Zwanger Na Eén Nacht Met De Lycan

Tanya’s POV

Nou, ik had nooit gedacht dat ik zo zou eindigen.

Wakker, naakt, op een zacht wollen bed dat niet van mij is, en in de armen van een verschrikkelijk knappe vreemdeling die ik absoluut niet herken. Alsof dat nog niet erg genoeg is, heb ik geen herinnering aan wat er de vorige nacht is gebeurd.

Ik sluit mijn ogen een paar seconden, hopend, biddend, dat ik droom. Maar ik open ze weer, alleen om geconfronteerd te worden met een paar ijzige blauwe ogen, en ik schreeuw.

Ik heb geen idee wie de man is of hoe ik in de kamer ben beland. Het enige wat ik weet, is dat de vorige dag mijn achttiende verjaardag was. En net als alles in mijn leven, was het een totale nachtmerrie.

Een dag eerder

“Neuk me, Brandon! Ja, schat, dat is het!”

Ik stond in de deuropening van de kamer van mijn vriend. We hadden al jaren een relatie, en toch... Ik was niet de vrouw in het bed die hij hersenloos aan het beuken was. De horror die me op dit moment overviel, stond in schril contrast met hoe ik me vanmorgen voelde.

Ik werd wakker met een opgewonden gevoel in mijn systeem. Zelfs als niemand anders het iets kon schelen, verdiende ik het om van de dag te genieten. Tenslotte was achttien worden een belangrijke mijlpaal.

Tot mijn verrassing liet mijn baas in de parfumerie me eerder van het werk gaan als verjaardagscadeau. En met een hart dat overliep van opwinding, ging ik naar het huis van mijn vriend Brandon.

Brandon was de enige persoon in mijn leven die me liefde en zorg had getoond, ondanks wat anderen van me dachten. Ik vertrouwde hem, en in een paar seconden werd die illusie rampzalig aan stukken geslagen.

Niets kon mijn ogen verblinden voor het afschuwelijke beeld waar ik aan blootgesteld werd. Ze waren allebei spiernaakt en hadden hun rug naar me toe. Het meisje zat op handen en knieën, handen die de lakens vastklemden, terwijl Brandon achter haar stond, hijgend als een hongerige hond terwijl hij in haar stootte.

“Vind je dat lekker? Zeg me dat je dat lekker vindt,” zei hij met een hongerige stem.

“Ja schat. Fuck ja. Harder schat! Sneller!” het smeekbede van het meisje dreef Brandon alleen maar om de snelheid op te voeren, haar bij de taille vastgrijpend om zichzelf met een razende snelheid tegen haar aan te beuken. “God-jij. Je voelt- zo verdomd goed!” zei ze onsamenhangend, proberend te spreken terwijl haar lichaam meebewoog op Brandon’s stoten.

En toen, alsof hij nog niet dichtbij genoeg was, wierp hij zichzelf naar voren. Zijn grote hand vond de achterkant van haar hoofd, duwde haar gezicht in het kussen terwijl hij haar wild neukte.

“Fuck, ik kom bijna!” met elke seconde groeiden zijn mannelijke kreunen uit tot wolfachtige grommen terwijl zijn lichaam zich klaarmaakte om los te barsten. Terwijl onder hem de vrouwelijke kreten van het meisje veranderden in schreeuwen van genot, luid en hoog, zelfs als ze gedempt werden door het kussen waar ze in geduwd werd. Samen bereikten ze hun hoogtepunt en lieten het bed schommelen als een boot die door ruwe zeeën vaart.

Ik weet niet wat me uit mijn bevroren staat van shock haalde, maar net toen ze ineenzakten, vond ik de moed om te schreeuwen. “Hoe kon je, Brandon!”

Hij keek geschrokken toen zijn bezwete gezicht zich naar me omdraaide. Maar ik durfde niet te wachten op zijn reactie. Ik vluchtte, rende het huis uit, slechts een glimp opvangend van het meisje in zijn armen, en te gebroken om om haar gezicht te geven.

Ik had dit moeten zien aankomen... Ik zou nu moeten beseffen dat mijn leven voorbestemd was om er een van ellende te zijn.

Ik, Tanya, ben een complete teleurstelling.

Mijn vader, Richard, is een Alpha van de Blackhide Pack, een kleine maar zeer krachtige roedel. En zoals de meeste Alpha’s, verlangde hij naar een zoon die zijn nalatenschap zou voortzetten. Helaas voor mij kon Richard’s vrouw hem alleen een dochter geven. En zo was het Richard’s zoektocht naar een zoon die hem naar draagmoederschap leidde. De draagmoeder bleek mijn moeder te zijn, een gewone omega wolf in de roedel.

En zo was mijn vader woedend toen ik als meisje werd geboren. Hij zwoer dat hij nooit iets met mij te maken zou willen hebben. Natuurlijk had hij geen keus toen mijn moeder kort daarna overleed; hij moest me wel in huis nemen. Richard haatte me omdat ik een meisje was. En het hielp niet dat ik een Omega wolf bleek te zijn.

Het ergste van alles was dat de meeste weerwolven op dertienjarige leeftijd hun "wolf" manifesteerden, waardoor ze van vorm konden veranderen. Ik was achttien en mijn wolf moest nog verschijnen. Ik had geen wolvenkrachten; geen kracht of uithoudingsvermogen. Ik had zelfs geen lichaamsgeur zoals andere wolven.

In feite was ik zwakker dan een mens. Richard haatte zwakte, dus hij haatte mij.

Richard's vrouw verafschuwde me ook. Ze haatte mijn moeder omdat ze haar man met haar deelde en die haat werd op mij overgedragen. Ik werd met minachting behandeld en leefde niet beter dan een slaaf in het huis van mijn vader. Ik had waarschijnlijk al lang geleden zelfmoord gepleegd als Alina, mijn stiefzus die twee jaar ouder was dan ik, net zo wraakzuchtig tegen me was geweest als haar ouders.

Alles in mijn leven was een absolute nachtmerrie, behalve Brandon.

Brandon was een van de krachtigste wolven in Richard's roedel. Hij was slim, intelligent en zeer knap. De meeste mensen dachten dat hij de volgende Alpha zou worden na Richard. Hij had de aandacht van de mooiste meisjes in de hele roedel, en toch had hij op de een of andere manier zijn ogen op mij gericht.

Brandon was het licht in mijn duisternis en hij verdiende mijn maagdelijkheid, dus ik wilde mezelf volledig aan Brandon geven op mijn achttiende verjaardag. Echter, dat geloof was nu vernietigd en verbrand door de realiteit. Uiteindelijk was ik echt een gedrocht dat nooit geliefd kon worden.

Ik haalde het niet thuis voordat ik instortte in een donkere steeg, huilend mijn ogen uit. Het voelde alsof mijn hele wereld instortte.

Alina vond me kort daarna. Ik wist niet hoe ze me vond, of hoe ze wist dat ik op het punt stond een zenuwinzinking te krijgen, maar het kon me niet schelen. Ik had iemand nodig om me te troosten en zij was er. Ik vertelde zachtjes wat er met Brandon was gebeurd tussen tranen en snikken terwijl ze kalm luisterde en me troostte.

Een auto, met zijn koplampen aan, reed snel langs ons, verlichtte de donkere steeg voor een fractie van een seconde voordat hij de snelweg opging. In die fractie van een seconde zag ik dat Alina's horloge identiek was aan het horloge dat om de pols van het meisje zat waarmee Brandon seks had.

"Dat stomme meisje heeft zelfs een horloge dat identiek is aan het jouwe?" jammerde ik terwijl de pijn en het verdriet van het verraad van mijn vriend een deuk in mijn hart maakten.

"Had ze dat?" antwoordde Alina en deed onmiddellijk haar horloge af. "Er zijn waarschijnlijk veel horloges die identiek zijn aan dit," stamelde ze terwijl ze naar haar horloge staarde.

Alina leek van haar stuk gebracht terwijl ze naar het horloge staarde en ik dacht een glimp van angst en paniek in haar ogen te zien. Maar het was maar voor een moment en ze herstelde snel haar gebruikelijke vrolijke houding. Ik wist dat mijn stiefzus me niet zou verraden, dus ik bleef niet hangen bij de gedachte. Ze was waarschijnlijk verward dat haar polshorloge in zo'n slechte situatie was beland.

"Weet je wat? Ik gooi dit gewoon weg," lachte ze en gooide het polshorloge ver weg. "We hebben geen slechte herinneringen nodig om onze avond te verpesten."

"Onze avond?" vroeg ik verward.

"Kom op," lachte ze. "Denk je echt dat je grote zus je achttiende verjaardag op zo'n zure noot laat eindigen? Kom op," ze trok me mee terwijl ze wegliep. "Laten we je aankleden, tijd om dronken te worden!"