Rogue naar Luna

Winter

Ik zat hier gewoon op te warmen bij het vuur. De berglucht voelde zo goed in mijn longen. Het was een serene plek. Hoog in de bergen. Mijn tijdelijke thuis had voedsel in overvloed. Er was zelfs een beekje om me schoon te houden.

Ik heb altijd van de natuur gehouden. Het was altijd mijn gelukkige plek als kind. Maar het zou beter zijn geweest als ik het met iemand kon delen. Ik ben al vijf jaar alleen, en ik begin me serieus af te vragen of ik altijd alleen zal blijven.

Ik was al drie maanden achttien. Ik begon me af te vragen of ik ooit mijn maatje zou ontmoeten. Het zou moeilijk zijn, aangezien ik een zwerver ben. Maar als ik mijn maatje vond, zou ik iemand hebben om mijn leven en ervaringen mee te delen.

Het probleem is dat zwerver zijn veel nadelen heeft. Ik moet geïsoleerd zijn van iedereen. Ik heb niet de mogelijkheid om naar bijeenkomsten te gaan zoals anderen die in roedels zitten. Als ik naar deze bijeenkomsten kon gaan, dan zou ik mijn maatje kunnen ontmoeten. Misschien hadden we elkaar al ontmoet.

Denken aan bijeenkomsten maakt me alleen maar verdrietig. Het doet me denken aan de laatste bijeenkomst die mijn roedel had. Het was geen bijeenkomst om een maatje te vinden, maar een vergadering om de roedel iets belangrijks mee te delen. Het was een vreselijke dag. Een dag die ertoe leidde dat ik een zwerfwolf werd.

Ik moet mezelf stoppen, ik kan hier niet bij stilstaan. Ik heb morgen een jacht te doen. Ik wil een groot wild dier vangen en ik moet rusten. Als ik geen slaap krijg, zal ik morgen niet kunnen jagen. Dus sluit ik mijn ogen en val in slaap.

Ik zie zwarte rook, smeulende resten en as. Ik ruik de lijken van verbrande weerwolven. De stank van de dood stroomt door mijn neusgaten. Ik hoor een luid gebrul. Er is een enorme peper-en-zoutkleurige wolf, en hij heeft twee kleinere wolven bij zich. Ze kijken naar me. Ik begin te rennen. Ik hoop alleen maar dat mijn kleine gestalte me weg kan dragen van dit tafereel. Ik ren terwijl ik de gehuilen van de grote wolven op mijn spoor hoor.

Ik verander van gedaante en blijf sneller rennen dan ik ooit heb gedaan. Ik weet dat het voorbij is als ze me te pakken krijgen. Ik ren wat een eeuwigheid lijkt. Ik weet dat ik ze kwijt ben. Ik kijk om me heen en heb geen idee waar ik ben...

Plotseling schreeuw ik, alleen om te ontdekken dat er niemand is, alleen het bos en een stervend vuur. Ik moet gedroomd hebben. Ik sta op en rek me uit. Ik haat die nachtmerrie. Het komt regelmatig voor. Ik besluit dat het tijd is om te gaan jagen; als ik weer in slaap val, kan ik terugvallen in die pijnlijke herinneringen. Dus, met het idee van vers vlees in mijn mond, verander ik in mijn wolf; Athena.

Athena is helemaal wit, behalve haar zachte zwarte staart. Ze is veel kleiner dan andere wolven, aangezien ik zelf ook vrij klein ben in mijn menselijke vorm. Ondanks haar kleine gestalte is ze extreem snel. Ik heb ontmoetingen gehad met andere wolven, en ik heb nooit problemen gehad om weg te komen dankzij Athena's snelheid. Het is iets waar ik altijd op kan rekenen. Athena's snelheid heeft me geholpen snel wild te vangen en te overleven in gevechten. Het is enorm behulpzaam geweest in de situaties waarin we vastzaten. Het is niet alleen Athena's snelheid waar ik dankbaar voor ben. Het is het comfort van haar constante gezelschap. Ze is mijn oudste vriendin.

Ik denk niet dat ik al die tijd alleen bij mijn verstand had kunnen blijven zonder haar. Ik weet dat veel andere zwervers vaak gek worden. Ik weet niet precies waarom. Ik heb gewoon geluk dat mijn verstand niet is aangetast. Ik denk dat dat door Athena komt. Ze praat veel met me, en haar zelfvertrouwen helpt me gefocust te blijven.

Dan vang ik een geur op in de lucht. Het is een eland en zonder verder na te denken verander ik. Ik laat Athena de teugels overnemen. Ik geef haar de volledige controle. Zij is de wolf en ik ben haar menselijke partner. Ze laat haar poten vliegen terwijl ze door het bos rent, de geur van de eland volgend.

Ik kan ruiken dat we dicht bij het territorium van een roedel zijn. Ik weet dat het niet het beste idee is om onze jacht zo dicht bij een roedel af te maken. We hebben echter beide echt honger, en eerlijk gezegd, als het misgaat, kan ik ervandoor gaan. Ik heb veel ontmoetingen gehad met roedels en ik heb nooit problemen gehad om ze te ontlopen. Of zelfs te vechten als het nodig is.

Meestal probeer ik weg te blijven van roedels en andere zwervers. Roedels zijn meestal niet goed met eenzame wolven. Ze denken vaak dat we smerig zijn, of criminelen. Bovendien denken ze dat we verwilderd zijn en moeten worden afgemaakt. Om nog maar te zwijgen over de andere zwervers die ik ben tegengekomen, die zijn niet veel beter dan de roedels.

Ik heb ooit een roedel van zwervers ontmoet. In het begin was ik opgewonden, omdat ik het gezelschap van anderen miste. Maar ze bleken verschrikkelijk te zijn, en ik moest doden om daar weg te komen. Dus, wetende dat ik dicht bij een grens ben, moet ik voorzichtig zijn.

Ik wil niet de krijgers van deze roedel alarmeren en vechten alleen om de eland te krijgen waar ik achteraan zit. Tegelijkertijd zal ik voor mijn eten vechten als het moet. Ik heb het eerder gedaan en ik zal het weer doen. Hopelijk komt het niet zover. Ik zal voorzichtig zijn, maar ik ga die verdomde eland opeten!

We zien eindelijk ons ontbijt. Athena wacht een moment om te springen. Ik zeg haar dat we het na de vangst naar huis moeten slepen. Zo kan ik wat van het vlees bewaren om in mijn menselijke vorm te eten, en kan Athena ook meer hebben zonder opnieuw te hoeven jagen.

Ze is niet blij met mijn suggestie, maar ik herinner haar eraan dat ze niet de hele vangst gaat opeten en dat het niet netjes is om dit kostbare vlees te verspillen. Ze stemt in en kijkt een moment toe hoe de eland graast voordat ze toeslaat. Ze bijt in zijn nek en weigert los te laten. Het grote beest spartelt terwijl het probeert te ontsnappen. Zijn kracht faalt echter terwijl het uit de wond in zijn nek bloedt, en het valt op de grond. Net als we klaar zijn om te eten, voelt Athena iets aan! We kijken op van onze vangst en zien grote groene ogen die ons aankijken. Die ogen behoren toe aan een enorme zwarte wolf.