Geen Mevrouw Meer, Eindelijk CEO

"Het spijt me, maar het nummer dat u heeft gekozen is momenteel niet bereikbaar."

Terwijl ze naar de robotstem luisterde, beet Elaine Brown op haar lip terwijl haar hart nog verder zonk.

Een paar losse haarlokken vielen langs haar gezicht toen ze fronsde, haar ogen gevuld met onverbloemde bezorgdheid.

Haar dochter, Vera Smith, had onophoudelijk overgegeven. Ze hadden voedselvergiftiging al uitgesloten, en ondanks dat ze elk medicijn hadden geprobeerd, hielp niets. Nu had ze plotseling het bewustzijn verloren.

Dit was de vierde keer dat Elaine Arthur Smith had gebeld.

Elke keer had hij onmiddellijk opgehangen.

Vera hoestte ineens twee keer vanaf het bed.

Elaine liet meteen haar telefoon vallen en snelde naar haar toe. "Vera," riep ze angstig.

Vera's gezicht was bleek terwijl ze langzaam haar ogen opende en met moeite zei: "Ik wil Emily opzoeken. Ze heeft vandaag een feest om te vieren dat ze haar ontwerpprijs heeft gewonnen—ik wil haar gaan zien."

Een flits van inzicht gleed door Elaine's ogen.

Plots begreep ze waarom Arthur zijn telefoon niet opnam—vandaag was het feest van Emily Jones.

Geen wonder dat hij niet thuis was gekomen, ook al had ze hem geappt over Vera's aanhoudende overgeven.

Een bittere smaak verspreidde zich door haar mond.

Emily was tenslotte altijd zijn verliefdheid geweest.

Jaren geleden waren Emily's ouders gestorven terwijl ze Arthur redden, en de familie Smith nam de zestienjarige Emily in huis.

Als Elaine niet met Arthur was getrouwd, was Emily waarschijnlijk nu mevrouw Smith geweest.

Op dat moment stormde Julius Smith naar binnen, klampte zich aan Elaine's been vast en jammerde.

"Mam, ik wil ook naar Emily's feest! Wanneer neem je ons mee?"

Elaine keek naar Julius omlaag en zei zacht: "Mama moet Vera nu naar het ziekenhuis brengen. Blijf thuis bij de oppas en ga nergens naartoe."

Vera's toestand kon niet langer wachten.

Nu Arthur niet bereikbaar was, moest ze Vera zelf naar het ziekenhuis brengen.

Elaine pakte een jas uit de kast, wikkelde Vera stevig in en droeg haar snel de trap af.

Ze herinnerde de oppas eraan: "Julius is ondeugend—laat hem niet uit het oog."

De oppas knikte meteen. "Ja, mevrouw Smith."

Achter hen rende een ontevreden Julius achter hen aan en schreeuwde: "Ik wil niet thuisblijven! Ik wil Emily opzoeken!"

"Wees lief, mama heeft hier nu geen tijd voor!"

Zonder om te kijken haastte Elaine zich om een taxi naar het ziekenhuis aan te houden.

De rit van haar huis naar het ziekenhuis duurde normaal maar een half uur, maar vandaag was het verkeer uitzonderlijk druk.

Toen ze zag dat Vera opnieuw buiten bewustzijn raakte in haar armen, schoot Elaine's angst omhoog.

Ze had een medische opleiding gehad.

Ze wist dat hevig overgeven onherstelbare schade kon veroorzaken.

Na een hobbelige, door verkeer geteisterde rit bereikte Elaine eindelijk met haar kind het ziekenhuis, maar haar hart zonk toen ze de overvolle hal zag.

Waar ze ook keek, mensen waren aan het overgeven of hadden koorts—kinderen en volwassenen allemaal. Sommigen leunden zwak tegen elkaar aan en hoestten af en toe.

Het medisch personeel werd overspoeld en werd gedwongen tegen de menigte te schreeuwen om een doorgang vrij te maken.

Er vormde zich een afschuwelijk vermoeden in Elaine's hoofd—dit was geen gewoon overgeven, maar een virusuitbraak.

Afgaand op hoeveel mensen er getroffen waren, was dit virus uiterst besmettelijk en verspreidde het zich snel.

Ze stelde snel Vera's mondkapje bij en trok het strakker over haar gezicht.

Hoe drukker de plek, hoe groter het risico op besmetting.

Arthur wist waarschijnlijk nog steeds niet dat dit een virusuitbraak was!

Toen ze zich dat realiseerde, hield Elaine Vera met één arm vast terwijl ze met haar vrije hand Arthur een bericht stuurde, hem waarschuwde voor het virus en hem aanspoorde voorzorgsmaatregelen te nemen.

Het bericht bleef onbeantwoord, als een steen die in zee zonk.

Inmiddels was het aantal patiënten dat behandeling zocht het ziekenhuis allang boven de capaciteit uitgestegen, en velen raakten steeds meer geagiteerd.

"Waar zijn alle artsen? Kom naar buiten en behandel ons! Mijn vrouw geeft al twee dagen over—ze staat op instorten!"

"Is hier dan niemand de baas?"

"Help! Mijn dochter is net ineengezakt!"

Een schreeuw vanuit de menigte maakte de situatie nog chaotischer.

Elaine trok zich snel met Vera terug in een hoek, in een poging de opdringende menigte te ontwijken.

Ze keek om zich heen en zag dat er in slechts een paar minuten meerdere mensen waren ingestort. Met bonzend hart probeerde ze Vera gerust te stellen.

"Vera, hou vol—de dokter is er zo!"

Vera's ogen bleven gesloten en ze reageerde nergens op.

"Vera, hoor je mama? Vera!"

Elaine's pupillen vernauwden zich van angst terwijl ze gejaagd sprak. Met trillende handen controleerde ze Vera's ademhaling.

Ze leefde nog, maar haar ademhaling was uiterst zwak—als ze nog langer zouden wachten...

Elaine kon het niet over haar hart verkrijgen de gedachte af te maken.

Het ziekenhuis puilde uit van de mensen, en er waren geen bedden meer beschikbaar. Een virus dat zo ernstig was vereiste onmiddellijke behandeling.

De enige die een privéarts kon bereiken, was Arthur.

Met op elkaar geklemde tanden toetste Elaine zijn nummer opnieuw in.

Om haar heen schreeuwden patiënten terwijl artsen probeerden hen te kalmeren. In haar armen lag haar dochter, bijna levenloos, en Elaine had het gevoel alsof haar hart op een gloeiendhete ijzeren plaat werd dichtgeschroeid.

Toen de verbinding eindelijk tot stand kwam, zei Elaine gehaast: "Schat, waar ben je?"

Tot Elaine's verbazing was de stem die antwoordde niet Arthurs kille stem, maar die van Emily.

"Elaine, ik ben het."

Emily's stem klonk kalm en onverstoorbaar.

"Arthur is nu niet beschikbaar—je kunt me vertellen wat je nodig hebt."

Wanhopig antwoordde Elaine: "Geef Arthur alsjeblieft aan de telefoon. Ik moet dat hij zijn privéarts contacteert. Vera heeft een virus opgelopen en blijft maar overgeven—ze heeft onmiddellijk behandeling nodig."

"Wat zei je net?"

Eindelijk kwam Arthur aan de lijn, zijn stem doordrenkt van bezorgdheid.

"Hoe heeft Vera ineens een virus opgelopen?"

Zonder tijd om het uit te leggen drong Elaine aan: "Vera en ik zijn nu in het ziekenhuis. Laat je privéarts rechtstreeks naar ons huis gaan. Haar toestand is ernstig—als ze blijft overgeven, kan haar leven in gevaar zijn."

Arthur reageerde onmiddellijk: "Goed, ik stuur mijn assistent meteen die kant op."

Elaine klemde de telefoon stevig vast; ongeloof flitste door haar ogen.

"En jij dan?"

Vera was in kritieke toestand.

Was hij van plan op Emily's feest te blijven?

"Ik heb nu geen tijd. Als je iets nodig hebt, neem dan rechtstreeks contact op met mijn assistent."

Arthurs kille toon voelde als een emmer ijswater die over haar heen werd gegoten.

Ze herinnerde zich ineens hoe Emily naar het buitenland was gegaan om te studeren, om pas terug te keren toen Elaine zwanger werd.

Gedurende hun vierjarige huwelijk waren de geruchten over hen twee nooit verstomd.

Omwille van hun kinderen en zijn grootmoeder had ze altijd zwijgend volgehouden. Arthur had uitgelegd dat die geruchten slechts mediaverzinsels waren voor publiciteit.

Ze had hem geloofd.

Hij had ook gezegd dat hun kinderen zijn hoogste prioriteit waren.

Maar nu lag de harde waarheid voor haar.

Was Vera's leven minder waard dan een gewoon feest?

Wat was het belachelijk en ironisch.

Elaine merkte niet eens dat de verbinding verbroken werd, maar meteen daarna kwam het telefoontje van de nanny binnen.

"Mevrouw Smith, er is een noodgeval—Julius is ook vermist!"