De Vervloekte Alpha Mysterieus Hybride Partner

Er is iets aan vandaag dat niet goed voelt.

Het moet de bewolkte lucht en de kilte in de lucht zijn geweest die me deed aarzelen om mijn harde houten bed te verlaten, zelfs ten koste van mijn rug.

Mijn versleten deken wikkelde zich om mijn dunne lichaam als een blokkade tussen mij en de wrede wereld. Hoewel nutteloos, bood het een broodnodige troost wanneer alles tegen me leek te zijn.

Met mijn sombere groene ogen open en starend naar het houten plafond, bleef ik op het bed liggen wachten tot de wekker afging, die het begin van een nieuwe dag aankondigde.

Ik kroop uit de deken en vouwde hem voorzichtig op.

De deken ging op de rand van het eenpersoonsbed. De matras op het bed kwalificeerde nauwelijks als een matras en elke beweging erop maakte een krakend geluid.

Als de persoon die er het grootste deel van haar leven op had geslapen, moest ik zeggen dat ondanks dat het zo krakkemikkig was, het meubilair in de kamer verrassend lang zijn vorm had behouden.

De oude, aangenaaide kleren hingen om mijn lichaam als een zak aardappelen. Ik keek naar mezelf in de spiegel en probeerde de schade van gisteravond op te nemen.

De zichtbare blauwe plekken over mijn armen en rug waren het resultaat van een zoute soep die ik gisteravond had gemaakt zonder Camille's begeleiding. De stokslagen waren rood en blauw en verspreid van de palm van mijn hand tot mijn schouders waar mijn mouwen waren opgerold.

Zonder een verandering in uitdrukking pakte ik de EHBO-doos uit de kast. Het is nu een dagelijkse routine geworden terwijl ik probeer de medicijntubes steeds weer leeg te maken.

Ik smeerde de medicijncrème over mijn hele lichaam. Hoewel de blauwe plekken er slecht uitzagen, deed het niet zoveel pijn als gisteravond. Het moet de maangodin zijn die medelijden met me heeft omdat ze me zo'n vreselijk leven heeft gegeven, maar ook een wolf met een snelle en ongelooflijke genezingskracht.

Raven, mijn wolf, is een van de redenen waarom ik de afgelopen jaren mijn verstand heb kunnen behouden terwijl het fysieke misbruik van mijn familie steeds erger werd.

Ik glimlachte in mezelf, denkend aan de nacht dat ze eindelijk naar voren kwam.

★★Flashback★★*****

Ik was in de laatste kamer van de begane grond, net klaar met dweilen. Plotseling liet een stem me schreeuwen en de dweil laten vallen, waardoor er overal water spatte.

“Hallo Regina”

“Wie... wie is daar?” vroeg ik nerveus. Ik draaide langzaam in een cirkel, op zoek naar een teken van een andere persoon.

Lachend. “Geen reden om zo angstig te zijn. Ik zal je geen pijn doen, Regina.”

Ik realiseerde me dat de stem in mijn hoofd was. “Jij bent mijn wolf!”

“Bingo!”

“Is dat jouw naam? Bingo?” vroeg ik nieuwsgierig.

“Wat? Nee, gekkie. Mijn naam is Raven, en het is zo fijn om eindelijk hier bij jou te zijn.”

“Het is een genoegen om je eindelijk te ontmoeten, Raven.”

“Het spijt me.”

“Waarvoor?” vroeg ik, verward.

“Voor de pijn en het lijden dat je hebt doorstaan. Ik heb je herinneringen onderzocht en het doet me pijn om te zien hoeveel hartzeer je hebt doorstaan.”

“Er is niets aan te doen.”

Ze zuchtte. “Het spijt me zo. Het spijt me dat ik er niet was om je te helpen. Maar ik ben er nu, en je zult me altijd hebben om je rug te dekken. F*ck deze roedel en je familie voor de hel die ze je hebben aangedaan!”

Ik lachte, vol vreugde. Dit was de beste dag van mijn leven!

“Dank je, Raven. Het is fijn om te weten dat ik nu tenminste één echte vriend in mijn leven heb.”

“Nee. We zijn meer dan vrienden, we zijn familie.”

“Oh, Regina?”

“Ja, Raven?” antwoordde ik.

“Gelukkige verjaardag.”

Ik grijnsde zo breed dat ik het niet eens erg vond dat ik de vloer opnieuw moest dweilen.

**★EINDE VAN FLASHBACK★

Na het aanbrengen van de medicijncrème, deed ik mijn halflange bruine haar uit mijn gezicht. Het was tijd om terug te gaan naar mijn dagelijkse routine.

“Schiet op Gina! Ik heb niet de hele dag om naar je stomme gezicht te kijken,” sneerde Anayah en ik versnelde mijn pas.

Mijn vader zou geen oog knipperen als mijn zussen hun aanval begonnen. Hij gaf nooit om, zelfs niet toen ik een blauw oog en een gebroken arm had.

Cassie klaagde: "Ik heb hier geen tijd voor. Mijn schoenen moeten ook nog schoongemaakt worden."

Een met een schoen bedekte voet schopte me van achteren tegen mijn kont, ik kreunde en beet op mijn lippen, terwijl ik mijn best deed de pijn te onderdrukken.

"Misschien ga je dan sneller schoonmaken," zei Cassie glimlachend en ik knipperde de tranen weg die in mijn ogen opwelden.

Dit was normaal gedrag in het huis van Alpha George.

Mijn vader, de Alpha van de Bloodmoon-roedel, had vijf dochters en een zoon. Ik ben de vijfde van zijn zes kinderen en de enige met een andere moeder. De meisjes hebben allemaal zwart haar en donkerbruine ogen, terwijl de enige zoon sneeuwwit haar en donkerblauwe ogen heeft. Ik was de vreemde eend in de bijt met mijn bruine haar en groene ogen.

Daarom werd ik behandeld als een buitenstaander.

Ze noemden me de bastaard, de ongewenste zwangerschap.

Ze haatten mijn moeder omdat mijn vader hun moeder bedroog en zij mij baarde.

Maar in plaats van hun woede op mijn vader te richten, richtten ze die op mij.

Mijn vader haat me ook met alles wat in hem zit. De dorpelingen in mijn roedel zeggen dat het komt omdat ik veel op mijn overleden moeder lijk. Ik weet dat hij van haar hield meer dan woorden kunnen beschrijven, maar toen ze op mysterieuze wijze stierf na mijn geboorte, verliet een deel van hem hem. Ik werd gedwongen hier bij hem en zijn familie te blijven. Zij was zijn ware partner, en mijn stiefmoeder was zijn gekozen partner.

Mijn stiefmoeder was er niet blij mee; ze begon me samen met mijn zussen te mishandelen en maakte me vanaf mijn jeugd duidelijk dat we verschillend waren; zij waren een familie en ik was een buitenstaander en een dienstmeid.

Terwijl mijn halfbroers en -zussen naar feestjes en trainingen mochten gaan, werd ik gedwongen om achter hen op te ruimen en 's avonds het eten klaar te maken of klusjes te doen.

Ik voelde een scherpe pijn op mijn hoofdhuid toen mijn haar naar achteren werd getrokken. "Heb je ontbijt gemaakt voor mij en mijn pups?" gromde mijn stiefmoeder. Ik had haar niet horen binnenkomen.

Mijn wolf huilde van pijn zoals ze altijd deed wanneer ik werd mishandeld.

Ik knikte snel, mijn hand reikte omhoog om haar hand in mijn haar vast te houden, "Camille heeft het ontbijt al gemaakt."

Haar doordringende blauwe ogen bestudeerden me een tijdje voordat ze mijn haar losliet en me pijnlijk op de grond liet vallen.

Ik kreunde een beetje maar probeerde de tranen tegen te houden. Enig teken van zwakte zou de situatie alleen maar erger maken. De ogen van mijn stiefmoeder bleven op mij rusten, haar lippen krulden in een wrede glimlach.

"Je hebt geluk dat je vader je hier nog wil vanwege zijn reputatie," siste ze.

"Want anders had ik je allang persoonlijk weggewerkt."

Ik balde mijn vuisten en voelde mijn klauwen langzaam tevoorschijn komen. Het was een constante strijd om de woede en wrok die in mij brandden, in bedwang te houden. Mijn overleving hangt echter af van mijn vermogen om te verdragen en de rol te spelen die van mij wordt verwacht. Ik haalde diep adem, een adem die mijn longen langer vulde.

Anayah giechelde vanuit de hoek van de kamer, genietend van mijn vernedering. "Moeder heeft gelijk. Je bent niets anders dan een last, een smet op de reputatie van onze familie."

"Hou je mond," gromde ik, en had er meteen spijt van toen ik mijn vader binnen hoorde komen.

De ogen van mijn vader flitsten onmiddellijk van woede. Hij hief zijn hand en raakte mijn huid, waardoor mijn hoofd begon te tollen.

"Ze heeft gelijk. Je bent een last voor deze familie, en je bent net zo nutteloos als je hoer van een moeder." Hij sneerde en ik kon mijn tranen niet meer tegenhouden.

Ze is geen nutteloze hoer! mompelde ik in pijn terwijl de afwijzing door me heen sneed. Ik had inmiddels gewend moeten zijn aan dit soort behandeling, maar de constante herinnering aan het zijn van een bastaardkind en de afwijzing van mijn vader, vooral, deed altijd pijn die woorden niet kunnen beschrijven.

"Schiet op en help je zussen zich aan te kleden. Het maanbal gaat zo beginnen."