Gebonden door Spanning

IMOGEN MARK

"Au," kermde ik, terwijl ik de bult op mijn voorhoofd wreef. "Nikita," riep ik naar mijn beste vriendin, die zich achteloos op het bed had uitgestrekt.

Nikita Bend hoorde me wel, maar koos ervoor om me te negeren; ze vertrok haar gezicht en draaide zich om, waarbij ze haar oren bedekte met een kussen.

"Nikita!" snauwde ik, met een frons op mijn gezicht.

Ze kreunde, mompelde wat scheldwoorden tegen zichzelf voordat ze zich weer omrolde en rechtop ging zitten, haar knieën tegen haar borst trekkend. "Wat is in godsnaam jouw probleem?" Ze fronste en strekte haar armen boven haar hoofd uit, luid gapend.

"Is de bult op mijn hoofd zo opvallend?" vroeg ik, terwijl ik de bult voorzichtig wreef.

Ze stopte met gapen, knipperde met haar slaperige wimpers en staarde toen naar mijn voorhoofd. Ze zei niets. Na een paar seconden barstte ze in lachen uit, terwijl ze haar buik vasthield voor steun.

"Jeez, Imogen. Hoe is die bult zo groot geworden?" lachte ze uitbundig.

"Echt waar? Is hij echt zo groot?" Mijn wenkbrauwen trokken zich bezorgd samen.

"Oh, je kunt er donder op zeggen." Ze bleef lachen.

Een frons verscheen op mijn gezicht. "Je bent zo dom. Kun je het niet netjes zeggen zonder als een idioot te lachen?" siste ik, draaide me om en liep naar de kaptafel om de bult te inspecteren. "Au, dit is zo erg. Hoe ga ik hiermee naar mijn werk?" jammerde ik.

"Wat? Je kunt het verbergen met je haar." zei ze.

Ik draaide me om zodat ze mijn boze blik kon zien. "Zou dat werken?"

"Nou... duh!" Ze haalde haar schouders op, rolde uit het bed en schoof haar voeten in een paar konijnensloffen die naast het bed stonden.

Ik draaide weer naar de spiegel. Zo goed als ik kon, hielp mijn haarborstel me om de rode bult te verbergen met mijn schouderlange blonde haar.

"Nikita?" riep ik weer en draaide me om naar haar.

Ze had haar nachtjapon uitgetrokken, klaar om naar de badkamer te gaan. "Is het nu beter?" Ik hoopte iets te horen.

Ze keek nogmaals naar mijn voorhoofd. "Ik denk het wel." Ze haalde haar schouders op.

"Grrrr, je bent waardeloos." Ik kreunde.

"Ik weet het." Ze giechelde. "Ga je echt naar kantoor in dat?" Ze wees met haar wijsvinger van mijn hoofd tot mijn tenen.

"Wat is er mis met mijn jurk?" Ik trok een wenkbrauw op.

"Het is te... onthullend." Ze rechtte haar schouders. "Het is maar een paar centimeter onder je kont en toont een onfatsoenlijke hoeveelheid van je decolleté."

"Duh! Kade Ricardo heeft er geen probleem mee, dus wat dan ook." Ik rolde mijn ogen en pakte mijn tas van de kaptafelstoel. "Ik moet nu gaan, doei."

"Ja, hij is dom. Doei." Ze zwaaide.

Ik hield de deurknop vast, klaar om te vertrekken, maar ze stopte me door te zeggen: "Je gaat met Lila, toch?"

"Natuurlijk, heb je iets nodig?" Ik trok een wenkbrauw op naar haar.

"Nee," schudde ze haar hoofd negatief, maar ik voelde dat er iets niet in de haak was.

Ik kneep mijn ogen samen naar haar, maar zette het uit mijn hoofd, opende de deur en verliet de slaapkamer. Ik haastte me naar de keuken, pakte de restjes van de koekjes van gisteravond in mijn tas en verliet het huis.

Lila Austin, mijn tweede beste vriendin, en ik arriveerden bij 'RICARDO International' waar ik werkte als de secretaresse van de miljardair, Kade Ricardo. Zo gelukkig zijn om zijn secretaresse te zijn was het beste in mijn leven.

"Bedankt dat je gisteren voor me hebt ingevallen," herhaalde Lila toen we het bedrijf binnenkwamen.

"Stom, het is oké. Waar zijn beste vrienden anders voor?" Ik gaf haar zachtjes een duwtje tegen haar schouder. "Je hebt ook vaak voor mij ingevallen."

"Zeker." Ze glimlachte. "Hoe is het nu met Nikita? Je zei dat ze ziek was?"

Ik lachte. "Dat was twee weken geleden."

"Oh..." mompelde ze.

We schreven onze namen in het aanwezigheidsboek en stapten in de lift. Net toen de liftdeuren bijna dicht waren, stopte iemand ze, en— Jovi Brett, Kade's vriendin, stapte erin, waardoor de deuren dicht konden gaan en ons naar de 65e verdieping konden brengen.

Jovi keek me van top tot teen aan met totale irritatie. Wat was haar probleem? "Slet." mompelde ze, maar mijn oren waren scherp genoeg om het op te vangen. Wat de heck?!

Ik snoof en negeerde haar om geen ophef te veroorzaken. Zoals het leek, was ze waarschijnlijk Kade's vriendin, en ik kon het risico niet nemen om met haar te vechten en mijn baan te verliezen.

Lila pakte mijn hand vast en schudde haar hoofd. "Het is oké, negeer het." Ze had het ook gehoord?! Ik knikte als antwoord.

Na een tijdje in totale stilte gewacht te hebben, gingen de liftdeuren open. Ik stapte als eerste uit, met Lila achter me.

"Ik zie je tijdens de lunch." Ze glimlachte, haalde de sleutel van haar kantoor uit haar tas en stak hem in het juiste slot.

"Ja, natuurlijk." Ik dwong een glimlach op mijn gezicht. Ik was nog steeds woedend na het horen van Jovi's woorden. Was ze gek? Alleen omdat ik me niet zo netjes kleedde voor werk, betekende dat niet dat ik het verdiende om een slet genoemd te worden.

"Hé!" Jovi's stem zorgde ervoor dat ik automatisch stopte met lopen. "Laat Kade weten dat ik er ben en zo bij hem zal zijn." Zei ze.

Ik keek niet naar haar en zei geen woord. Ik knikte alleen maar en liep verder.

Ik bereikte mijn kantoor, letterlijk naast dat van Kade, maar gescheiden door een muur en een deur.

Ik zuchtte diep en klopte zachtjes op de deur. Ik had naar binnen kunnen gaan, aangezien ik het recht had, maar ik moest voorzichtig zijn.

"Kom binnen," Kade's zware stem trilde door de lucht van binnenuit.

Ik duwde de deur open en stapte het kantoor binnen. Kade zat comfortabel in zijn stoel achter het enorme mahoniehouten bureau, waar zijn laptop, koffiemok, bloemenvaas en andere dossiers stonden. Zijn ogen waren gericht op de laptop voor hem.

"Goedemorgen, meneer." Ik begroette hem met een beleefde knik van mijn hoofd voordat ik mijn weg naar mijn kantoor vervolgde. Ik herinnerde me Jovi's woorden. Ik kon hem gemakkelijk niets zeggen, maar wat zou dat opleveren?

Ik draaide me om. "Kade," riep ik. Nog steeds hief hij zijn hoofd niet op van het scherm. Wat was er vanochtend met hem aan de hand? Hij had me nog nooit zo genegeerd. "Jovi zei dat ik je moest laten weten dat ze er is en zo bij je zal zijn."

"Jovi is hier?" Hij draaide zijn hoofd scherp in mijn richting. Domkop!

"Ja." Ik knikte.

Ik stond op het punt om te vertrekken, maar hij hield me tegen door te roepen, "Imogen,"

Ik vernauwde mijn ogen onbedoeld. "Ja?" reageerde ik snel, gevolgd door "Meneer?"

"Kom hier." Hij wiebelde met zijn vingers, wat aangaf dat ik naar hem toe moest lopen.

Mopperend vloekte ik inwendig terwijl ik naar hem toe liep. Het geluid van mijn hakken vulde de kamer terwijl ik liep. Alles wat ik wilde, was comfortabel in mijn bureaustoel zitten en leuke dingen doen voordat ik aan de werkdag begon.

"Waarom ben je vandaag weer te laat?" Vroeg hij, rechtop zittend.

Was dat serieus wat hij te zeggen had? "Het spijt me." Dat is wat ik meestal zeg als hij me dezelfde vraag stelt.

"Oké. Laat me tot mijn hoofdzaak komen." Hij zuchtte, terwijl hij zijn handpalmen tegen elkaar wreef. Zijn ogen scanden de tafel alsof ze naar iets zochten.

"Hoofdzaak?" Om de een of andere reden werd ik nerveus.

Hij pakte een dossier en opende het. Hij keek er vluchtig doorheen en hief zijn hoofd op, "Je bent ontslagen!"

"Ontslagen!" Ik schreeuwde het uit. "Kade, je kunt me niet ontslaan!" Mijn ogen vulden zich onmiddellijk met tranen. Deze baan was alles wat ik had om mezelf te onderhouden. "Wa—waarom— wat heb ik gedaan?!" Mijn tas viel uit mijn hand.

"Nee, je hebt niets verkeerd gedaan." Hij haalde zijn schouders op en keek nogmaals naar het dossier.

Mijn hoofd draaide rond in verwarring. Mijn handen trilden terwijl ik probeerde te bedenken wat de reden kon zijn. "Waarom ontsla je me dan?" Tranen stroomden over mijn gezicht, waardoor mijn make-up duidelijk verpest werd, maar dat kon me niets schelen.

"Kijk…" hij stopte even, terwijl hij de achterkant van zijn nek krabde. "Je hebt niets verkeerd gedaan. Jovi, mijn vriendin, heeft financiële problemen met haar familie, en ze wil geen geld rechtstreeks van mij aannemen, dus maak ik haar mijn nieuwe secretaresse omdat ze geschikt is voor de baan." Hij grijnsde. Ik wilde die stomme grijns met een botermes van zijn gezicht schrapen.

Een frons verscheen op mijn gezicht. "Dat klinkt niet logisch voor mij."

Hij fronste ook. "Wat? Ik ben degene die beslist, niet jij."

Mijn verstand kwam weer tot leven. Ik zakte op mijn knieën en vouwde mijn handen samen zonder twee keer na te denken. "Alsjeblieft, ik smeek je, Kade— Meneer Ricardo," noemde ik hem formeel, waarschijnlijk voor het eerst in tijden. "Je kunt Jovi een andere baan geven, zoals je persoonlijke assistente of vriendinvertegenwoordiger." Ik wist niet eens wat ik zei.

"Wat ben je in hemelsnaam aan het doen? Sta op." Beval hij.

Om het dramatischer te maken, boog ik en jammerde, terwijl ik mijn hoofd schudde. "Nee! Ik zal het niet doen. Alsjeblieft, deze baan is alles wat ik nu heb om mezelf te onderhouden."

"Waarom doe je zo dramatisch over dit—" hij pauzeerde. "Wacht, heb ik gezegd dat ik je ontsla?"

Ik hief langzaam mijn hoofd op, verward. "Ja?"

"Oh," hij lachte. "Ik ontsla je niet; ik bedoelde dat ik je OVERPLAATS. Mijn beste vriend, Hames Hendrix, heeft een nieuwe secretaresse nodig en wil jou, dus ik draag je aan hem over."