Geofferd aan de Alien Prins

Astrid's perspectief

Ik brak opnieuw uit in koud zweet en knipperde de restanten van mijn nachtmerries weg. "Weer een slechte droom?" zei Celeste, terwijl ze me met medelijden in haar ogen aankeek, maar ik zei niets. Ik kon niets zeggen.

Het was niet alsof er nog iets meer te zeggen was. Ze kende het patroon al.

Ik heb een vreselijke droom.

Ik word geschrokken wakker en dan probeert zij me te troosten.

Uiteindelijk kan ik me nauwelijks iets van de droom herinneren.

Vandaag was niet anders.

"Het komt wel goed," glimlachte ze. Ik geloofde haar niet. Hoe kon ik ook, als ik hetzelfde al achttien jaar lang hoorde?

Niet als we in een gebouw woonden dat nauwelijks een dak boven ons hoofd had.

"Ik heb een baan gevonden, dus ik zou wat eten moeten kunnen halen. Wat wil je voor het avondeten?" zei ze, terwijl ze naar me glimlachte.

"Niets, laten we gewoon sparen om een beter—" Een schreeuw klonk in de verte en onderbrak me.

Ik deed een stap achteruit.

Ik voelde mijn lichaam trillen, ik wist al wat dit was.

"Astrid," riep Celeste, ik kon de paniek al in haar stem horen, ook al probeerde ze dapper te blijven. "Ik heb je nodig om te rennen."

Ik schudde mijn hoofd, ook al kon ze me niet zien omdat ze met haar rug naar me toe stond. "Er is geen manier waarop ik je alleen laat vechten!"

"Alsjeblieft!" huilde ze terwijl ze me met tranen in haar ogen aankeek. "Het is beter dat ze één van ons nemen en de ander overleeft. Ik beloof je te vinden als ik eruit kom." Ze glimlachte naar me.

Dat was een leugen.

We wisten allebei dat zodra de Aliens een mens namen, dat het dan over was...

"GA!!!" Op commando begonnen mijn benen uit zichzelf te bewegen terwijl ik probeerde zo snel mogelijk weg te komen.

Ik voelde de tranen vrijelijk uit mijn ogen vallen. Zo liet ik mijn enige familielid achter in de handen van die beesten.

Ik slikte de snikken die dreigden te ontsnappen weg.

Ik moest stil genoeg zijn of ze zouden me horen.

Ze zouden me vinden. En mijn zus verlaten zou dan voor niets zijn geweest.

Bij die gedachte voelde ik mijn hart tegen mijn ribbenkast bonken. Realisatie sloeg in, waardoor het schuldgevoel binnen sloop.

Ik liet haar achter, ik verliet haar. Ik stopte met rennen en keek achterom.

Ik had haar niet moeten verlaten, ook al zei ze dat, ik had moeten blijven.

We leven samen

Blijven samen

En sterven samen.

Dat is altijd ons motto geweest.

Ik slikte de snik weg en keek naar de lege weg.

Geen enkel mens was hier. Allen waren of gestorven of als slaven meegenomen.

**

Ik zuchtte en keek naar de lucht. Het was nu donker, waarschijnlijk uren sinds ze onze plek hadden ingenomen. Ik voelde mijn lichaam trillen van angst.

Wat als ze er nog steeds waren? Wat als ze op me wachtten? Terwijl ik het nu stille gebouw naderde, bad ik tot de hemel, als er echt iemand daar was, dat ik het lichaam van mijn zus daar niet zou vinden. Dat zou in ieder geval betekenen dat ze nog leefde en gevangen was genomen.

Ik zou haar nog steeds kunnen vinden als dat het geval was.

De geur van bloed begroette me voordat ik het zag. Ik opende de deur op een kier en keek naar het uiteengereten lichaam van mijn zus. Ik deed een stap achteruit en beet op mijn lippen terwijl ik de tranen probeerde tegen te houden.

'Ga weg,' de verraderlijke gedachte sloop mijn hoofd binnen terwijl ik de sporttas die aan de zijkant van de kamer lag pakte en al mijn kleren erin propte.

Ik rende naar buiten, mezelf dwingend niet in te storten, totdat ik een veilige afstand had bereikt en toen overviel het me.

Ik viel op mijn knieën op een veilige plek en huilde.

flashback

"Celeste, wanneer komt mama terug?" vroeg de zevenjarige ik, zich verloren voelend.

"Het is jij en ik tegen de wereld," zei ze glimlachend naar me met tranen in haar ogen.

Ik zuchtte, veegde de traan weg die over mijn wang was gerold.

"Ik zei toch dat het leefde!" Een vrouwelijke stem klonk te dichtbij, waardoor ik van schrik bijna mijn ziel verloor.

Mijn lichaam begon te trillen. Dit was de eerste keer dat ik een Alien van dichtbij zag, er waren er twee wat de angst die ik op dat moment voelde niet hielp, maar tegelijkertijd kon ik niet anders dan opmerken dat ze er...

"Mooi," zei ik zachtjes. De een had een slank maar atletisch postuur. Zijn huid was bleek, bijna doorschijnend blauw, met ingewikkelde patronen van gouden markeringen die over zijn armen, borst en gezicht kronkelden. Hij had hoge jukbeenderen en een puntige kin. Zijn ogen waren groot en amandelvormig, met verticale pupillen die leken te glinsteren wanneer ze naar me keken. Aan de andere kant had de vrouw lang en vloeiend haar gemaakt van fijne, zilveren strengen die leken te golven als het oppervlak van water. De strengen waren versierd met delicate gouden filamenten, die het licht vingen en schitterden als kleine sterren.

Ik hield mijn adem in. Hoe kon iets zo moois zo... kwaadaardig zijn?

"Ze lijkt niet te spreken," zei de man met een ruwe stem, waardoor ik een stap achteruit deed, maar ik werd tegengehouden door een muur.

"Des te beter," zei de vrouw met een glinstering in haar ogen.

"Trut!" De koekenpan raakte mijn rug voordat ik iets kon doen. "Ik zei toch dat je deze verdomde plek moest schoonmaken voordat we opengingen!" Een andere pan kwam mijn kant op en raakte de zijkant van mijn hoofd.

Ik stond daar en incasseerde de klappen zoals ze kwamen.

De paar weken die ik hier doorbracht leerden me dat proberen de klappen te ontwijken alleen maar betekende dat ik meer klappen zou krijgen.

"Verdomme. Zeg. Iets," zei ze tussen de klappen door, maar ik kon mezelf er niet toe brengen iets te zeggen.

Sinds Celeste stierf, kon ik mezelf er niet toe brengen een woord tegen iemand te zeggen. Het voelde verkeerd dat zij mijn stem niet meer kon horen, maar anderen wel.

Ze zuchtte toen ze besefte dat ik weer niets tegen haar zou zeggen. "Ga naar je kamer!!" schreeuwde ze, terwijl ze me een gemene blik toewierp.

Ik liep naar mijn schoenendoos van een kamer, zuchtend terwijl ik de deur sloot.

Ik veegde agressief mijn tranen weg, dankbaar dat ze mijn tranen niet zag.

Dit was het. Dit was hoe ik mijn leven zou leven, voor altijd als slaaf van de beesten die mijn soort tot slaaf hadden gemaakt, mijn familie hadden genomen en mij helemaal alleen hadden gelaten.

Ik gaf het op om de tranen uit mijn ogen te vegen en viel in slaap,

Of tenminste probeerde dat totdat ik merkte dat ik werd vastgebonden en geblinddoekt.

Ik verzette me niet, er was geen zin meer om te vechten als er niets meer was om voor te vechten.

Dus liet ik ze begaan, verwelkomend de vredige slaap die me verwelkomde...