Cerbère (femmes de la mafia livre 1)
Bebo Elnadi · Zakończone · 75.3k słów
)
Wstęp
Rozdział 1
« Yayo, yayo
Moo la lah
Yayo
Putain, j'veux mon fric,
Vous devriez me connaître assez bien,
Putain, j'veux mon fric,
S'il vous plaît, ne me défiez pas,
Payez-moi ce que vous me devez,
Je joue plus gros que LeBron,
Putain, donne-moi ton fric,
À qui pensez-vous que vous vous adressez ?
Comme brrap, brrap, brrap »
« Jésus-Christ » hurlai-je en voyant la vieille dame qui rôdait derrière moi, me lançant un regard de dégoût.
« Je veux un exemplaire de Macbeth, location pour deux semaines. »
J'essayai de calmer les battements de mon cœur et de bouger. Cette femme m'avait presque provoqué une crise cardiaque. Je me dirigeai vers les étagères pour lui chercher le livre qu'elle voulait. Qui achète ou loue un livre à cette heure-ci ? Il est 22 heures, bon sang. N'a-t-elle pas peur de se faire voler ou, pire, tuer ?
« Voilà, madame, cela fera... »
« Je connais le prix, tenez. »
Elle jeta l'argent sur le comptoir et partit en marmonnant quelque chose à propos des jeunes d'aujourd'hui qui n'ont aucune honte.
Wow, j'adore les dimanches ; c'est le meilleur début de semaine productive, c'est pour ça que les gens sont si charmants.
« Ariel, nettoie et ferme, s'il te plaît. Je dois y aller. Haley vient d'appeler, et elle fait une crise. »
« D'accord Daniel, bonne nuit. »
Il ne me laissa même pas le temps de répondre et partit en me laissant crier après lui. Ugh, pourquoi moi ? Pourquoi Jason devait-il prendre son jour de congé ? Je me dirigeai vers la cuisine pour vérifier que tout était propre et rassemblai les sacs poubelles, puis me rendis à la porte arrière pour les jeter. Vous voyez, je travaille dans une bibliothèque qui fait aussi office de café, donc vous pouvez lire votre livre préféré tout en savourant votre boisson. Parfois, nous louons des livres uniquement aux habitués, donc je suis en quelque sorte bibliothécaire, serveuse et barista.
Je suis en terminale. Je vis avec ma mère qui est infirmière, au fait. Je n'ai pas vraiment besoin d'argent, mais je travaille pour payer mes cours de piano. Ma mère travaille si dur pour pouvoir payer mes études universitaires. Je veux devenir médecin, donc oui, il me faut une petite fortune, c'est pourquoi je travaille pour payer mes cours de piano. Je voulais l'aider. Je ne suis pas une fille sans honte, comme l'a dit la gentille dame il y a quelques instants.
Je soupirai et jetai les sacs à côté des autres dans la ruelle et alors que j'allais partir, j'entendis quelqu'un gémir et me figeai. Oh mon dieu, qu'est-ce que c'est ? Que dois-je faire ? Est-ce réel ou juste mon imagination ? Mais encore une fois, je l'entendis. Je déglutis avec difficulté et me retournai lentement, puis pris des pas hésitants plus loin dans la ruelle sombre. Mon souffle se coupa quand je vis un corps derrière un gros tas de déchets et je me figeai de nouveau, les yeux écarquillés. Devant moi se trouvait un homme se tenant le ventre et gémissant de douleur.
Et sans réfléchir, je courus vers lui.
« Oh mon dieu, oh mon dieu. Monsieur... Monsieur, ça va ? Jésus, je vais appeler les urgences. »
L'homme me saisit la main et me regarda dans les yeux en disant « N... Non, s'il vous plaît, sortez-moi d'ici. »
« Mais... Mais vous saignez tellement, et je pense que vous avez perdu beaucoup de sang. Vous devez aller à l'hôpital. »
« Non... NON S'IL VOUS PLAÎT, aidez-moi juste à sortir d'ici. »
Je mordillai ma lèvre inférieure, réfléchissant à ce que je devais faire. Le fait est que je vis dans le Queens, et... ugh, vous voyez le tableau. L'homme tira sur la manche de mon sweat à capuche et cela fit pencher la balance pour moi.
Je passai l'un de ses bras autour de mon cou et glissai ma main droite autour de sa taille et commençai à me lever, et bon sang, il était lourd. Je le traînai tant bien que mal jusqu'à l'intérieur de la cuisine et fermai la porte. Alors que j'étais sur le point de le traîner jusqu'à la voiture de ma mère, j'entendis la cloche de la porte d'entrée. Quelqu'un est là. Je le mis dans le coin derrière le petit comptoir et m'apprêtai à voir qui était arrivé, mais l'homme me saisit la main droite avec une poigne de fer et secoua la tête en signe de non.
« Ça va ? Ne vous inquiétez pas, je vais m'en sortir. » chuchotai-je.
Il lâcha ma main à contrecœur et me laissa partir ; je lui adressai un petit sourire rassurant et me dirigeai vers la porte pour voir qui était là.
« Nous sommes fermés, messieurs, » dis-je avec un sourire faible aux trois hommes costauds qui regardaient autour d'eux avec suspicion.
« Oh, je vois. Un homme est-il venu ici, ou l'avez-vous vu passer ? » demanda le plus grand.
« C'est une bibliothèque, monsieur ; beaucoup d'hommes viennent ici pour lire des livres. »
« Celui-ci n'est pas un homme ordinaire. Bien bâti, 1,95 m, peau bronzée, cheveux foncés, yeux ambrés, poignardé, saignant, » dit-il en souriant.
« Oh, euh non, je ne pense pas l'avoir vu. Voulez-vous vérifier les caméras ? Peut-être est-il venu pendant le service du matin. Je n'étais pas là, désolée. »
Il plissa les yeux et essaya de voir si je mentais, alors je battis des cils et pris mon air le plus innocent.
« Alessio, allons-y. » dit l'un des deux autres hommes à l'armoire devant moi. Alessio me jeta un autre regard et sortit avec les autres.
Je laissai échapper le souffle que je ne savais pas retenir et glissai au sol.
Après dix secondes, je retrouvai la capacité de marcher et retournai voir l'homme dans la cuisine.
« Monsieur... monsieur réveillez-vous, mon Dieu, est-il mort ? » Je me suis agenouillé et ai vérifié son pouls, non, il est encore vivant, juste évanoui. Il saigne encore abondamment. Je suis reparti et ai tout fermé, la lumière et la porte d'entrée, puis j'ai conduit ma voiture dans la ruelle derrière. J'ai regardé autour de moi attentivement pour voir si quelqu'un me regardait, et quand j'étais sûr que tout était en ordre, j'ai ouvert la porte arrière et traîné l'homme jusqu'à la voiture, puis je suis rentré chez moi.
Heureusement, je vivais à trois pâtés de maisons, d'habitude je marche. Mais aujourd'hui, quand ma mère a su que je serais en retard, elle m'a prêté sa voiture.
Encore une fois, j'ai traîné le très lourd homme inconscient jusqu'à ma chambre, qui était au deuxième étage. Quelle chance.
Mes genoux faibles ont cédé dès que je suis entré ; l'étranger et moi étions par terre. Je respirais si fort et lui gémissait.
« Hé, réveille-toi, s'il te plaît. Je ne peux plus te traîner partout. Je ne suis pas si fort, crois-moi. »
Il a gémi et a battu des paupières, ses yeux s'ouvrant.
« Où suis-je ? » Il regarda autour de lui, méfiant.
« Ah... euh, après que ces trois hommes effrayants soient partis, je ne pouvais pas te laisser à la bibliothèque, alors je t'ai amené chez moi... euh, c'est ma chambre. »
Avec des yeux écarquillés, l'homme me regarda, surpris. Mais en fait, c'était moi, le surpris. C'était la première fois que je regardais bien son visage. La première chose que j'ai vue, c'était l'ambre. Ses yeux étaient les plus beaux que j'aie jamais vus de ma vie, deux gemmes dorées avec une touche de vert. Des lèvres rouges et pleines, un nez droit légèrement crochu, une barbe rugueuse sur sa mâchoire acérée et une fossette mignonne à droite.
Ses gémissements m'ont sorti de ma transe et m'ont rappelé ce qui se passait. Avec les joues rouges de chaleur, je me suis levé.
« Euh... peux-tu te lever ? Nous devons aller à la salle de bain pour nettoyer tes blessures. »
Je n'ai pas attendu sa réponse. J'ai couru là-bas.
Après une minute environ, l'étranger est arrivé en titubant. Il avait perdu beaucoup de sang ; j'étais étonné qu'il puisse même ouvrir les yeux.
« Hé... Peux-tu t'asseoir ici, s'il te plaît ? » J'ai fermé le couvercle des toilettes et ouvert la trousse de premiers secours et cherché des ciseaux, puis je me suis tourné vers lui pour couper sa chemise.
« Qu'est-ce que tu crois que tu fais ? » Il a grondé.
J'ai grimacé quand il a saisi mon poignet droit avec une poigne de fer.
« Je dois vérifier ta blessure. Elle saigne encore beaucoup, et tes vêtements doivent être collants. Ça va faire mal si tu essaies de les enlever. Je dois les couper. » Il a plissé les yeux.
« Et si tu vérifies, qu'est-ce que tu peux faire ? Rien. »
« Écoute, tu ne veux pas aller à l'hôpital. Tu saignes, et ta blessure doit au moins être nettoyée. »
Il lâcha ma main avec hésitation. Je l'aidai à enlever sa veste et tentai de retirer sa chemise, mais elle était collée comme je l'avais imaginé. Avec tout ce sang et la chair à vif, c'était comme de la colle. J'utilisai donc les ciseaux pour la découper. Je fis de mon mieux pour ne pas rougir en voyant son torse nu ; c'était un spectacle à couper le souffle. De larges épaules musclées, des abdominaux bien définis et sur son pectoral gauche, un tatouage effrayant d'un chien à trois têtes entouré de flammes. Et beaucoup de cicatrices sur tout son abdomen. Sur son dos, un tatouage couvrant toute la longueur du dos représentant une sorte de faucheuse, un ange !
Ses grognements me ramenèrent à la réalité. Je secouai la tête pour me reprendre ; je touchai doucement la zone blessée sur son côté droit, essayant de comprendre avec quoi j'avais affaire.
"Euh... Tu as besoin de quelques points de suture. Je ne suis pas une professionnelle, mais je peux le faire. Ma mère m'a appris, mais ça ne sera pas joli. Je ne suis pas très experte."
Il ouvrit les yeux et dit, "Fais-le."
"D'accord, je vais d'abord nettoyer. Euh... Je n'ai pas d'anesthésique, désolée."
"Fais-le bordel."
Je sursautai mais ne dis rien et commençai silencieusement à nettoyer la coupure, à désinfecter et à la suturer.
Quand je le vis grimacer et mordre fort sa lèvre inférieure jusqu'à en saigner, je ne pus plus supporter.
"Chut, ça va. J'ai presque fini. Promis, ça va bientôt se terminer." Je murmurai même si je savais que c'était enfantin, mais que pouvais-je faire d'autre ?
"D'accord, j'ai fini. Je pense qu'aucun organe vital n'a été endommagé, mais tu dois tout vérifier. Je ne suis pas médecin." Il hocha simplement la tête.
"Ok... Tiens, on va te nettoyer. Je vais te donner quelque chose à porter pour que tu puisses dormir."
Je l'aidai à se laver le visage et lui donnai une grande chemise à moi avant de l'accompagner jusqu'à mon lit. Ensuite, je lui apportai quelques aspirines et un verre d'eau. Quand j'allais partir, il attrapa ma main.
"Pourquoi ?" demanda-t-il.
"Quoi ? Pardon ?"
"Pourquoi m'aides-tu ? Tu n'as pas peur de quelqu'un comme moi ?"
"Oh, je ne vais pas mentir et dire que je n'ai pas peur de toi, mais pourquoi ne pas aider ? Je veux dire, tu étais dans un mauvais état et tu ne pouvais pas aller à l'hôpital pour certaines raisons, alors que pouvais-je faire d'autre ? Te laisser mourir ?"
"Tu sais ce que je fais dans la vie ?"
"Je pense avoir une bonne idée de ça..." Je retirai ma main de la sienne. "Repose-toi."
Je pris une douche, enfilai mon pyjama et vérifiai son état ; il n'avait ni fièvre ni rien, Dieu merci. Puis je me dirigeai vers ma chaise près de mon bureau et essayai de dormir.
Je regardai le réveil ; il était 00h01. Je soupirai.
"Joyeux foutu dix-huitième anniversaire, Ariel." Puis je tombai dans un sommeil sans rêves.
Ostatnie Rozdziały
#33 Chapitre 33
Ostatnia Aktualizacja: 2/18/2025#32 Chapitre 32
Ostatnia Aktualizacja: 2/18/2025#31 Chapitre 31
Ostatnia Aktualizacja: 2/18/2025#30 Chapitre 30
Ostatnia Aktualizacja: 2/18/2025#29 Chapitre 29
Ostatnia Aktualizacja: 2/18/2025#28 Chapitre 28
Ostatnia Aktualizacja: 2/18/2025#27 Chapitre 27
Ostatnia Aktualizacja: 2/18/2025#26 Chapitre 26
Ostatnia Aktualizacja: 2/18/2025#25 Chapitre 25
Ostatnia Aktualizacja: 2/18/2025#24 Chapitre 24
Ostatnia Aktualizacja: 2/18/2025
Może Ci się spodobać 😍
Po Jednej Nocy z Alfą
Myślałam, że czekam na miłość. Zamiast tego, zostałam zgwałcona przez bestię.
Mój świat miał rozkwitnąć podczas Festiwalu Pełni Księżyca w Moonshade Bay – szampan buzujący w moich żyłach, zarezerwowany pokój hotelowy dla mnie i Jasona, abyśmy wreszcie przekroczyli tę granicę po dwóch latach. Wślizgnęłam się w koronkową bieliznę, zostawiłam drzwi otwarte i położyłam się na łóżku, serce waliło z nerwowego podniecenia.
Ale mężczyzna, który wszedł do mojego łóżka, nie był Jasonem.
W ciemnym pokoju, zanurzona w duszącym, pikantnym zapachu, który sprawiał, że kręciło mi się w głowie, poczułam ręce – pilne, gorące – palące moją skórę. Jego gruby, pulsujący członek przycisnął się do mojej mokrej cipki, a zanim zdążyłam jęknąć, wbił się mocno, brutalnie rozdzierając moją niewinność. Ból palił, moje ściany zaciskały się, gdy drapałam jego żelazne ramiona, tłumiąc szlochy. Mokre, śliskie dźwięki odbijały się echem z każdym brutalnym ruchem, jego ciało nieustępliwe, aż zadrżał, wylewając się gorąco i głęboko we mnie.
"To było niesamowite, Jason," udało mi się powiedzieć.
"Kto do cholery jest Jason?"
Moja krew zamarzła. Światło przecięło jego twarz – Brad Rayne, Alfa Stada Moonshade, wilkołak, nie mój chłopak. Przerażenie dławiło mnie, gdy zdałam sobie sprawę, co zrobiłam.
Uciekłam, ratując swoje życie!
Ale kilka tygodni później, obudziłam się w ciąży z jego dziedzicem!
Mówią, że moje heterochromatyczne oczy oznaczają mnie jako rzadką prawdziwą partnerkę. Ale nie jestem wilkiem. Jestem tylko Elle, nikim z ludzkiej dzielnicy, teraz uwięzioną w świecie Brada.
Zimne spojrzenie Brada przygniata mnie: „Noszisz moje dziecko. Jesteś moja.”
Nie mam innego wyboru, muszę wybrać tę klatkę. Moje ciało również mnie zdradza, pragnąc bestii, która mnie zrujnowała.
OSTRZEŻENIE: Tylko dla dojrzałych czytelników
Mała Partnerka Alphy Nicholasa
Co? Nie—czekaj… o Bogini Księżyca, nie.
Proszę, powiedz mi, że żartujesz, Lex.
Ale ona nie żartuje. Czuję jej podekscytowanie pod skórą, podczas gdy ja czuję tylko strach.
Skręcamy za róg, a zapach uderza mnie jak cios w klatkę piersiową—cynamon i coś niemożliwie ciepłego. Moje oczy przeszukują pokój, aż zatrzymują się na nim. Wysoki. Władczy. Piękny.
I wtedy, równie szybko… on mnie zauważa.
Jego wyraz twarzy się zmienia.
"Cholera nie."
Zawraca—i biegnie.
Mój towarzysz mnie widzi i ucieka.
Bonnie spędziła całe życie, będąc niszczoną i maltretowaną przez najbliższych, w tym przez własną bliźniaczkę. Razem ze swoją najlepszą przyjaciółką Lilly, która również żyje w piekle, planują ucieczkę podczas największego balu roku organizowanego przez inny watahę, ale rzeczy nie idą zgodnie z planem, pozostawiając obie dziewczyny zagubione i niepewne co do swojej przyszłości.
Alfa Nicholas ma 28 lat, jest bez towarzyszki i nie zamierza tego zmieniać. W tym roku to jego kolej na organizację corocznego Balu Błękitnego Księżyca i ostatnią rzeczą, której się spodziewa, jest znalezienie swojej towarzyszki. Jeszcze mniej spodziewa się, że jego towarzyszka będzie o 10 lat młodsza od niego i jak jego ciało zareaguje na nią. Podczas gdy stara się odmówić uznania, że spotkał swoją towarzyszkę, jego świat wywraca się do góry nogami, gdy strażnicy łapią dwie wilczyce biegnące przez jego ziemie.
Gdy zostają mu przyprowadzone, ponownie staje twarzą w twarz ze swoją towarzyszką i odkrywa, że ukrywa ona tajemnice, które sprawią, że będzie chciał zabić więcej niż jedną osobę.
Czy może przezwyciężyć swoje uczucia wobec posiadania towarzyszki, która jest o wiele młodsza od niego? Czy jego towarzyszka będzie go chciała po odczuciu bólu jego nieoficjalnego odrzucenia? Czy oboje będą mogli pracować nad porzuceniem przeszłości i ruszeniem naprzód razem, czy też los ma inne plany i utrzyma ich z dala od siebie?
Uderzyłam mojego narzeczonego—poślubiłam jego miliardowego wroga
Technicznie rzecz biorąc, Rhys Granger był teraz moim narzeczonym – miliarder, zabójczo przystojny, chodzący mokry sen Wall Street. Moi rodzice wepchnęli mnie w to zaręczyny po tym, jak Catherine zniknęła, i szczerze mówiąc? Nie miałam nic przeciwko. Podkochiwałam się w Rhysie od lat. To była moja szansa, prawda? Moja kolej, by być wybraną?
Błędnie.
Pewnej nocy uderzył mnie. Przez kubek. Głupi, wyszczerbiony, brzydki kubek, który moja siostra dała mu lata temu. Wtedy mnie olśniło – on mnie nie kochał. Nawet mnie nie widział. Byłam tylko ciepłym ciałem zastępującym kobietę, którą naprawdę chciał. I najwyraźniej nie byłam warta nawet tyle, co podrasowana filiżanka do kawy.
Więc uderzyłam go z powrotem, rzuciłam go i przygotowałam się na katastrofę – moich rodziców tracących rozum, Rhysa rzucającego miliarderską furię, jego przerażającą rodzinę knującą moją przedwczesną śmierć.
Oczywiście, potrzebowałam alkoholu. Dużo alkoholu.
I wtedy pojawił się on.
Wysoki, niebezpieczny, niesprawiedliwie przystojny. Taki mężczyzna, który sprawia, że chcesz grzeszyć tylko przez jego istnienie. Spotkałam go tylko raz wcześniej, a tej nocy akurat był w tym samym barze co ja, pijana i pełna litości dla siebie. Więc zrobiłam jedyną logiczną rzecz: zaciągnęłam go do pokoju hotelowego i zerwałam z niego ubrania.
To było lekkomyślne. To było głupie. To było zupełnie nierozsądne.
Ale było też: Najlepszy. Seks. W. Moim. Życiu.
I, jak się okazało, najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam.
Bo mój jednonocny romans nie był po prostu jakimś przypadkowym facetem. Był bogatszy od Rhysa, potężniejszy od całej mojej rodziny i zdecydowanie bardziej niebezpieczny, niż powinnam się bawić.
I teraz, nie zamierza mnie puścić.
Biker Alfa, który stał się moją drugą szansą
"Jesteś dla mnie jak siostra."
To były słowa, które przelały czarę goryczy.
Nie po tym, co się właśnie wydarzyło. Nie po gorącej, bezdechowej, wstrząsającej duszę nocy, którą spędziliśmy spleceni w swoich ramionach.
Od początku wiedziałam, że Tristan Hayes to granica, której nie powinnam przekraczać.
Nie był byle kim, był najlepszym przyjacielem mojego brata. Mężczyzną, którego przez lata skrycie pragnęłam.
Ale tamtej nocy... byliśmy złamani. Właśnie pochowaliśmy naszych rodziców. A żal był zbyt ciężki, zbyt realny... więc błagałam go, żeby mnie dotknął.
Żeby sprawił, że zapomnę. Żeby wypełnił ciszę, którą zostawiła śmierć.
I zrobił to. Trzymał mnie, jakbym była czymś kruchym.
Całował mnie, jakbym była jedyną rzeczą, której potrzebował, by oddychać.
A potem zostawił mnie krwawiącą sześcioma słowami, które paliły głębiej niż jakiekolwiek odrzucenie.
Więc uciekłam. Daleko od wszystkiego, co sprawiało mi ból.
Teraz, pięć lat później, wracam.
Świeżo po odrzuceniu partnera, który mnie maltretował. Wciąż nosząc blizny po szczeniaku, którego nigdy nie miałam okazji przytulić.
A mężczyzna, który czeka na mnie na lotnisku, to nie mój brat.
To Tristan.
I nie jest tym facetem, którego zostawiłam.
Jest motocyklistą.
Alfą.
A kiedy na mnie spojrzał, wiedziałam, że nie ma już gdzie uciekać.
Gdy Kontrakty Zamieniają się w Zakazane Pocałunki
*
Kiedy Amelia Thompson podpisała ten kontrakt małżeński, nie wiedziała, że jej mąż był tajnym agentem FBI.
Ethan Black podszedł do niej, aby zbadać Viktor Group—skorumpowaną korporację, w której pracowała jej zmarła matka. Dla niego Amelia była tylko kolejnym tropem, możliwie córką spiskowca, którego miał zniszczyć.
Ale trzy miesiące małżeństwa zmieniły wszystko. Jej ciepło i zaciekła niezależność rozmontowały każdą obronę wokół jego serca—aż do dnia, kiedy zniknęła.
Trzy lata później wraca z ich dzieckiem, szukając prawdy o śmierci swojej matki. I nie jest już tylko agentem FBI, ale człowiekiem desperacko pragnącym ją odzyskać.
Kontrakt małżeński. Dziedzictwo zmieniające życie. Zdrada łamiąca serce.
Czy tym razem miłość przetrwa największe oszustwo?
Od Przyjaciela Do Narzeczonego
Savannah Hart myślała, że przestała kochać Deana Archera – dopóki jej siostra, Chloe, nie ogłosiła, że wychodzi za niego. Za tego samego mężczyznę, którego Savannah nigdy nie przestała kochać. Mężczyznę, który złamał jej serce… i teraz należy do jej siostry.
Tydzień weselny w New Hope. Jeden dwór pełen gości. I bardzo zgorzkniała druhna.
Aby to przetrwać, Savannah przyprowadza na wesele swojego przystojnego, schludnego najlepszego przyjaciela, Romana Blackwooda. Jedynego mężczyznę, który zawsze ją wspierał. On jest jej coś winien, a udawanie jej narzeczonego? Żaden problem.
Dopóki fałszywe pocałunki nie zaczynają wydawać się prawdziwe.
Teraz Savannah jest rozdarta między kontynuowaniem udawania… a ryzykowaniem wszystkiego dla jedynego mężczyzny, w którym nigdy nie miała się zakochać.
Powstanie Wygnanej Wilczycy
Ten ryk zabrał mi osiemnaste urodziny i zniszczył mój świat. Moja pierwsza przemiana miała być chwałą—krew zamieniła błogosławieństwo w hańbę. O świcie nazwali mnie „przeklętą”: wyrzuconą z watahy, porzuconą przez rodzinę, pozbawioną natury. Mój ojciec mnie nie bronił—wysłał mnie na zapomnianą wyspę, gdzie wyrzutki bez wilka były kute na broń, zmuszone do wzajemnego zabijania, aż tylko jeden mógł odejść.
Na tej wyspie poznałam najciemniejsze zakamarki ludzkiej natury i jak zakopać strach w kościach. Niezliczone razy chciałam się poddać—zanurzyć się w fale i nigdy nie wynurzyć—ale oskarżające twarze, które nawiedzały moje sny, popychały mnie z powrotem ku czemuś zimniejszemu niż przetrwanie: zemście. Uciekłam, i przez trzy lata ukrywałam się wśród ludzi, zbierając sekrety, ucząc się poruszać jak cień, ostrząc cierpliwość na precyzję—stając się ostrzem.
Potem, pod pełnym księżycem, dotknęłam krwawiącego nieznajomego—i mój wilk powrócił z przemocą, która uczyniła mnie całą. Kim on był? Dlaczego mógł obudzić to, co myślałam, że umarło?
Jedno wiem: teraz jest ten czas.
Czekałam na to trzy lata. Sprawię, że wszyscy, którzy mnie zniszczyli, zapłacą—i odzyskam wszystko, co mi skradziono.
Kroniki Wilka Pioruna
Krew wypełnia moje usta. Zaciskam zęby mocno, odmawiając krzyku.
"Oni nigdy nie urządzili MI przyjęcia!" Wrzeszczy. "Ale wszyscy kręcą się wokół CIEBIE!"
Mój wilk warczy w mojej głowie, rozpaczliwie chcąc się uwolnić. Ale zmuszam ją do powrotu. Nie mogę się przemienić. Nie tutaj.
Kiedy w końcu zauważają, co się ze mną stało, staję przed nimi z wyczerpaniem:
"Wszystko, co wy czcicie? Nienawidzę tego. Przetrwanie najsilniejszych, silni dręczą słabych... Jesteśmy wilkołakami. Mamy mózgi, uczucia, zdolność wyboru dobroci."
Trojaczki patrzą w szoku, gdy kontynuuję.
"Jeśli teraz przyjęłabym waszą pomoc, jaka byłaby różnica między mną a wami? Byłabym tylko kolejną osobą korzystającą z tego chorego systemu."
Magnus robi krok do przodu. "Evelyn, możemy się zmienić—"
"Możecie? Kiedy będziecie liderami, powiecie wszystkim wilkom o wysokiej randze, że teraz wszyscy będą traktowani równo?"
Cisza.
"Mam nadzieję, że kiedy odejdę, przypomni wam to o czymś."
Evelyn wytrzymała lata brutalnych nadużyć, ukrywając przed wszystkimi w Polaris Pack swojego przedwcześnie obudzonego wilka i śmiertelne umiejętności bojowe. Kiedy przyszłe alfa trojaczki i ich wewnętrzny krąg w końcu odkrywają jej tajemnice, są przerażeni tym, co przeoczyli.
Ale Evelyn odmawia ich pomocy. Nauczyła się przetrwać, pozostając niewidzialna, chroniąc słabszych członków stada, kierując uwagę prześladowców na siebie.
Ze srebrnymi bliznami jako dowodem jej cierpienia i trzema potężnymi dziedzicami alfa, którzy są zdeterminowani, aby zburzyć jej mury, czy Evelyn znajdzie siłę, aby rzucić wyzwanie okrutnej hierarchii stada? Czy ujawnienie jej prawdziwej mocy zniszczy wszystko, co poświęciła, aby chronić, zanim będzie mogła zdobyć swoją wolność?
Accardi
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."
Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Po Romansie: W Ramionach Miliardera
W moje urodziny zabrał ją na wakacje. Na naszą rocznicę przyprowadził ją do naszego domu i kochał się z nią w naszym łóżku...
Zrozpaczona, podstępem zmusiłam go do podpisania papierów rozwodowych.
George pozostał obojętny, przekonany, że nigdy go nie opuszczę.
Jego oszustwa trwały aż do dnia, kiedy rozwód został sfinalizowany. Rzuciłam mu papiery w twarz: "George Capulet, od tej chwili wynoś się z mojego życia!"
Dopiero wtedy panika zalała jego oczy, gdy błagał mnie, żebym została.
Kiedy jego telefony zalały mój telefon później tej nocy, to nie ja odebrałam, ale mój nowy chłopak Julian.
"Nie wiesz," zaśmiał się Julian do słuchawki, "że porządny były chłopak powinien być cichy jak grób?"
George zgrzytał zębami: "Daj mi ją do telefonu!"
"Obawiam się, że to niemożliwe."
Julian delikatnie pocałował moje śpiące ciało wtulone w niego. "Jest wykończona. Właśnie zasnęła."
Uwodzenie Dona Mafii
Camila Rodriguez to rozpuszczona dziewiętnastolatka z dziewiczą cipką i ustami stworzonymi do grzechu. Kiedy zostaje wysłana, by zamieszkać pod dachem Alejandro Gonzaleza; króla mafii, zimnokrwistego zabójcy i człowieka, który kiedyś przysiągł ją chronić, dokładnie wie, czego chce. I nie jest to ochrona.
Chce 'Jego'.
Jego kontroli.
Jego zasad.
Jego rąk zaciskających się na jej gardle, gdy jęczy jego imię.
Ale Alejandro nie pieprzy się z dziewczynami takimi jak ona. Jest niebezpieczny, nietykalny i desperacko próbuje oprzeć się grzesznej małej kusicielce, która śpi zaledwie kilka kroków dalej, ubrana w jedwab i koronkę.
Szkoda, że Camila nie wierzy w zasady.
Nie wtedy, gdy może się pochylić i sprawić, że złamie każdą z nich.
A kiedy w końcu pęka, nie tylko ją pieprzy.
Łamie ją.
Mocno. Brutalnie. Bezlitośnie.
Dokładnie tak, jak chciała.
Niewypowiedziana Miłość Prezesa
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zbliżył się, nagle górując nade mną, jego twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Poczułam, jak wstrzymuję oddech, a moje usta rozchylają się w zaskoczeniu.
„To jest cena za mówienie źle o mnie innym,” wyszeptał, przygryzając moją dolną wargę, zanim zajął moje usta prawdziwym pocałunkiem. Zaczęło się to jako kara, ale szybko przekształciło się w coś zupełnie innego, gdy odpowiedziałam, moja początkowa sztywność topniała w uległość, a potem w aktywne uczestnictwo.
Mój oddech przyspieszył, małe dźwięki uciekały z mojego gardła, gdy eksplorował moje ciało. Jego dotyk był zarówno karą, jak i przyjemnością, wywołując dreszcze, które, jak sądziłam, czuł rezonujące przez swoje własne ciało.
Moja nocna koszula podwinęła się, jego ręce odkrywały coraz więcej mojego ciała z każdym muśnięciem. Oboje byliśmy zgubieni w doznaniach, racjonalne myśli ustępowały z każdą mijającą sekundą...
Trzy lata temu, aby spełnić życzenie jego babci, zostałam zmuszona poślubić Dereka Wellsa, drugiego syna rodziny, która adoptowała mnie dziesięć lat temu. On mnie nie kochał, ale ja potajemnie kochałam go przez cały ten czas.
Teraz trzyletnie małżeństwo kontraktowe dobiega końca, ale czuję, że między mną a Derekiem rozwinęło się jakieś uczucie, którego żadne z nas nie chce przyznać. Nie jestem pewna, czy moje uczucia są słuszne, ale wiem, że nie możemy się sobie oprzeć fizycznie...
