
L'Héritier de la Lune de Sang
Laurie · W trakcie · 92.2k słów
Wstęp
Respirant profondément, Nel regardait obsessionnellement dans le miroir, ses nerfs la détruisant pratiquement de l'intérieur. Pourtant, ce n'était pas comme si elle n'était pas déjà connue dans toute la ville. Sa peau brune riche, ses cheveux rouges éclatants et ses yeux verdoyants s'en assuraient.
"Es-tu prêt pour ton Ascension ?"
L'Ascension était ce que les loups appelaient la cérémonie d'un jeune alpha venant officiellement à maturité. Elle avait généralement lieu le jour de son dix-huitième anniversaire, et ce jour-là, un inhumain et son alter ego bestial devenaient officiellement une seule âme. C'est alors que leurs sens sont aiguisés et ne cessent de croître à partir de ce moment. C'est aussi ce jour-là que l'on est éveillé à l'odeur de son véritable compagnon. Il arrivait souvent qu'un ascendant trouve son compagnon ce jour-là.
Colsin haussa les épaules. "Un peu nerveux, pour être honnête. Pas beaucoup de choix dans notre meute."
"Je veux que Sara soit ma compagne," dit Colsin. En vérité, Colsin pouvait presque dire qu'il aimait Sara, mais il savait que ce n'était pas un amour profond. Si elle avait des ennuis, il ferait de son mieux pour l'en sortir, mais il ne pouvait pas dire qu'il déplacerait des montagnes pour s'assurer que Sara soit la priorité, cependant.
Mais Sara deviendra-t-elle vraiment la compagne de Colsin ? Comment tout changera-t-il lorsqu'il rencontrera Nel ?
Rozdział 1
C'est la première fois que Nel va à l'école après avoir été scolarisée à la maison pendant 13 ans. Avant cela, elle avait été éduquée chez elle à l'insistance de sa mère Leana et avait aidé à l'auberge et au restaurant de sa mère, ce qui faisait d'elle une figure familière dans la ville. Elle se tenait devant le miroir, tripotant anxieusement ses boucles douces, lâches et de couleurs vives, prenant de fréquentes respirations profondes. Mordillant nerveusement sa lèvre inférieure, elle appuya ses mains sur sa crinière bouclée, espérant trouver un moyen de rendre ses cheveux vivants moins voyants. Cependant, elle n'était pas entièrement inconnue dans la ville. Sa peau brune riche, ses cheveux rouges luxuriants et ses yeux verts émeraude le confirmaient. Oh, en effet, elle était la paria de Mystic Cove.
Finalement, Leana et Nel se retrouvèrent devant une grande école. "Nous y sommes," annonça Leana en regardant la grande pierre angulaire de Mystic Cove. Lorsque les yeux de Nel trouvèrent les portes de l'école étonnamment intimidante, elle sentit le regard de sa mère fixé sur elle. "Ça va ?" demanda la mère de Nel.
"Bien sûr," mentit Nel. La fin abrupte de la conversation précédente laissait ses sentiments non résolus.
"Hé !" Quand Nel entendit la voix de sa meilleure amie derrière elle, une vague de soulagement l'envahit. Elle se retourna pour voir Manari se tenant là avec un grand sourire sur le visage.
"Tu ne pensais quand même pas que je te laisserais entrer dans le donjon seule le premier jour, n'est-ce pas ?"
"Je pensais que tu serais déjà à l'école." Nel et Manari s'embrassèrent, puis, avec une nouvelle confiance, Nel se tourna vers sa mère et l'embrassa. "Je te verrai plus tard."
"Je serai probablement à la maison de la meute," informa Leana à Nel.
"Alors tu fermeras le restaurant plus tôt," insinua Nel.
Elle acquiesça, un oui. "Il y avait une fête pour le fils du Delta, donc inutile de dire qu'il y a un désordre à nettoyer à la maison de la meute."
"Vous êtes trop bonne pour nettoyer après des fainéants, Madame Larken,"
"Tu es trop gentille, Nari, chérie." Leana sourit.
"Je passerai après l'école," promit Nel, bien qu'elle n'en soit certainement pas ravie.
La maison de la meute de Mystic Cove était le dernier endroit où Nel voulait être, surtout après avoir dû les supporter pendant l'école. Nel connaissait les loups de Mystic Cove et à quel point ils pouvaient être désordonnés. Elle n'oserait pas laisser de telles frustrations à sa mère à gérer seule, donc, plus souvent qu'autrement, elle était à la maison de la meute pour aider Leana.
"Fais attention en y allant," la mère de Nel la mit en garde, et embrassa le front de sa fille. "Je te verrai plus tard."
"Au revoir, Madame Larken !" dit Manari.
Après s'être séparées, Manari et Nel commencèrent à se diriger vers l'école, et à chaque pas qu'elles faisaient, l'anxiété de Nel commençait à revenir.
"Tu es nerveuse ?" demanda Manari à Nel.
« Je déteste ça, Nari, » siffla Nel. « Dès que je vais entrer dans cette école, ils vont me fixer... comme s'ils ne me voyaient pas presque tous les jours au restaurant, à attendre leurs moindres caprices et demandes. »
« Eh bien, pour leur défense, ils ne t'ont jamais vue en tenue d'écolière, » tenta Nari, comme elle le faisait toujours, de plaisanter et de détendre l'atmosphère. Après avoir obtenu un léger rire nerveux de Nel, elle redevint légèrement sérieuse. « Ignore-les, » insista Manari. « Ils ne valent pas la peine de s'inquiéter, alors- »
« Ce n’est pas si simple, Nari, » interrompit Nel avant qu’elles n'entrent dans l'école. « Je n'aime pas les gens. Je ne suis pas douée avec les gens, pour commencer, et tu sais que je- »
« Nel, » sourit Manari. « Tu as eu plein de pratique. Tu as affronté pire à l'auberge et certainement dans la tanière du loup d'après ce que tu m'as dit. Je te garantis que ça ne peut pas être pire que ça. Tu entres, tu restes toi-même, tu prends ton emploi du temps, tu vas en cours et tu fais ce que tu dois faire. Tu t’en sortiras. »
« Tu rends ça si facile, » tenta Nel de plaisanter avec un rire sec.
« Ça devrait l’être... pour toi, » ricana-t-elle. « Malgré ce que tu penses de toi-même, tu as toujours été douée pour gérer les gens, Nel. Tes entrailles peuvent toujours crier mais tu t'es toujours débrouillée comme une chef. Je suis sûre qu'une bande d'adolescents en pleine puberté sera une promenade de santé pour toi. Sois juste toi-même, Nel. Tout ira bien, je te le promets. » Elle rit et ouvrit la porte. « Honnêtement, je pense que tu te montes la tête pour rien et une partie de toi le sait. »
« Peut-être, » marmonna Nel en entrant dans l'école. « Je suppose qu'on verra bien. »
Manari accompagna Nel jusqu'au bureau du conseiller. « Tu obtiendras ton emploi du temps ici. Si tu te perds, appelle mon nom et je viendrai, » promit-elle.
« Merci, Manari, » sourit Nel avec gratitude. « Je vais probablement m'en sortir. » Elle observa les lieux. « Tu crois qu'ils ont fait l'endroit assez grand ? » fit remarquer Nel sarcastiquement en passant.
Manari rit et lui serra l'épaule alors que la sonnerie retentissait. « Eh bien, c'est mon signal. Espérons que nous aurons quelques cours ensemble. J'essaierai de te retrouver à midi pour qu’on puisse regarder ton emploi du temps. »
« D'accord, »
« Souviens-toi, tu gères, » tenta-t-elle de rassurer Nel avant de se diriger vers son premier cours de la journée.
Après avoir regardé Manari s'éloigner, Nel prit un moment pour se ressaisir, respirant profondément avant d'entrer dans le bureau du conseiller. Il y avait pas mal d'élèves là-dedans, la plupart qu'elle avait déjà rencontrés de nombreuses fois en servant les tables au restaurant. Comme au restaurant, tous les regards étaient curieusement tournés vers Nel. Contrairement au restaurant, cependant, Nel n'avait pas à les reconnaître. Ils n'étaient pas ses affaires. C'était l'idée qu'elle devait adopter.
Nel passa devant eux et se dirigea vers le bureau. « Bonjour », salua-t-elle nerveusement la personne assise à la réception.
Une femme à la peau brune, d'un âge raisonnablement jeune, avec ses cheveux noirs relevés en un chignon soigné, était assise au bureau en train de regarder des papiers. « Bonjour, comment puis-je... » commença-t-elle à dire lorsqu'elle aperçut enfin la jeune fille de l'autre côté du bureau. « Ah, vous êtes... vous êtes la fille de Leana », sembla-t-elle reconnaître Nel.
« Oui, madame. »
Elle hocha la tête. « Vous vous intégrez à l'Académie », nota la femme plus pour elle-même que pour Nel, apparemment, en consultant un dossier. « Vous ne vous en souvenez peut-être pas, mais vous m'avez servi plusieurs fois au Cove. »
La femme regarda à nouveau Nel, lui donnant une chance de se rappeler. « Mme Cody », se rappela Nel. « Vous êtes une habituée. Steak à point, accompagnement de légumes crus et frites. »
Elle rit et confirma la commande de Nel avec un hochement de tête. « Oui, c'est moi », elle gloussa et commença à cliquer sur son ordinateur. Peu de temps après, un bruit mécanique se fit entendre. Elle se leva et contourna son bureau, se dirigeant vers une machine au loin, où un papier était prêt. Nel ne fit le lien que lorsque Mme Cody lui tendit la feuille de papier encore chaude.
« Neliyah Larken, voici vos cours », dit-elle, en pointant la liste des cinq cours. « J'ai dit à votre mère que je veillerais sur vous. Je sais que tout cela est nouveau, donc si vous avez des problèmes, venez dans mon bureau et faites-le moi savoir. Je fais également office de conseillère d'orientation », sourit-elle.
« Merci », répondit Nel avec reconnaissance. C'était rassurant de savoir que Manari n'était pas la seule personne à qui elle pourrait parler pendant l'année scolaire, si elle avait des problèmes. Cependant, Nel avait déjà décidé qu'elle n'abuserait pas de l'offre de Mme Cody. Après tout, elle ne connaissait pas encore bien la femme.
Nel ne pouvait pas dire qu'elle connaissait vraiment Mme Cody, mais parmi les clients du Cove, elle faisait partie des rares que Nel aimait servir. Elle ne s'asseyait jamais en retard, essayant de décider ce qu'elle voulait ; Mme Cody commandait toujours la même chose à chaque fois. Elle ne traînait jamais et laissait toujours un pourboire généreux à quiconque la servait.
Connaître les habitudes de Mme Cody n'était pas une raison suffisante pour que Nel se sente à l'aise de se confier à elle simplement. Cependant, le fait que sa mère soit associée à elle était probablement une bonne indication du caractère de la conseillère. Néanmoins, Nel décida qu'elle attendrait de voir par elle-même.
Elle regarda à nouveau le papier. « Mme Cody, ma mère a dit qu'il devait y avoir huit cours ? » Nel montra le papier. « Je n'en vois que cinq. »
« Ah oui, eh bien. Votre dossier montre que vous n'avez presque pas besoin de cursus. Donc, ce qui reste, c'est ce qui vous conviendrait le mieux. Pour être honnête, ce devrait probablement être quatre cours, mais je pense que les Épreuves de PA sont un cours que tout le monde devrait suivre. »
« Les Épreuves de PA ? »
« Aptitudes Physiques. C'est comme une version hyper-active de ce que les humains appellent le cours de gym. »
« Ah, » Le cours d'aptitudes physiques. Leana était toujours réticente à tester les capacités physiques de Nel, donc Nel n'était pas sûre de ce qu'elle ressentait à l'idée d'apprendre l'étendue de celles-ci. Il faut admettre que Nel était assez curieuse de découvrir ce qu'elle apprendrait sur elle-même. Elle ne pouvait qu'espérer que sa mère ne s'y opposerait pas. Heureusement, Nel n'aurait pas ce cours avant le lendemain, donc il y aurait du temps pour en parler à Leana. « Merci, Mme Cody, » dit Nel.
« Bonne chance, et passez une bonne journée, Mlle Larken. J'ai hâte de vivre cette année avec vous, » sourit-elle avant de retourner à son bureau et d'appeler un autre élève.
À contrecœur, Nel se dirigea vers la porte à la recherche de son premier cours de la journée, se demandant ce que l'Académie MystHaven lui réservait.
Alors qu'elle poussait la porte du bureau du conseiller d'orientation, un groupe envahit la sortie, essayant de passer. Ils ignoraient totalement que Nel essayait de sortir. Et quand elle essaya de s'écarter, la pression du groupe agglutiné refusait de la libérer.
Une fille regarda directement Nel. C'était comme si Nel avait offensé la fille bien avant de l'avoir rencontrée, la bousculant agressivement pour passer la porte. Quelques-unes de ses amies suivirent, accompagnées de quelques garçons jetant un coup d'œil à Nel avec une lueur d'attraction dans les yeux avant de partir également.
La ruée de la foule était si intense que Nel finit par perdre pied en essayant de s'écarter. Elle commença à se tourner pour essayer de se rattraper avant de toucher le sol, quand une paire de mains la sauva de la chute inévitable.
Sa taille était tenue par des mains fortes et des bras puissants. La force de l'intervention fit tomber son emploi du temps, et elle attrapa la poitrine de l'inconnu pour se stabiliser.
Elle haleta, puis, avec perplexité, leva les yeux vers un regard radieux et inexpressif. « Je… merci ! » Elle avala l'anxiété accumulée par ce qui venait de se passer. Comme il ne répondait pas, Nel sembla devenir beaucoup plus consciente d'elle-même. Rapidement, elle recula de lui, et ce n'est qu'alors que son esprit et son cœur cessèrent de battre la chamade assez longtemps pour réaliser qui il était. « Alpha ! » Elle détourna le regard et s'inclina.
Ostatnie Rozdziały
#54 54
Ostatnia Aktualizacja: 2/21/2025#53 53
Ostatnia Aktualizacja: 2/21/2025#52 52
Ostatnia Aktualizacja: 2/21/2025#51 51
Ostatnia Aktualizacja: 2/21/2025#50 50
Ostatnia Aktualizacja: 2/21/2025#49 49
Ostatnia Aktualizacja: 2/21/2025#48 48
Ostatnia Aktualizacja: 2/21/2025#47 47
Ostatnia Aktualizacja: 2/21/2025#46 46
Ostatnia Aktualizacja: 2/21/2025#45 45
Ostatnia Aktualizacja: 2/21/2025
Może Ci się spodobać 😍
Po Jednej Nocy z Alfą
Myślałam, że czekam na miłość. Zamiast tego, zostałam zgwałcona przez bestię.
Mój świat miał rozkwitnąć podczas Festiwalu Pełni Księżyca w Moonshade Bay – szampan buzujący w moich żyłach, zarezerwowany pokój hotelowy dla mnie i Jasona, abyśmy wreszcie przekroczyli tę granicę po dwóch latach. Wślizgnęłam się w koronkową bieliznę, zostawiłam drzwi otwarte i położyłam się na łóżku, serce waliło z nerwowego podniecenia.
Ale mężczyzna, który wszedł do mojego łóżka, nie był Jasonem.
W ciemnym pokoju, zanurzona w duszącym, pikantnym zapachu, który sprawiał, że kręciło mi się w głowie, poczułam ręce – pilne, gorące – palące moją skórę. Jego gruby, pulsujący członek przycisnął się do mojej mokrej cipki, a zanim zdążyłam jęknąć, wbił się mocno, brutalnie rozdzierając moją niewinność. Ból palił, moje ściany zaciskały się, gdy drapałam jego żelazne ramiona, tłumiąc szlochy. Mokre, śliskie dźwięki odbijały się echem z każdym brutalnym ruchem, jego ciało nieustępliwe, aż zadrżał, wylewając się gorąco i głęboko we mnie.
"To było niesamowite, Jason," udało mi się powiedzieć.
"Kto do cholery jest Jason?"
Moja krew zamarzła. Światło przecięło jego twarz – Brad Rayne, Alfa Stada Moonshade, wilkołak, nie mój chłopak. Przerażenie dławiło mnie, gdy zdałam sobie sprawę, co zrobiłam.
Uciekłam, ratując swoje życie!
Ale kilka tygodni później, obudziłam się w ciąży z jego dziedzicem!
Mówią, że moje heterochromatyczne oczy oznaczają mnie jako rzadką prawdziwą partnerkę. Ale nie jestem wilkiem. Jestem tylko Elle, nikim z ludzkiej dzielnicy, teraz uwięzioną w świecie Brada.
Zimne spojrzenie Brada przygniata mnie: „Noszisz moje dziecko. Jesteś moja.”
Nie mam innego wyboru, muszę wybrać tę klatkę. Moje ciało również mnie zdradza, pragnąc bestii, która mnie zrujnowała.
OSTRZEŻENIE: Tylko dla dojrzałych czytelników
Uderzyłam mojego narzeczonego—poślubiłam jego miliardowego wroga
Technicznie rzecz biorąc, Rhys Granger był teraz moim narzeczonym – miliarder, zabójczo przystojny, chodzący mokry sen Wall Street. Moi rodzice wepchnęli mnie w to zaręczyny po tym, jak Catherine zniknęła, i szczerze mówiąc? Nie miałam nic przeciwko. Podkochiwałam się w Rhysie od lat. To była moja szansa, prawda? Moja kolej, by być wybraną?
Błędnie.
Pewnej nocy uderzył mnie. Przez kubek. Głupi, wyszczerbiony, brzydki kubek, który moja siostra dała mu lata temu. Wtedy mnie olśniło – on mnie nie kochał. Nawet mnie nie widział. Byłam tylko ciepłym ciałem zastępującym kobietę, którą naprawdę chciał. I najwyraźniej nie byłam warta nawet tyle, co podrasowana filiżanka do kawy.
Więc uderzyłam go z powrotem, rzuciłam go i przygotowałam się na katastrofę – moich rodziców tracących rozum, Rhysa rzucającego miliarderską furię, jego przerażającą rodzinę knującą moją przedwczesną śmierć.
Oczywiście, potrzebowałam alkoholu. Dużo alkoholu.
I wtedy pojawił się on.
Wysoki, niebezpieczny, niesprawiedliwie przystojny. Taki mężczyzna, który sprawia, że chcesz grzeszyć tylko przez jego istnienie. Spotkałam go tylko raz wcześniej, a tej nocy akurat był w tym samym barze co ja, pijana i pełna litości dla siebie. Więc zrobiłam jedyną logiczną rzecz: zaciągnęłam go do pokoju hotelowego i zerwałam z niego ubrania.
To było lekkomyślne. To było głupie. To było zupełnie nierozsądne.
Ale było też: Najlepszy. Seks. W. Moim. Życiu.
I, jak się okazało, najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam.
Bo mój jednonocny romans nie był po prostu jakimś przypadkowym facetem. Był bogatszy od Rhysa, potężniejszy od całej mojej rodziny i zdecydowanie bardziej niebezpieczny, niż powinnam się bawić.
I teraz, nie zamierza mnie puścić.
Mała Partnerka Alphy Nicholasa
Co? Nie—czekaj… o Bogini Księżyca, nie.
Proszę, powiedz mi, że żartujesz, Lex.
Ale ona nie żartuje. Czuję jej podekscytowanie pod skórą, podczas gdy ja czuję tylko strach.
Skręcamy za róg, a zapach uderza mnie jak cios w klatkę piersiową—cynamon i coś niemożliwie ciepłego. Moje oczy przeszukują pokój, aż zatrzymują się na nim. Wysoki. Władczy. Piękny.
I wtedy, równie szybko… on mnie zauważa.
Jego wyraz twarzy się zmienia.
"Cholera nie."
Zawraca—i biegnie.
Mój towarzysz mnie widzi i ucieka.
Bonnie spędziła całe życie, będąc niszczoną i maltretowaną przez najbliższych, w tym przez własną bliźniaczkę. Razem ze swoją najlepszą przyjaciółką Lilly, która również żyje w piekle, planują ucieczkę podczas największego balu roku organizowanego przez inny watahę, ale rzeczy nie idą zgodnie z planem, pozostawiając obie dziewczyny zagubione i niepewne co do swojej przyszłości.
Alfa Nicholas ma 28 lat, jest bez towarzyszki i nie zamierza tego zmieniać. W tym roku to jego kolej na organizację corocznego Balu Błękitnego Księżyca i ostatnią rzeczą, której się spodziewa, jest znalezienie swojej towarzyszki. Jeszcze mniej spodziewa się, że jego towarzyszka będzie o 10 lat młodsza od niego i jak jego ciało zareaguje na nią. Podczas gdy stara się odmówić uznania, że spotkał swoją towarzyszkę, jego świat wywraca się do góry nogami, gdy strażnicy łapią dwie wilczyce biegnące przez jego ziemie.
Gdy zostają mu przyprowadzone, ponownie staje twarzą w twarz ze swoją towarzyszką i odkrywa, że ukrywa ona tajemnice, które sprawią, że będzie chciał zabić więcej niż jedną osobę.
Czy może przezwyciężyć swoje uczucia wobec posiadania towarzyszki, która jest o wiele młodsza od niego? Czy jego towarzyszka będzie go chciała po odczuciu bólu jego nieoficjalnego odrzucenia? Czy oboje będą mogli pracować nad porzuceniem przeszłości i ruszeniem naprzód razem, czy też los ma inne plany i utrzyma ich z dala od siebie?
Accardi
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."
Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Gdy Kontrakty Zamieniają się w Zakazane Pocałunki
*
Kiedy Amelia Thompson podpisała ten kontrakt małżeński, nie wiedziała, że jej mąż był tajnym agentem FBI.
Ethan Black podszedł do niej, aby zbadać Viktor Group—skorumpowaną korporację, w której pracowała jej zmarła matka. Dla niego Amelia była tylko kolejnym tropem, możliwie córką spiskowca, którego miał zniszczyć.
Ale trzy miesiące małżeństwa zmieniły wszystko. Jej ciepło i zaciekła niezależność rozmontowały każdą obronę wokół jego serca—aż do dnia, kiedy zniknęła.
Trzy lata później wraca z ich dzieckiem, szukając prawdy o śmierci swojej matki. I nie jest już tylko agentem FBI, ale człowiekiem desperacko pragnącym ją odzyskać.
Kontrakt małżeński. Dziedzictwo zmieniające życie. Zdrada łamiąca serce.
Czy tym razem miłość przetrwa największe oszustwo?
Biker Alfa, który stał się moją drugą szansą
"Jesteś dla mnie jak siostra."
To były słowa, które przelały czarę goryczy.
Nie po tym, co się właśnie wydarzyło. Nie po gorącej, bezdechowej, wstrząsającej duszę nocy, którą spędziliśmy spleceni w swoich ramionach.
Od początku wiedziałam, że Tristan Hayes to granica, której nie powinnam przekraczać.
Nie był byle kim, był najlepszym przyjacielem mojego brata. Mężczyzną, którego przez lata skrycie pragnęłam.
Ale tamtej nocy... byliśmy złamani. Właśnie pochowaliśmy naszych rodziców. A żal był zbyt ciężki, zbyt realny... więc błagałam go, żeby mnie dotknął.
Żeby sprawił, że zapomnę. Żeby wypełnił ciszę, którą zostawiła śmierć.
I zrobił to. Trzymał mnie, jakbym była czymś kruchym.
Całował mnie, jakbym była jedyną rzeczą, której potrzebował, by oddychać.
A potem zostawił mnie krwawiącą sześcioma słowami, które paliły głębiej niż jakiekolwiek odrzucenie.
Więc uciekłam. Daleko od wszystkiego, co sprawiało mi ból.
Teraz, pięć lat później, wracam.
Świeżo po odrzuceniu partnera, który mnie maltretował. Wciąż nosząc blizny po szczeniaku, którego nigdy nie miałam okazji przytulić.
A mężczyzna, który czeka na mnie na lotnisku, to nie mój brat.
To Tristan.
I nie jest tym facetem, którego zostawiłam.
Jest motocyklistą.
Alfą.
A kiedy na mnie spojrzał, wiedziałam, że nie ma już gdzie uciekać.
Po Romansie: W Ramionach Miliardera
W moje urodziny zabrał ją na wakacje. Na naszą rocznicę przyprowadził ją do naszego domu i kochał się z nią w naszym łóżku...
Zrozpaczona, podstępem zmusiłam go do podpisania papierów rozwodowych.
George pozostał obojętny, przekonany, że nigdy go nie opuszczę.
Jego oszustwa trwały aż do dnia, kiedy rozwód został sfinalizowany. Rzuciłam mu papiery w twarz: "George Capulet, od tej chwili wynoś się z mojego życia!"
Dopiero wtedy panika zalała jego oczy, gdy błagał mnie, żebym została.
Kiedy jego telefony zalały mój telefon później tej nocy, to nie ja odebrałam, ale mój nowy chłopak Julian.
"Nie wiesz," zaśmiał się Julian do słuchawki, "że porządny były chłopak powinien być cichy jak grób?"
George zgrzytał zębami: "Daj mi ją do telefonu!"
"Obawiam się, że to niemożliwe."
Julian delikatnie pocałował moje śpiące ciało wtulone w niego. "Jest wykończona. Właśnie zasnęła."
Od Przyjaciela Do Narzeczonego
Savannah Hart myślała, że przestała kochać Deana Archera – dopóki jej siostra, Chloe, nie ogłosiła, że wychodzi za niego. Za tego samego mężczyznę, którego Savannah nigdy nie przestała kochać. Mężczyznę, który złamał jej serce… i teraz należy do jej siostry.
Tydzień weselny w New Hope. Jeden dwór pełen gości. I bardzo zgorzkniała druhna.
Aby to przetrwać, Savannah przyprowadza na wesele swojego przystojnego, schludnego najlepszego przyjaciela, Romana Blackwooda. Jedynego mężczyznę, który zawsze ją wspierał. On jest jej coś winien, a udawanie jej narzeczonego? Żaden problem.
Dopóki fałszywe pocałunki nie zaczynają wydawać się prawdziwe.
Teraz Savannah jest rozdarta między kontynuowaniem udawania… a ryzykowaniem wszystkiego dla jedynego mężczyzny, w którym nigdy nie miała się zakochać.
Powstanie Wygnanej Wilczycy
Ten ryk zabrał mi osiemnaste urodziny i zniszczył mój świat. Moja pierwsza przemiana miała być chwałą—krew zamieniła błogosławieństwo w hańbę. O świcie nazwali mnie „przeklętą”: wyrzuconą z watahy, porzuconą przez rodzinę, pozbawioną natury. Mój ojciec mnie nie bronił—wysłał mnie na zapomnianą wyspę, gdzie wyrzutki bez wilka były kute na broń, zmuszone do wzajemnego zabijania, aż tylko jeden mógł odejść.
Na tej wyspie poznałam najciemniejsze zakamarki ludzkiej natury i jak zakopać strach w kościach. Niezliczone razy chciałam się poddać—zanurzyć się w fale i nigdy nie wynurzyć—ale oskarżające twarze, które nawiedzały moje sny, popychały mnie z powrotem ku czemuś zimniejszemu niż przetrwanie: zemście. Uciekłam, i przez trzy lata ukrywałam się wśród ludzi, zbierając sekrety, ucząc się poruszać jak cień, ostrząc cierpliwość na precyzję—stając się ostrzem.
Potem, pod pełnym księżycem, dotknęłam krwawiącego nieznajomego—i mój wilk powrócił z przemocą, która uczyniła mnie całą. Kim on był? Dlaczego mógł obudzić to, co myślałam, że umarło?
Jedno wiem: teraz jest ten czas.
Czekałam na to trzy lata. Sprawię, że wszyscy, którzy mnie zniszczyli, zapłacą—i odzyskam wszystko, co mi skradziono.
Uwodzenie Dona Mafii
Camila Rodriguez to rozpuszczona dziewiętnastolatka z dziewiczą cipką i ustami stworzonymi do grzechu. Kiedy zostaje wysłana, by zamieszkać pod dachem Alejandro Gonzaleza; króla mafii, zimnokrwistego zabójcy i człowieka, który kiedyś przysiągł ją chronić, dokładnie wie, czego chce. I nie jest to ochrona.
Chce 'Jego'.
Jego kontroli.
Jego zasad.
Jego rąk zaciskających się na jej gardle, gdy jęczy jego imię.
Ale Alejandro nie pieprzy się z dziewczynami takimi jak ona. Jest niebezpieczny, nietykalny i desperacko próbuje oprzeć się grzesznej małej kusicielce, która śpi zaledwie kilka kroków dalej, ubrana w jedwab i koronkę.
Szkoda, że Camila nie wierzy w zasady.
Nie wtedy, gdy może się pochylić i sprawić, że złamie każdą z nich.
A kiedy w końcu pęka, nie tylko ją pieprzy.
Łamie ją.
Mocno. Brutalnie. Bezlitośnie.
Dokładnie tak, jak chciała.
Niewidzialna dla Swojego Prześladowcy
Niewypowiedziana Miłość Prezesa
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zbliżył się, nagle górując nade mną, jego twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Poczułam, jak wstrzymuję oddech, a moje usta rozchylają się w zaskoczeniu.
„To jest cena za mówienie źle o mnie innym,” wyszeptał, przygryzając moją dolną wargę, zanim zajął moje usta prawdziwym pocałunkiem. Zaczęło się to jako kara, ale szybko przekształciło się w coś zupełnie innego, gdy odpowiedziałam, moja początkowa sztywność topniała w uległość, a potem w aktywne uczestnictwo.
Mój oddech przyspieszył, małe dźwięki uciekały z mojego gardła, gdy eksplorował moje ciało. Jego dotyk był zarówno karą, jak i przyjemnością, wywołując dreszcze, które, jak sądziłam, czuł rezonujące przez swoje własne ciało.
Moja nocna koszula podwinęła się, jego ręce odkrywały coraz więcej mojego ciała z każdym muśnięciem. Oboje byliśmy zgubieni w doznaniach, racjonalne myśli ustępowały z każdą mijającą sekundą...
Trzy lata temu, aby spełnić życzenie jego babci, zostałam zmuszona poślubić Dereka Wellsa, drugiego syna rodziny, która adoptowała mnie dziesięć lat temu. On mnie nie kochał, ale ja potajemnie kochałam go przez cały ten czas.
Teraz trzyletnie małżeństwo kontraktowe dobiega końca, ale czuję, że między mną a Derekiem rozwinęło się jakieś uczucie, którego żadne z nas nie chce przyznać. Nie jestem pewna, czy moje uczucia są słuszne, ale wiem, że nie możemy się sobie oprzeć fizycznie...












