Tango met het Hart van de Alpha

Emily's POV

"Alsjeblieft, Emily!" smeekte Mila, mijn beste vriendin, via de link. "Ik wil echt gaan!"

"Ik houd je niet tegen, Mila. Je bent welkom om naar het roedelbal te gaan," antwoordde ik terug. "Ga en heb wat plezier met Jax."

Jax was Mila's partner, en hoewel we het prima met elkaar konden vinden, voelde ik me altijd een derde wiel, een indringer.

"Maar je weet dat het niet hetzelfde is als jij er niet bij bent!" mokte Mila, haar stem trillerig. "En je hebt me nog iets tegoed!"

Ik zuchtte, geïrriteerd.

Ik wist dat ze vroeg of laat de "je hebt me nog iets tegoed"-kaart zou trekken om me te dwingen te gaan.

De enige reden dat ik haar iets verschuldigd was, was omdat ik haar huiswerk moest overschrijven toen mijn dienst laat eindigde. Ik was die avond uitgeput en had zelfs het avondeten overgeslagen.

"Dus je speelt nu een tegoedbon in?" gromde ik, gefrustreerd.

"Werkt het?" vroeg ze, giechelend.

Ik kneep in de brug van mijn neus en schudde mijn hoofd—deze vriendin van mij! Ze wist precies hoe ze me moest manipuleren om ja te zeggen!

Mila en ik waren al vriendinnen sinds de kleuterschool, maar we waren pas recent beste vriendinnen geworden. Ze was de enige vriendin die ik nog had na mijn verjaardag.

Ik zuchtte inwendig terwijl tranen in mijn ogen opwelden.

Ik had al mijn vrienden en het respect van de roedel in één nacht verloren.

"Je bent de slechtste beste vriendin ter wereld," gromde ik. "Dat weet je toch!"

"Betekent dat dat je overweegt te gaan?" vroeg ze hoopvol.

"Ja," antwoordde ik zuur. "Maar ik blijf niet lang. Ik heb morgenochtend training!"

Mila gilde van vreugde via de link.

"Deal!" zei ze, terwijl ze nog een hoog gilletje liet horen. "Ik zie je zo!"

"Wat dan ook!" zei ik, terwijl ik de link sloot en op mijn bed plofte.

Het was niet dat ik niet naar het roedelbal wilde gaan—ik hou van dansen—maar ik voelde me gewoon een beetje vreemd, alsof er iets stond te gebeuren.

Ik wist dat het niet mijn wolf kon zijn; ik had er geen, en mijn ouders, inclusief Alpha Cole, geloofden dat ik gewoon een laatbloeier was.

Ik daarentegen geloofde dat ik door de godin gestraft was en er geen zou krijgen.

Ik zuchtte en sloot mijn ogen.

Ik wou dat ik op mijn verjaardag was veranderd. Ik wou dat ik een wolf had zoals de rest van de roedelleden.

Ik kon me voorstellen hoe mooi ze zou zijn—groot en sterk, en haar vacht zilver onder de volle maan. Ze zou een no-nonsense houding hebben en zich aan niemand onderwerpen, inclusief Alphas.

Maar dat was slechts een droom, niet mijn realiteit.

Mijn gedachten dwaalden af naar alle mogelijkheden van het hebben van een wolf.

Misschien zou de roedel me dan niet meer zien als een buitenbeentje of een last.

Misschien zou ik dan mijn rang als Beta kunnen opeisen.

Er klonk een klop op mijn deur, en mijn ogen vlogen open. Ik keek verward naar de wekker op mijn bureau.

19:00 uur.

Mijn ogen werden groot. Ik ben te laat!

"Emily?" klonk Mila's bezorgde stem vanachter de deur. "Ben je daar?"

"Sh*t!" gromde ik, terwijl ik van het bed sprong en naar de deur snelde.

Nog een klop, dit keer dringender, echode door mijn stille kamer.

"Ja," zei ik, terwijl ik mijn ogen wreef en de deur opende.

Mila fronste haar wenkbrauwen en haar blik gleed zwijgend over me heen.

"Waarom ben je niet aangekleed en klaar?" krijste ze, teleurgesteld.

"Sorry," mompelde ik. "Ik was in slaap gevallen."

Mila rolde met haar ogen naar me en zuchtte.

"Kom op," zei ze, terwijl ze me terug de kamer in trok. "We moeten je klaarmaken. We hebben nog maar een paar minuten voordat we moeten vertrekken, anders komen we te laat!"

Mila's ogen werden glazig—ze was waarschijnlijk Jax aan het vertellen dat ik weer te laat was.

"Waar wacht je op, meisje?" snauwde Mila toen ik niet bewoog. "Ga nu onder de douche!"

Ik haalde diep adem, pakte mijn handdoek en liep naar de badkamer.

Tien minuten later was ik terug in mijn kamer.

"Kleed je aan," beval Mila, terwijl ze me een korte jurk tot op de knie aanreikte.

"Er is geen manier dat ik dat ga dragen!" snauwde ik, wijzend naar de jurk.

"Oh, jawel!" zei ze. "Kleed je aan! We hebben een feestje te bezoeken!"

"Het is een verdomde pack dans, Mila, geen gala!" wierp ik tegen.

"Het is niet zomaar een pack dans, Emily," zei ze vastberaden. "Weet je niet wie er terug is?"

"Wie?" vroeg ik, terwijl ik mijn armen om mijn middel vouwde. Heb ik de pack memo gemist?

Mila zuchtte, gaf me een geïrriteerde blik, duwde me op de stoel en begon mijn haar te drogen.

"Alexander is terug," zei ze.

Ik verstijfde in mijn stoel toen ik Alex' naam hoorde.

Ik had al zo lang ik me kon herinneren een enorme crush op hem, net als elke andere ongebonden wolvin.

Hij leek me nooit op te merken, en hij had altijd de mooiste of populairste wolvinnen aan zijn arm.

Het brak mijn hart, maar ik geloofde dat hij me op een dag zou opmerken en me zou zien voor wie ik ben.

Ik zuchtte toen ik me de dag herinnerde dat Alex vertrok voor Alpha training—dat was twee jaar geleden.

Ik voelde me ellendig en huilde mezelf in slaap. Ik was zelfs gebroken toen ik hoorde dat hij tijdens de feestdagen de pack niet mocht bezoeken.

"Alpha Cole's zoon?" vroeg ik voorzichtig; tegen deze tijd moest Alex zijn mate gevonden hebben.

Mila's groene ogen lichtten op van opwinding.

"Ja," zei ze, terwijl ze mijn borstel pakte.

"Wanneer is hij teruggekomen?" vroeg ik, terwijl ik een knoop in mijn keel voelde vormen.

"Vanmorgen," antwoordde ze, en ze ving mijn blik in de spiegel. "Dit is zijn welkomstfeest, Em."

Mijn maag voelde alsof iemand het ondersteboven had gekeerd.

Alexander was terug.

Alexander Black, de jongen op wie ik een enorme crush had, was teruggekeerd naar zijn pack.

"Mila, ik denk dat ik de pack dans beter kan overslaan." zei ik langzaam.

Mila vernauwde haar ogen.

"Ben je niet nieuwsgierig hoe hij er nu uitziet?" vroeg ze verward. "We hebben hem al een tijdje niet gezien! Hij moet er anders uitzien na al zijn intensieve training op Alpha Camp."

"Ja, maar..."

"En bovendien," onderbrak Mila me. "Alpha Cole heeft het welkomstfeest georganiseerd in de hoop dat Alexander zijn voorbestemde mate zal vinden. Hij moet binnenkort Alpha worden, en zonder zijn mate kan hij de Alpha-titel niet opeisen."

Ik hield mijn mond.

Ik was geen Luna-materiaal. Ik was amper een krijger, en ik wist dat Alex een mooie en sterke Luna nodig had om aan zijn zijde te regeren. De kans dat ik in die criteria paste, was klein.

"Kom op!" zei Mila opgewonden. "Het wordt leuk!"

Een half uur later was ik volledig gekleed in de zwarte jurk die Mila voor me had uitgekozen.

"Laten we gaan!" zei ze, terwijl ze mijn arm pakte en me uit de kamer trok.

Wat er gebeurde op de pack dans zou me de rest van mijn leven achtervolgen.