il avant de tirer sur son lobe avec ses dents.
Ses genoux fléchirent et, sans sa prise sur sa hanche, elle serait tombée. Il glissa son genou entre ses cuisses pour la soutenir au cas où il aurait besoin de ses mains ailleurs.
« Que veux-tu ? » demanda-t-elle.
Ses lèvres effleurèrent son cou et elle laissa échapper un gémissement alors que le plaisir que ses lèvres apportaient se diffusait entre ses jambes.
« Ton nom », souffla-t-il. « Ton vrai nom. »
« Pourquoi est-ce important ? » demanda-t-elle, révélant pour la première fois que son intuition était correcte.
Il ricana contre sa clavicule. « Pour que je sache quel nom crier quand je jouirai en toi à nouveau. »


Geneviève perd un pari qu'elle ne peut pas se permettre de payer. En compromis, elle accepte de convaincre n'importe quel homme choisi par son adversaire de rentrer chez elle ce soir-là. Ce qu'elle ne réalise pas, c'est que l'homme que l'amie de sa sœur lui désigne, assis seul au bar, ne se contentera pas d'une seule nuit avec elle. Non, Matteo Accardi, le Don de l'un des plus grands gangs de New York, ne fait pas de coups d'un soir. Pas avec elle en tout cas.
Ma Luna Marquée

Ma Luna Marquée

501k Vues · Terminé · Sunshine Princess
« Tu vas continuer à me désobéir ? » demande-t-il, son regard froid et dur.
« Oui, »
Il expire, lève la main et la descend pour frapper mon cul nu encore une fois... plus fort qu'avant. Je halète sous l'impact. Ça fait mal, mais c'est tellement chaud et sexy.
« Tu vas recommencer ? »
« Non, »
« Non, quoi ? »
« Non, Monsieur, »
« Meilleure fille, » il approche ses lèvres pour embrasser mes fesses tout en les caressant doucement.
« Maintenant, je vais te baiser, » Il me fait asseoir sur ses genoux en position de chevauchement. Nos regards se verrouillent. Ses longs doigts trouvent leur chemin vers mon entrée et s'y insèrent.
« Tu es trempée pour moi, bébé, » il est ravi. Il bouge ses doigts dedans et dehors, me faisant gémir de plaisir.
« Hmm, » Mais soudain, ils disparaissent. Je pleure alors qu'il laisse mon corps en manque de lui. Il change notre position en une seconde, je suis maintenant sous lui. Ma respiration est superficielle et mes sens incohérents alors que j'anticipe sa dureté en moi. La sensation est fantastique.
« S'il te plaît, » je supplie. Je le veux. J'en ai tellement besoin.
« Alors, comment veux-tu jouir, bébé ? » murmure-t-il.
Oh, déesse !


La vie d'Apphia est dure, maltraitée par les membres de sa meute et brutalement rejetée par son compagnon. Elle est seule. Battue lors d'une nuit cruelle, elle rencontre son second compagnon, le puissant et dangereux Alpha Lycan, et elle est sur le point de vivre l'aventure de sa vie. Cependant, tout se complique lorsqu'elle découvre qu'elle n'est pas une louve ordinaire. Tourmentée par la menace sur sa vie, Apphia n'a pas d'autre choix que d'affronter ses peurs. Apphia parviendra-t-elle à vaincre l'iniquité qui menace sa vie et enfin être heureuse avec son compagnon ? Suivez pour en savoir plus.
Avertissement : Contenu mature
De Remplaçante à Reine

De Remplaçante à Reine

878k Vues · Terminé · Hannah Moore
Pendant trois ans, Sable a aimé Alpha Darrell de tout son cœur, dépensant son salaire pour soutenir leur foyer tout en étant appelée orpheline et chercheuse d'or. Mais juste au moment où Darrell allait la marquer comme sa Luna, son ex-petite amie est revenue, envoyant un texto : "Je ne porte pas de sous-vêtements. Mon avion atterrit bientôt—viens me chercher et baise-moi immédiatement."

Le cœur brisé, Sable a découvert Darrell en train de coucher avec son ex dans leur lit, tout en transférant secrètement des centaines de milliers pour soutenir cette femme.

Le pire fut d'entendre Darrell rire avec ses amis : "Elle est utile—obéissante, ne cause pas de problèmes, s'occupe des tâches ménagères, et je peux la baiser quand j'ai besoin de soulagement. Elle est en gros une bonne à tout faire avec des avantages." Il fit des gestes grossiers de poussée, envoyant ses amis dans un éclat de rire.

Dans le désespoir, Sable est partie, a repris sa véritable identité, et a épousé son voisin d'enfance—le Roi Lycan Caelan, de neuf ans son aîné et son compagnon destiné. Maintenant, Darrell essaie désespérément de la reconquérir. Comment sa revanche va-t-elle se dérouler ?

De substitut à reine—sa revanche ne fait que commencer !
De meilleur ami à fiancé

De meilleur ami à fiancé

280.3k Vues · En cours · Page Hunter
Sa sœur épouse son ex. Alors elle amène son meilleur ami comme faux fiancé. Qu'est-ce qui pourrait bien se passer ?

Savannah Hart pensait avoir tourné la page sur Dean Archer, jusqu'à ce que sa sœur, Chloé, annonce qu'elle va l'épouser. Le même homme que Savannah n'a jamais cessé d'aimer. L'homme qui lui a brisé le cœur… et qui appartient maintenant à sa sœur.

Une semaine de mariage à Nouvelle Espérance. Un manoir plein d'invités. Et une demoiselle d'honneur très amère.

Pour survivre à cela, Savannah amène un cavalier—son meilleur ami charmant et bien sous tous rapports, Roman Blackwood. Le seul homme qui a toujours été là pour elle. Il lui doit une faveur, et prétendre être son fiancé ? Facile.

Jusqu'à ce que les faux baisers commencent à sembler réels.

Maintenant, Savannah est déchirée entre continuer la comédie… ou risquer tout pour l'homme qu'elle n'était jamais censée aimer.
Après Une Nuit avec l'Alpha

Après Une Nuit avec l'Alpha

247.6k Vues · Terminé · Sansa
Une nuit. Une erreur. Une vie de conséquences.

Je pensais attendre l'amour. Au lieu de cela, j'ai été baisée par une bête.

Mon monde devait s'épanouir au Festival de la Pleine Lune de Moonshade Bay—le champagne pétillant dans mes veines, une chambre d'hôtel réservée pour Jason et moi afin de franchir enfin cette ligne après deux ans. J'avais enfilé une lingerie en dentelle, laissé la porte déverrouillée, et m'étais allongée sur le lit, le cœur battant d'excitation nerveuse.

Mais l'homme qui est monté dans mon lit n'était pas Jason.

Dans la chambre plongée dans l'obscurité totale, noyée dans une odeur enivrante et épicée qui me faisait tourner la tête, j'ai senti des mains—urgentes, brûlantes—marquer ma peau. Son sexe épais et palpitant pressé contre ma chatte trempée, et avant que je puisse reprendre mon souffle, il a pénétré violemment, déchirant mon innocence avec une force impitoyable. La douleur brûlait, mes parois se contractant alors que je griffais ses épaules de fer, étouffant mes sanglots. Des sons mouillés et glissants résonnaient à chaque coup brutal, son corps implacable jusqu'à ce qu'il frémisse, déversant sa chaleur profondément en moi.

"C'était incroyable, Jason," ai-je réussi à dire.

"Qui est ce foutu Jason?"

Mon sang s'est glacé. La lumière a frappé son visage—Brad Rayne, Alpha de la meute de Moonshade, un loup-garou, pas mon petit ami. L'horreur m'a étouffée alors que je réalisais ce que j'avais fait.

J'ai fui pour sauver ma vie!

Mais des semaines plus tard, je me suis réveillée enceinte de son héritier!

Ils disent que mes yeux hétérochromatiques me marquent comme une véritable âme sœur rare. Mais je ne suis pas une louve. Je suis juste Elle, une personne insignifiante du district humain, maintenant piégée dans le monde de Brad.

Le regard froid de Brad me fixe : "Tu portes mon sang. Tu m'appartiens."

Il n'y a pas d'autre choix pour moi que de choisir cette cage. Mon corps me trahit aussi, désirant la bête qui m'a ruinée.

AVERTISSEMENT : Réservé aux lecteurs matures
Séduire le Parrain de la Mafia

Séduire le Parrain de la Mafia

235.3k Vues · Terminé · Sandra
Une romance sombre et interdite avec une différence d'âge
Camila Rodriguez est une gamine gâtée de dix-neuf ans avec une chatte vierge et une bouche faite pour le péché. Quand elle est envoyée vivre sous le toit d'Alejandro Gonzalez; roi de la mafia, tueur sans pitié, et l'homme qui a autrefois juré de la protéger, elle sait exactement ce qu'elle veut. Et ce n'est pas de la protection.

Elle veut 'Lui'.
Son contrôle.
Ses règles.
Ses mains serrant sa gorge tandis qu'elle gémit son nom.

Mais Alejandro ne baise pas des filles comme elle. Il est dangereux, intouchable et essaie désespérément de résister à la petite tentatrice pécheresse qui dort juste au bout du couloir en soie et dentelle.

Dommage que Camila ne croit pas aux règles.
Pas quand elle peut se pencher et le faire enfreindre chacune d'elles.
Et quand il craque enfin, il ne fait pas que la baiser.
Il la brise.

Durement. Brutalement. Impitoyablement.
Exactement comme elle le voulait.
L'Ascension de la Louve Bannie

L'Ascension de la Louve Bannie

191.4k Vues · Terminé · Lily
"Loup blanc ! Tue ce monstre !"
Ce cri a volé mon dix-huitième anniversaire et a brisé mon monde. Ma première transformation aurait dû être glorieuse—le sang a transformé la bénédiction en honte. À l'aube, ils m'avaient marqué comme "maudit" : rejeté par ma meute, abandonné par ma famille, dépouillé de ma nature. Mon père ne m'a pas défendu—il m'a envoyé sur une île abandonnée où les parias sans loup étaient forgés en armes, forcés de s'entretuer jusqu'à ce qu'un seul puisse partir.
Sur cette île, j'ai appris les recoins les plus sombres de l'humanité et comment enfouir la terreur dans mes os. Innombrables fois, j'ai voulu abandonner—plonger dans les vagues et ne jamais refaire surface—mais les visages accusateurs qui hantaient mes rêves me repoussaient vers quelque chose de plus froid que la survie : la vengeance. J'ai échappé, et pendant trois ans, je me suis caché parmi les humains, collectionnant des secrets, apprenant à bouger comme une ombre, aiguisant ma patience en précision—devenant une lame.
Puis, sous une pleine lune, j'ai touché un étranger en sang—et mon loup est revenu avec une violence qui m'a rendu entier. Qui était-il ? Pourquoi pouvait-il réveiller ce que je croyais mort ?
Une chose est sûre : le moment est venu.
J'ai attendu trois ans pour cela. Je ferai payer tous ceux qui m'ont détruit—et je récupérerai tout ce qui m'a été volé.