Bestemd voor de Alpha Koning

Opmerking van de auteur: Je kunt me je gedachten sturen via hecate_anystories

Claire

Claire werd met tegenzin wakker en duwde haar krullende blonde haar uit haar ogen. De zon scheen haar slaapkamer binnen en een frisse lentebries waaide door de open ramen.

Ze was terug in het huis van haar ouders voor de vakantie; ze kon niet vaak terugkomen omdat haar universiteit behoorlijk ver weg was. Maar deze keer was de vakantie langer, dus kon ze het zich veroorloven om naar huis te komen.

Lockwood was een klein stadje, maar dat vond ze niet erg. Ze kende veel van haar vrienden die niet konden wachten om klaar te zijn met de universiteit zodat ze naar de stad konden verhuizen, maar zij niet.

Ze wilde zich hier in Lockwood vestigen, tussen de groene bomen en bekende gezichten. Ze hield van de routine en de voorspelbare manier van leven.

Het was moeilijk om te leven in een land dat gedomineerd werd door weerwolven en naarmate meer en meer mensen wegtrokken, werd het steeds meer een weerwolvengebied.

Mensen werden meestal met rust gelaten, weerwolven waren een vriendelijk soort, tenminste de weerwolven in haar geboortestad, dus leefden ze allemaal in vrede samen.

Haar familie woonde hier al generaties lang en hoewel ze wist dat haar ouders het niet erg zouden vinden als ze ervoor koos om naar de stad of naar het buitenland te verhuizen, toonden ze hun blijdschap dat ze ervoor had gekozen om dicht bij hen te blijven. Ze was hun enige kind, dus ze vertroetelden haar en overlaadden haar met alle liefde die ze te geven hadden.

Claire werd gealarmeerd door een klop op haar slaapkamerdeur. "Kom binnen," nodigde ze uit met een slaperige glimlach, al raden wie het was.

"Hoi, Zonnestraaltje!" riep de opgewekte stem van haar moeder voordat ze de deur zelfs maar opendeed.

Julia's zachte ogen lichtten op toen ze haar dochter zag. Vanaf de dag dat ze geboren was, was ze zo'n lief ding geweest, zo vriendelijk en helder, dus noemde ze haar 'Haar Zonnestraaltje', en de bijnaam bleef hangen.

Claire had geen bezwaar tegen de bijnaam, ze was gelukkig zolang haar moeder gelukkig was.

"Goed geslapen?" vroeg Julia voorzichtig toen ze binnenkwam.

Het was haar eerste nacht in het huis na meer dan een jaar niet thuis te kunnen komen, ze begreep de zorgen van haar moeder.

"Ja," antwoordde Claire, terwijl ze rechtop ging zitten. "Het is precies zoals het vroeger was, ik heb nog nooit zo goed geslapen."

"Geweldig, ik kwam je halen voor het ontbijt, maak je klaar en kom naar beneden," informeerde Julia haar, terwijl ze het haar van haar dochter uit haar gezicht streek, haar vertrouwde groene ogen keken uit haar mooie gezicht. "Rachel's moeder belde om te vertellen dat Rachel ook terug is, je zou haar een bezoekje moeten brengen." voegde ze eraan toe terwijl ze naar buiten ging.

Claire's stemming verbeterde nog meer door dit stukje informatie. Rachel was een hele goede vriendin geweest voordat de universiteit hen scheidde. Ze kon niet wachten om haar weer te zien, het was al een paar jaar geleden.

Ze maakte haar bed op terwijl ze in gedachten verzonken was. Ze was gisteravond laat thuisgekomen, dus ze had alleen de kans gehad om te dineren en bij te praten met haar ouders. Ze was enthousiast om het stadje te verkennen, er waren een paar dingen veranderd die ze wist en het zou leuk zijn om iemand mee te nemen.

Claire poetste haar tanden en nam een douche, waarna ze een zachte groene trui aantrok die haar ogen accentueerde en een zwarte spijkerbroek. Het was vroeg in de lente en veel bomen waren groenblijvend, dus ze waren niet kaal, maar het was nog steeds behoorlijk koud. Niet te vergeten dat Lockwood altijd aan de koude kant was, ongeacht het jaargetijde.

Ze kwam net op tijd beneden voor het ontbijt om haar vader gedag te zeggen, die naar zijn werk ging. Ze slaagde er nauwelijks in om alles op te eten wat haar moeder voor haar had klaargezet. De opwinding gonsde door haar heen, waardoor ze ongeduldig werd.

"Goed, je kunt nu gaan," gaf Julia uiteindelijk toe toen ze zag hoe zenuwachtig haar dochter was.

"Dank je, mam!" Claire sprong uit de eetkamerstoel en liep al snel naar de voordeur.

Julia schudde haar hoofd. Claire was al eenentwintig, maar ze gedroeg zich nauwelijks naar haar leeftijd, altijd met een kinderlijke enthousiasme die haar heel jong deed lijken. Julia hoopte dat de wereld dat niet van haar zou afnemen.

Claire haalde haar vertrouwde fiets uit de garage. Haar vader was lief genoeg geweest om hem goed geolied en in goede staat te houden. Ze startte hem op en de stevige motor reageerde enthousiast, hij pruttelde soepel terwijl ze opstapte om haar reis te beginnen.

Lockwood was niet de enige stad in de buurt, er waren andere steden rondom Silverfall City. Hoewel die veel groter waren dan Lockwood. Green Bay was een stad na Lockwood, je moest erlangs om bij de stad te komen. Het was volledig een weerwolvenstad waar alle mensen al lang waren vertrokken.

Claire reed over nostalgisch bekende paden en zag onbekende gezichten. Meestal zwaaide ze naar haar oude buren wanneer ze rondreed, de volwassenen vroegen naar haar ouders. Maar nu draaiden iedereen hun gezichten van haar weg, ze kon voelen dat ze naar haar staarden, maar als ze in hun richting keek, keken ze weg.

Claire voelde een rilling over haar huid kruipen, ze gaf de mensen geen ongelijk dat ze wegtrokken. Als ze dit soort behandeling kregen omdat ze simpelweg anders waren, was het gewoon beter om in te pakken en te vertrekken. Ze verzamelde haar moed en reed verder naar het huis van Rachel.

Rachel was ook een weerwolf, maar ze kende haar en haar familie al sinds ze kinderen waren en ze waren niets zoals de nieuwe weerwolven in de stad. Sterker nog, er waren veel weerwolven toen ze opgroeide. Het was zo normaal als dag en nacht dat weerwolven samenleefden met mensen.

Natuurlijk waren er veel dingen die weerwolven deden die mensen niet mochten doen en dat was prima. Mensen vochten niet voor inclusiviteit, ze wilden gewoon vredig leven in hun geboortestad.

Haar opluchting nam toe toen ze Rachel's dak in de verte zag, ze hoefde nog maar één bocht om te gaan en ze zou er zijn. Het huis was hetzelfde als altijd, een brede, uitnodigende tuin rondom een schilderachtig huis. Het witte huis met rode dakpannen had onlangs een nieuwe verflaag gekregen, de geur van verf mengde zich met de geur van vers gemaaid gras.

Ze parkeerde haar fiets aan de kant van de weg, stapte af en liep over het geplaveide pad naar de voordeur.