DE JONGE JUF VAN HET PLATTELAND IS GEK SUAVE!

Ocean City, De Hovstad Residence, Jaar 20XX,

"Liefje, wat is er aan de hand? Waarom ben je ineens aan het trillen? Kom op, praat met me!" riep meneer Henry Hovstad terwijl hij de trap af kwam. Hij was net van plan om naar zijn bedrijf te gaan toen hij zijn vrouw bewusteloos zag liggen. Hij draaide zich om naar de twee kinderen die hun moeder met grote ogen aanstaarden en vroeg streng: "Vertel me meteen wat er is gebeurd!" Zijn strenge bevel deed Ivy (een van de tweeling) zo erg schrikken dat ze ineenkromp. Ariel, (de andere tweeling) bleef onaangedaan en onbeweeglijk, zonder enige intentie om te reageren.

Ivy, haar oudere zus, verzamelde al haar moed en begon eindelijk te vertellen. "We kwamen net naar buiten om te spelen toen we mama daar in de zon zagen zitten, dus besloten we haar te begroeten. Ariel liep voorop en ik was vlak achter haar. Toen mama zich omdraaide en Ariel zag, ze-ze..."

"Wat gebeurde er daarna? Spreek!" Henry werd ongeduldig en onderbrak haar gestotter.

"Ze sperde gewoon haar ogen wijd open en viel flauw," eindigde Ivy haar verhaal. Ze gaf duidelijk Ariel de schuld terwijl ze zielig deed. Wat een schijnheilig kind! Toen werd meneer Henry wakker uit zijn verdoving en herinnerde zich dat ze nog geen ambulance hadden gebeld.

"Waar wachten jullie op? Bel onmiddellijk een ambulance!" beval hij de bedienden die zich hadden verzameld om het schouwspel te bekijken. De bedienden verspreidden zich onmiddellijk.

De ambulance arriveerde net op tijd. Meneer Henry tilde zijn vrouw op en droeg haar als een prinses naar de ambulance. Hij vergat niet om Ariel een scherpe blik toe te werpen. Dat betekende met andere woorden dat hij nog niet klaar met haar was.

Ivy ging terug naar haar kamer, terwijl Ariel alleen achterbleef om door de bedienden met vreemde blikken bekeken te worden. Een discussie onder de bedienden barstte plotseling los.

"Ik hoorde dat ze ongeluk brengt, iedereen die met haar in contact komt, krijgt altijd tegenslagen, dus het is waar?" vroeg een bediende.

"Ik kwam haar eens tegen terwijl ik een dienblad met eten droeg. Alles viel gewoon op de grond. Kun je je dat voorstellen?" voegde een andere bediende eraan toe.

"Ik zei jullie toch dat ze ongeluk brengt, maar jullie geloofden me niet. Ik weet niet waarom meneer haar nog steeds hier houdt, ze zou eruit gegooid moeten worden!" vloekte een ander.

De vijfjarige Ariel stond daar maar en liet de beledigingen over zich heen komen. Het was echt verdrietig en het deed zoveel pijn, maar wat kon ze doen? Iedereen noemde haar altijd een ongeluksvogel en ze had niemand die haar verdedigde. Ze geloofde niet dat ze ongeluk bracht. Ze was net als ieder ander kind. Ze vroeg zich af waarom mensen haar niet konden begrijpen. Na een tijdje ging ze naar haar kamer te midden van de verwensingen. Ze barstte onmiddellijk in tranen uit toen ze in haar kamer aankwam.

Op de tweede verdieping van het Hovstad herenhuis was een figuur te zien die dit alles met plezier door het raam bekeek. De figuur was niemand minder dan Ariels tweelingzus, Ivy. Ivy voelde zich echt opgetogen toen ze Ariel vernederd zag worden. Ze krulde haar lippen in spot. "Ariel, oh Ariel, geef mij niet de schuld. Alles hier hoort van mij te zijn. Mama, papa en zelfs mijn broers, ze zouden allemaal van mij moeten zijn. Dus geef mij niet de schuld dat ik meedogenloos ben." mompelde Ivy gemeen. Ivy had zich altijd minderwaardig gevoeld ten opzichte van Ariel, vooral omdat Ariel veel mooier was dan zij, en ook omdat bijna iedereen Ariel wilde verwennen en verzorgen. En zij dan? Zij bleef altijd onopgemerkt, dus de vonk van jaloezie veranderde in haat. Ze begon onenigheid te zaaien tussen de broers en Ariel. De broers begonnen allemaal een hekel aan Ariel te krijgen. Ivy, aan de andere kant, hoopte dat haar broers aandacht aan haar zouden besteden. Ze werd hard in het gezicht geslagen door de realiteit, aangezien geen enkele broer van haar de intentie had om haar te vertroetelen.

Meneer Henry Hovstad is de oudste zoon van wijlen mevrouw Maria Hovstad en wijlen meneer Jeremy Hovstad, die omkwamen bij een auto-ongeluk. Henry was toen twintig, terwijl zijn broer Darius zeventien was. Door het plotselinge overlijden van beide ouders moest Henry de familiezaak overnemen. De familie Hovstad behoort tot de top vijf aristocratische families in Ocean City. Meneer Henry trouwde later met mevrouw Kathleen, die later vijf zonen kreeg. De eerste, Cliff, is tweeëntwintig, een kille, knappe man wiens enige doel is om zaken te doen. Hij is zelden thuis. De tweede, Craig, is twintig jaar oud en een gerenommeerde advocaat. Hij reist altijd rond om mensen in de rechtbank te behandelen en te verdedigen. De derde, Aaron Hovstad, is de beroemde ongeslagen autocoureur die altijd bovenaan de ranglijsten staat. Hij bezit een ondergrondse racebaan. Hij is ook een professionele gamer bekend als God A. De jongste zoon, Amando, is vijftien en een bekende acteur in de entertainmentindustrie van Land C, en er zijn twee meisjes, die een tweeling zijn, Ivy en Ariel, die beiden vijf jaar oud zijn.

In het ziekenhuis in Ocean City liep Henry zenuwachtig heen en weer. Toen de deur van de kamer openging, greep Henry onmiddellijk de dokter bij de kraag en vroeg: "Dokter, hoe is het met mijn vrouw? Is ze wakker? Vertel het me nu meteen!"

Duizelig van het schudden, probeerde de dokter de situatie te sussen. "Kalmeer, kalmeer, uw vrouw is nu stabiel, maar haar toestand is nog verder verslechterd. Zorg er gewoon voor dat ze geen direct of indirect contact heeft met dingen die haar opwinden."

"Wanneer kan ze dan ontslagen worden, dokter?" vroeg Henry opnieuw.

"Ze kan op elk moment ontslagen worden, zolang u een privé-arts thuis heeft om voor haar te zorgen," verzekerde de dokter hem.

Mevrouw Kathleen Hovstad werd dus ontslagen en naar huis gebracht om te herstellen. Nadat hij haar had ingestopt, riep meneer Henry Ariel naar de woonkamer.

"Begrijp je je fout?" vroeg hij fel.

"Nee, ik begrijp het echt niet," antwoordde Ariel kalm. Ze begreep echt niet wat er mis was met iedereen, ze bleven haar dwingen dingen toe te geven die ze niet had gedaan.

"Kniel! Wat een brutaliteit! Je hebt je moeder in die toestand gebracht, en toch zeg je dat je het niet begrijpt? Kniel en reflecteer de hele nacht op jezelf!" blafte meneer Henry en draaide zich om om naar boven te gaan.

Ariel bleef knielen, niemand schonk haar aandacht. Haar ledematen waren stijf van de kou en van het te lang knielen. Ze knielde daar gedwee tot de volgende ochtend toen mensen naar beneden kwamen om te ontbijten. Meneer Henry wierp een blik op haar, snoof en nam plaats. Hij wachtte tot zijn vrouw en Ivy naar beneden kwamen voor het ontbijt. Toen mevrouw Kathleen naar beneden kwam en Ariel zag, raakte ze onmiddellijk van streek.

"Ah! Schat, wat doet zij daar? Gooi haar eruit! Ze brengt ongeluk! Ik wil haar niet zien!" schreeuwde ze maniakaal terwijl ze de trap af stormde.

"Liefje, kalmeer, oké het is goed, ik zal haar eruit gooien, wees voorzichtig," verzekerde meneer Henry haar terwijl hij haar hielp de trap af te komen. Hij kreeg bijna een hartaanval toen hij zijn vrouw zo onvoorzichtig de trap af zag rennen. Hij snelde onmiddellijk naar haar toe om te voorkomen dat ze zou vallen en gewond zou raken. In woede trapte hij Ariel in haar buik, en ze spuugde onmiddellijk een mondvol bloed uit. Hij berispte haar. "Kijk wat je hebt gedaan! Ik ga je vandaag nog wegsturen, of je het nu leuk vindt of niet!"

Ariel siste van de pijn, maar beefde bij de gedachte om weggestuurd te worden. Ze knielde weer neer en smeekte haar vader. Het was een hartverscheurend gezicht.

"Pappa alsjeblieft, stuur me niet weg, ik zal braaf zijn. Ik zal geen problemen veroorzaken, ik zal niet meer voor mama verschijnen..."

"Hou je mond!" zei meneer Henry, terwijl hij haar hard in het gezicht sloeg. Hij keek naar de bedienden en beval:

"Bel de butler en zeg hem de auto klaar te maken!"

Zijn woorden lieten geen ruimte voor compromis.

"Nee, pappa alsjeblieft-"