De terugkeer van de mafiaprinses

(A/N: ⚠️ !! het verhaal bevat reverse harem, seksuele inhoud, mishandeling en marteling. NB: Engels is niet mijn moedertaal, grammaticafouten zullen voorkomen! 😇⚠️ )

Talia's pov

Het voelt alsof mijn longen vanbinnen in brand staan, maar ik kan niet stoppen, ik kan ze me niet laten pakken! Ik weet zeker dat het mijn einde zal zijn als ik dat doe! Ik moet doorgaan, dit is mijn laatste kans om weg te komen uit die hel.

Mijn hele lichaam doet zo verschrikkelijk veel pijn van al mijn verwondingen, maar ik kan gewoon niet stoppen, ik moet blijven gaan. Ik kan niet nog een pak slaag van ze incasseren! Ik snap niet waarom ze me dit altijd aandoen.

Wat heb ik ooit gedaan om te verdienen dat ik zo moet leven? Ik heb altijd mijn best gedaan om hen tevreden te stellen. Maar niets wat ik doe is goed genoeg. Ik ben nu al een paar weken bezig deze ontsnapping te plannen, dus ik kan niet opgeven.

Ik pakte de band over mijn schouder stevig vast en trok mijn rugzak strakker tegen me aan. Ik kijk om me heen en zie dat ik dichter bij de stad ben gekomen, ik hoef alleen nog maar in een bus te stappen en weg te komen van hier. Hopelijk vinden ze me nooit meer terug.

Maar ik heb een pauze nodig, mijn benen dragen me niet langer zonder een korte rust. Ik voel dat ik op het punt sta flauw te vallen van uitputting, ik begin over mijn eigen voeten te struikelen en ineens zie ik een auto recht op me af komen en banden die gierend over het wegdek gaan.

Ik zie een paar mensen uit de auto naar me toe rennen, voordat alles zwart wordt en ik mijn ogen niet langer open kan houden.

(Een paar uur eerder)

Ik ben op dit moment het avondeten aan het maken voor mijn moeder, mijn stiefzus en mijn stiefvader. Ik weet dat ze heel snel thuiskomen, dus ik moet opschieten om alles af te krijgen. Ik heb mijn rugzak al ingepakt met al mijn waardevolle spullen.

Niet dat ik veel heb, maar die paar dingen die ik wel heb, de spullen die ik kreeg van de enige persoon die echt om me gaf. Ik mis hem! Hij moest vier jaar geleden verhuizen en daarna heb ik hier min of meer vastgezeten zonder iemand.

Ik verstopte de rugzak in een struik iets verderop langs de weg. Dus als ik vannacht ontsnap, moet ik me haasten, hem pakken en dan wegwezen. Ik hoor buiten een auto stoppen en ik schep snel hun eten op. Ik zet het op de eettafel. Daarna ga ik klaarstaan om hen te begroeten wanneer ze de deur opendoen.

"Ik hoop voor jouw bestwil dat het eten klaar is!" Gregor liep naar binnen en gaf me een grijns. Ik hield mijn ogen naar de vloer gericht en knikte zachtjes, terwijl Gregor, mijn moeder Bianca en mijn stiefzus Scarlette langs me heen liepen, en Scarlette me hard duwde toen ze me passeerde.

Ze gingen rond de tafel zitten en begonnen hun eten te eten, terwijl ze met elkaar een gesprek voerden. Lachend, pratend over hun dag en doen alsof ik hier niet eens ben.

"Haal me een biertje, slet!" commandeerde Gregor. Ik liep snel en stil naar de keuken, haalde een biertje voor hem en liep terug naar hen, waarna ik het biertje op tafel naast hem neerzette.

Hij keek naar het bier, toen naar mij, toen weer naar het bier. Plotseling kreeg ik een harde klap in mijn gezicht. "Denk je dat ik ervan kan drinken als je niet eens de moeite hebt genomen het open te maken?" sneerde hij.

Ik pakte snel het bier en maakte het open voordat ik het terug op tafel zette. Zie je, niets wat ik doe is goed genoeg; als ik het al eerder had geopend, had hij me een klap gegeven omdat ik zijn drankje zonder toestemming had opengemaakt, en als ik het niet openmaak, krijg ik een klap omdat ik het niet doe.

Zwijgend deed ik een stapje terug, met mijn blik op de vloer. Even later liet mijn lieve moeder van zich horen. "Geef me een glas rode wijn!" krijste ze. Ik liep stilletjes naar de keuken, vond een wijnglas en een fles van haar favoriete rode wijn.

Ik liep de eetkamer in, zette het glas op tafel en maakte de wijn open en vulde haar glas. Daarna liet ik de fles op tafel staan voordat ik weer een stap achteruit deed. Ze maakten hun avondeten af en gingen toen staan.

"Ruim deze rotzooi op, trut!" zei Scarlette voordat ze de kamer uit liep en naar boven ging. Ik begon zo stil mogelijk de spullen van tafel te halen, maar ik maakte per ongeluk een klein geluid, en toen kreeg ik ineens een vuist in mijn maag.

"WE HEBBEN JE GEZEGD DAT JE NOOIT EEN GELUID MAG MAKEN!" schreeuwde Gregor. Daarna trok hij aan mijn haar en sleurde me naar een iets meer open plek, waar hij me in elkaar begon te slaan. Hij schopte me, toen tilde hij me op en smeet me tegen de muur.

"Als we morgen beneden komen, is dit allemaal maar beter opgeruimd! Als we één enkel geluid horen, dan leer je een nieuw lesje!" zei Gregor boos, voordat hij en mijn lieve moeder naar de tweede verdieping liepen.

Ik liet één traan langs de zijkant van mijn gezicht lopen, voordat ik voorzichtig opstond. Ik wachtte een paar uur voordat ik het zelfs maar durfde om te bewegen, dus ik had daar gewoon rechtop staan wachten.

Toen ik zeker wist dat ze naar hun kamers waren gegaan en in slaap waren gevallen, liep ik heel voorzichtig naar de deur en deed die zo geruisloos mogelijk achter me dicht. Ik liep stilletjes naar de plek waar ik mijn rugzak had verstopt, en toen begon ik als een gek richting de stad te rennen.

Dit is mijn enige kans om hier weg te komen! Ik hoef alleen maar de stad te bereiken, op een bus te stappen naar een willekeurige plek, en dan kan ik mijn wonden van de afranseling van vandaag verzorgen. Mijn lichaam is een kleurenkaart van zwart, blauw, paars, rood, geel en groen door alle kneuzingen.

Sommige nieuw, sommige aan het genezen en sommige die net beginnen te ontstaan. Zo is het al zolang ik me kan herinneren. Ik heb nooit één geluid mogen maken; als ik dat wel doe, krijg ik klappen.

Ik moet hun eten maken, anders krijg ik klappen, en als ze me betrappen terwijl ik iets eet zonder hun toestemming, krijg ik klappen. Zó vaak heb ik gebeden dat ik de volgende dag niet meer wakker zou worden.

Maar om de een of andere reden word ik altijd wakker en moet ik met deze shit doorgaan. Maar vandaag, vandaag is de laatste dag; ik heb eindelijk de stap gezet om weg te komen. Ik moest genoeg geld sparen zodat ik eindelijk weg zou kunnen lopen.