Ontwaakt door de Oom van Mijn Ex

Voor Astrid Prescott was haar zesentwintigste verjaardag van buitengewone betekenis.

Haar vriend, Oliver Montgomery, wist hoezeer ze naar deze dag had uitgekeken. Hij had haar op mysterieuze wijze verteld om bij de locatie te wachten en beloofde een verrassing. Astrid had niet verteld dat zij ook een verrassing voor hem had.

Warm licht van kristallen kroonluchters overspoelde de grote zaal. Aangezien het de verjaardagsviering was voor de erfgename van een prestigieuze juweliersfamilie, was de elite van Cypress Bay gestaag binnengestroomd.

Astrid keek opnieuw naar de tijd. Het duurde nog dertig minuten voordat het feest officieel begon, en Oliver was nog steeds nergens te bekennen. Hij nam haar telefoontjes niet aan en reageerde niet op haar berichtjes.

"Astrid, maak je geen zorgen. Het verkeer is nu vast verschrikkelijk," stelde haar beste vriendin, Rachel Wilson, haar gerust voordat ze opstond. "Ik ga even naar het toilet, daarna help ik je de gasten te begroeten. Als eregast kun je je hier niet de hele avond verstoppen."

"Is goed," antwoordde Astrid zachtjes.

Toen de badkamerdeur met een klik in het slot viel, zag Astrid het telefoonscherm van Rachel oplichten op de tafel. Ze reikte ernaar om hem aan haar te geven, maar haar hand bevroor halverwege, terwijl haar gezicht vertrok van walging.

In een groepsapp had iemand verschillende foto's van haar geplaatst, gevolgd door een grove opmerking: [Deze vrouw is super sexy. Haar lichaam is zo geil dat ik er dorst van krijg.]

Een ander bericht volgde snel: [Deze heer zegt dat hij een manier gaat vinden om vannacht met haar naar bed te gaan, en ons dan gaat vertellen hoe goed ze in bed is.]

Een golf van misselijkheid overspoelde Astrid. Net toen ze wilde wegkijken, trokken haar pupillen scherp samen. Het volgende bericht kwam van een account met Olivers profielfoto.

Astrid tikte instinctief op het scherm om het te vergroten. Toen ze de gebruikersnaam zag, stokte haar adem.

Oliver: [Jongens, hou maar wat zakdoekjes bij de hand—voor jullie kwijl.]

A: [Oliver, livestream het. Ik smeek het je.]

B: [Oliver, jij bent de man! Als je klaar met haar bent, geef je haar dan door zodat wij ook even kunnen proeven?]

Oliver: [Blijf eraf. Wat van mij is, is van mij!]

C: [Weten jullie überhaupt wie zij is? Jullie hebben wel een erg grote mond.]

Oliver: [Ze is mijn vriendin! Niemand van jullie krijgt een kans totdat ik klaar met haar ben.]

Astrids vingers trilden van pure woede. Ze typte snel op Rachels telefoon: [Jullie gaan te ver!]

Ze gooide de telefoon terug op de tafel en duwde de deur van de lounge open. Ze kon niet geloven dat Oliver, die drie jaar lang de toegewijde vriend had gespeeld, achter haar rug om zo pervers en gemeen was. Andere mannen haar laten keuren als een stuk vlees!

Een gearrangeerd huwelijk tussen de families Prescott en Montgomery had haar aanvankelijk doen aarzelen. Maar Oliver, die drie jaar jonger was dan zij, had haar meedogenloos het hof gemaakt en zelfs haar vrienden voor zich gewonnen. Niet in staat om de druk te weerstaan, had Astrid met tegenzin ingestemd. Drie jaar lang had hij het masker van de perfecte partner gedragen.

Astrid stormde de locatie uit en dwaalde zonder bestemming door de straten—ze wilde alleen maar ontsnappen.

In haar haast was ze haar jas vergeten. Het flikkerende neonbord van een nabijgelegen bar trok haar aandacht. Haar verdriet verdrinken leek vanavond geen slecht idee.

Ze duwde de zware deuren open. De oorverdovende bas paste bij het chaotische gebons in haar borst.

Toen ze de bar naderde, bestelde Astrid het sterkste drankje op de kaart. De vurige vloeistof brandde in haar keel toen ze het achterover sloeg, wat tranen in haar ogen bracht.

Waarom huilen om een klootzak? Vandaag was haar verjaardag. Ze verdiende beter. Zelfs als haar liefdesleven een lachertje was, zou ze niet toelaten dat het haar carrière verpestte.

De familie Prescott had een streng bewaakt geheim. Op hun zesentwintigste verjaardag zou er bij de vrouwen van de bloedlijn een gave ontwaken—de kracht van absolute authenticatie—maar alleen na hun eerste intieme ontmoeting. Met deze vaardigheid konden ze door aanraking onmiddellijk de echtheid van elke edelsteen verifiëren.

Denkend aan de meedogenloos competitieve dynamiek binnen haar familie, werd Astrids blik scherper. Ze had vanavond een man nodig.

Haar aanwezigheid had al blikken getrokken. Verschillende mannen kwamen op haar af, maar ze waren ofwel te oud of te glibberig. Geen van hen voldeed aan haar eisen.

Toen, in de gedimde verlichting van een hoekzitje, zag ze hem.

Hij droeg een op maat gemaakt zwart pak, en de bovenste twee knoopjes van zijn hagelwitte overhemd stonden nonchalant open. Hij leunde achterover tegen de leren bank, zijn lange benen over elkaar geslagen, terwijl hij langzaam de amberkleurige vloeistof in zijn glas rondwalste. Hij straalde het gevaarlijke aura van een eenzame wolf uit.

Niet ver daarvandaan fluisterde een groepje vrouwen opgewonden. Eén van hen verzamelde eindelijk haar moed en begon naar hem toe te lopen.

Terwijl ze dit aanzag, kookte Astrids bloed van plotselinge vastberadenheid. Hij is het.

Ze bewoog zich snel, onderschepte de vrouw door doelbewust langs haar schouder te strijken, en gleed in de stoel vlak naast de man.

"Schatje, wees alsjeblieft niet meer boos. Laten we gewoon naar huis gaan, oké?" Astrids stem was honingzoet terwijl ze met haar ogen knipperend naar hem opkeek.

De sterke alcohol begon al in haar lichaam te werken. Zolang ze nog helder kon nadenken, moest ze hem snel binnenhalen.

De andere vrouw staarde geschokt naar hun intieme vertoning voordat ze zich verslagen terugtrok.

De man wierp een blik op de terugtrekkende gedaante, en keek toen neer op Astrid, die praktisch tegen zijn borst gedrukt zat. Zijn stem klonk kalm maar gevaarlijk koud. "Hoe noemde je me zojuist?"

Astrid negeerde de vraag en knipperde met haar onschuldige ogen. "Het is hier te luid. Laten we ergens privé naartoe gaan."

Toegevend aan de alcohol liet ze haar zachte lichaam tegen zijn schouder zakken, terwijl ze deed alsof ze buiten westen was.

De man verstijfde en probeerde haar weg te duwen, maar ze klemde zich stevig vast. Toen hij naar beneden keek, zag hij dat haar ogen gesloten waren. Hij kon niet zeggen of ze deed alsof of echt out gegaan was. Maar een vrouw in deze toestand achterlaten in een louche kroeg was een gegarandeerde ramp.

Met een onleesbare uitdrukking tilde Silas Montgomery Astrid in zijn armen en beende de bar uit, rechtstreeks op weg naar het luxe hotel boven.

Het hotelpersoneel herkende hem onmiddellijk. Toen ze de vrouw in zijn armen zagen, aarzelden ze slechts een seconde voordat ze zich haastten om de deur van het penthouse te openen.

Silas droeg haar naar binnen. Net toen de zware deur achter hen dichtklikte, bewoog Astrids hand.

Voordat hij haar op het bed kon laten vallen, greep ze zijn kraag vast en trok hem met zich mee op het zachte matras.

Al snel werd de kamer overspoeld door intense hitte en passie.

Astrid had precies gekregen wat ze wilde.

Liggend in de verwarde lakens, met een pijnlijk lichaam, was ze net een plan aan het bedenken om stiekem bij Silas weg te sluipen toen er een hevig gebons weerklonk op de kamerdeur.

"Astrid! Doe de deur open! Iemand heeft je hier naar binnen zien gaan!"

Olivers stem. Hoe had hij haar in vredesnaam opgespoord?

De aanhoudende mist van alcohol verdween op slag. Voordat ze hem überhaupt kon confronteren met zijn walgelijke verraad, had de klootzak het lef om op haar te komen jagen.