De Opkomst Van De Lelijke Luna

LYRIC

"Je hebt me gebruikt!" snikte ik, huilend naar mijn partner die me zojuist had afgewezen. "Paren met mij was jouw ladder naar macht, Roderick! Jouw roedel steeg in rang vanwege mij! Nu je je ambitie hebt bereikt, heb je het lelijke meisje niet meer nodig, is dat het? Maar je was bereid om een jaar geleden met me te paren!"

"Oh, spaar me!" Roderick rolde met zijn ogen. "Doe niet alsof je niet wist dat ik je op een gegeven moment zou verlaten. Even serieus, dacht je echt dat ik je de Luna van mijn roedel zou maken? Ik kan je nauwelijks aanzien, Lyric. Hoe verwacht je dat ik je meeneem naar Alpha-bijeenkomsten en je aan anderen presenteer? Je bent walgelijk!"

"Maar ik heb deze litteken niet zelf gegeven!" huilde ik bitter. "En je beloofde dat je me naar de beste dokters zou brengen. Je hebt niets van dat gedaan, Roderick! Het zou hebben geholpen!"

"Wat? Zelfs je eigen familie geeft niet genoeg om je naar dokters te brengen, en jij denkt dat ik dat zou doen? Stop met dromen, Lyric en verdwijn uit mijn roedel!"

Tranen vervaagden mijn zicht. Het was niet de eerste keer dat ik lelijk werd genoemd, maar het deed meer pijn elke keer dat het van Roderick kwam.

Ik wist dat Roderick geen liefde voor mij had toen mijn familie mij een jaar geleden aan hem koppelde. Een jaar lang leefden we als vreemden ondanks dat we gepaard waren. Ik was nog steeds maagd omdat hij zich niet eens kon brengen om me aan te raken.

Het was niet mijn schuld dat ik lelijk was. Ik werd verbrand met een zilveren merkijzer toen ik een kind was, wat een enorme litteken aan de zijkant van mijn gezicht achterliet. Ik wist nog steeds niet wie er verantwoordelijk voor was, maar ik heb moeten opgroeien met deze pijn van afwijzing. Zelfs mijn eigen familie haatte me en schaamde zich voor mijn uiterlijk.

Maar ik dacht dat Roderick anders zou zijn. Ik dacht dat hij van me zou houden. Blijkbaar, in een wereld waar rangen het belangrijkst zijn voor roedelleiders, was bedrog onvermijdelijk.

Ik staarde hem aan. Ik had echt van deze man gehouden en wenste dat hij van mij terug zou houden. Maar nu wens ik dat hij zou lijden voor wat hij mij heeft aangedaan.

"Je bent een monster," grijnsde ik de woorden. "En ik hoop dat je hier op een dag de prijs voor betaalt."

Hij wierp zijn hoofd achterover en lachte, een hol geluid. "Verdoemde Lyric, hoe gaat dat precies gebeuren? Ik ben momenteel de derde machtigste Alpha. Mijn roedel staat hoog in rang terwijl jouw familie onder mij staat! Er is niets wat je me nog kunt aandoen. Je bent altijd waardeloos geweest en zult dat altijd blijven!

"Luister, ik heb je al afgewezen, en je hebt geaccepteerd. Hoewel er nog één laatste formaliteit is, ben je wat mij betreft niets meer voor mij. Dus, haal je walgelijke gezicht uit mijn roedel! Dit moment, voordat ik de bewakers je eruit laat gooien!" Zijn blik was ijzig, en voordat ik kon reageren, liep hij weg.

.........

Nadat ik mezelf bij elkaar had geraapt, verliet ik Roderick's roedel en besloot naar huis te gaan—naar de roedel van mijn vader. Ik was niet thuis geweest sinds ik naar Roderick's roedel verhuisde, en ik hoopte dat ze bereid zouden zijn om me op te nemen.

Mijn familie had me nooit echt leuk gevonden. Alles begon uit elkaar te vallen nadat mijn moeder vertrok—mij verlatend toen ik vier was. Mijn vader koos een nieuwe partner en had plotseling geen tijd meer voor mij. Toen kreeg ik mijn litteken en werd hij nog afstandelijker.

De bewakers lieten me door de poort, maar toen ik aanbelde bij de lounge, openden mijn stiefzus en haar moeder de deur. Tot mijn verbazing lieten ze me niet binnen.

"Ga terug naar Roderick en smeek hem nog wat meer, Lyric. Er is hier geen plek voor jou," zei Nora nadat ik hen alles had uitgelegd.

Ondanks mijn poging om hen te laten meeleven, hen te laten begrijpen dat ik nergens anders heen kon, bevalen ze de bewakers om me weg te sturen.

Ze hebben me altijd gezien als een schande voor de familie en waren blij toen ik vertrok naar Roderick's roedel. Nu wilden ze me niet terug.

.........

Tegen de avond zat ik in een bar, mijn favoriete bar—De Naamloze Dronkaard. Hier mixen ze drankjes sterk genoeg om een wolf dronken te krijgen, en je hoefde je geen zorgen te maken om herkend en beoordeeld te worden, aangezien elke klant maskers droeg.

Het was al jaren mijn favoriete bar. Als mensen mijn gezicht moesten zien, zouden ze denken dat ik dronken werd omdat ik lelijk was.

"Je bent te lelijk." Die woorden had ik zo vaak gehoord dat ik ze in mijn slaap kon reciteren zonder een fout te maken.

Maar bovenal was het Roderick's verraad dat diep sneed. Het was nog pijnlijker dat ik niets tegen hem kon doen. Zijn roedel was nu zeer machtig, en ik was een lelijk, afgewezen meisje dat niet eens een familie had om naar terug te keren. Niemand zou mij ooit willen. Wat was het nut van leven?

Ik leegde het laatste van mijn drankje en probeerde op te staan toen iemand uit het niets sprak: "Een refill voor de dame, alsjeblieft."

Ik draaide me verrast om en zag een man naast me plaatsnemen. De barman knikte en ging een refill halen.

Ik fronste mijn wenkbrauwen in verbazing toen ik naar de nieuwkomer keek. Ik kon zijn gezicht niet zien omdat hij net als ik een masker droeg, maar iets aan zijn verschijning vertelde me dat hij verfijnd was.

Zijn pak was een Mason Étoile merk, en zijn horloge een Aristo Tempus horloge. Een gemiddelde wolf kon deze dingen niet betalen.

"Je komt hier al een tijdje alleen drinken," zei hij, en verraste me.

Zijn stem... Het was rustgevend en onmogelijk te negeren.

Ik sloeg mijn ogen neer en voelde me een beetje beschaamd. Hoe kan hij dat zelfs weten? "Ik weet niet waar je het over hebt."

"Je masker." Hij tipte zijn kin naar me. "Je hebt het nooit veranderd."

Oh. "Dat betekent dat jij hier ook vaak komt."

"Dat klopt. Het is niet helemaal mijn standaard, maar het is mijn favoriete plek. Ik hou ervan als ik niet door iemand beoordeeld word."

De barman kwam terug met mijn drankje. Ik bedankte de nieuwkomer voordat ik uit mijn glas dronk.

"Zo te zien heb je problemen. Ik ook. Dus, waarom maken we geen deal, juffrouw? Heb plezier voor de nacht en gaan onze eigen weg tegen de ochtend?"

Ik keek hem geschokt aan. Hij bood een eenmalige affaire aan!

"Maar j—je kent me niet eens," mompelde ik verlegen.

"Dat hoeft niet. Het is gewoon voor de lol."

Er was iets aan de manier waarop hij sprak. Ik kon merken dat hij een man was die niet gaf om de gevoelens van anderen en alleen uit was om te krijgen wat hij wilde.

"Hoewel, ik moet je waarschuwen," hij tskte. "Het zal een lange nacht worden. Ik heb... problemen met klaarkomen bij een vrouw. Ik kom nooit klaar. Dus, zoals ik zei, het is gewoon voor de lol."

Huh? Hij kon niet klaarkomen tijdens intimiteit? Maar ik had gehoord dat dat het beste deel ervan was. Hoe kon hij genieten van intimiteit als hij nog nooit bij een vrouw was klaargekomen? De gedachte eraan was triest.

Ondanks hoe absurd het klonk, was een deel van mij in de verleiding. Ik was altijd nieuwsgierig geweest naar intimiteit. Niemand heeft me ooit leuk gevonden vanwege mijn litteken, zelfs mijn partner—ex-partner niet.

Na veel overtuiging van de nieuwkomer, gaf ik het een gedachte.

"Kunnen we onze maskers ophouden?" Je zult me haten zoals de anderen als je ziet hoe lelijk ik ben.

"Natuurlijk." Hij haalde zijn schouders op. "Uw wens is mijn bevel, Prinses."

Prinses? Mijn maag draaide om.

Oh nee. Hij wist niet dat ik eruitzag als een monster. Als hij het wist, zou hij wegrennen zoals de anderen.

Ik was in de verleiding om te huilen. Soms wenste ik echt dat ik behandeld werd als een 'Prinses.'