La Mariée du Haut Roi

La Mariée du Haut Roi

inue windwalker · W trakcie · 345.6k słów

1.1k
Gorące
1.7k
Wyświetlenia
392
Dodano
Dodaj do Półki
Rozpocznij Czytanie
Udostępnij:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

Wstęp

Contenu Mature

L'Ancien se réveille de son sommeil de plusieurs milliers d'années pour réclamer l'âme sœur qui lui avait été promise dans les temps anciens. Si puissant que personne ne pouvait le vaincre. Si doué en magie, que personne ne pouvait contrer ses sorts, tant et si bien que beaucoup tremblent à l'évocation de son nom.

Sa compagne, Harmonie, 25 ans, n'était même pas sûre de recevoir celui que la déesse lui avait destiné. Une métamorphe hybride de loup et de chien, elle est la fille unique du Troisième Prince des Loups. Elle a été cachée du Conseil, afin qu'elle puisse mener une vie normale au lieu d'être formée pour servir Xaxas, le Haut Roi.
Harmonie aime toutes les créatures vivantes, y compris les humains, les ennemis jurés de toutes les créatures surnaturelles. Son rêve est de contourner le traité pour aider ceux qui en ont besoin, mais cela adoucira-t-il le cœur de celui qui est né et élevé pour la destruction ? Car il est le fils du Dieu Cornu de la Nuit.

------------------------------Extrait----------------------------------

Je ne pouvais prononcer qu'un seul mot... les étincelles de son toucher picotaient chaque pore... Cela rendait difficile de rassembler mes pensées qui s'échappaient à cause de ma louve, Luminescence...
"Compagnon..." murmurai-je, il sourit en montrant des crocs acérés. Il se pencha vers mon oreille, la mordillant doucement. Cela envoya une vague d'étincelles, me donnant des frissons, éveillant des instincts dont je n'avais jamais eu besoin jusqu'à ce moment... c'était l'homme auquel j'avais été promise... Et je n'avais aucune idée pourquoi je pensais ainsi.
Il atteignit lentement mon visage et le prit dans sa main griffue. Je laissai tomber la couverture autour de mes épaules... "Compagne." Il répéta de sa voix grave et fumée. "Il semble que j'ai attrapé ma mariée lors de la Lune des Moissons, je rends grâce." Il leva les yeux vers le ciel.

Rozdział 1

Ce livre est protégé par les droits d'auteur et destiné à un public mature. Bonne lecture !

La fin de la Seconde Guerre

Le ciel était d'un rouge cramoisi sombre tandis que le soleil apparaissait presque noir comme la réglisse. Les flammes faisaient rage alors que Xaxas claquait ses doigts griffus, et le volcan éclatait avec une autre explosion. Secouant ses cornes et ses cheveux soyeux couleur café, il était impitoyable envers tous ceux qui vivaient sur son chemin. Il marchait nonchalamment sur le chemin pavé de pierres fissurées et trouées, jetant de temps en temps un regard noir au loup qui crachait du sang. C'était le dernier des adversaires surnaturels encore conscients dans la petite ville, entravant sa tentative de recherche de la clé des royaumes-prison de sa mère et de son père. Il avait parcouru le monde, détruisant presque chaque recoin, soulevant chaque pierre, mais il n'avait rien trouvé. Il y a quelques instants, les mortels ici vivaient dans un bonheur luxueux, maintenant ils mouraient tous des cendres et des flammes de sa rage. Et les rares survivants se cachaient s'ils en avaient la possibilité.

Le Roi des Loups luttait et grognait contre lui, couvert de cicatrices et de sang, éventré au foie. Xaxashevaal, le Souverain, ricana à la bête, qui était le dernier debout après les efforts futiles pour sauver le monde pitoyable autour d'eux. Ils avaient vaincu ou trompé les autres, mais personne ne pouvait le surpasser. Personne ne pouvait l'arrêter dans sa frénésie. Il faisait simplement ce pour quoi ses parents bien-aimés emprisonnés l'avaient créé. Que pouvait-on attendre d'autre du fils du Cornu ? Il attrapa le loup par la gorge sans effort et le claqua au sol, laissant une empreinte dans la pierre à l'endroit où ils se tenaient.

Le loup prit la forme d'un homme nu, plus petit que le véritable Roi des Surnaturels, et plus faible aussi. Le Roi de Tous pouvait entendre ses pensées rouler dans sa tête. Il se demandait comment appeler Xaxas. Sûrement pas par son nom. Ce serait du suicide. Il n'avait aucun droit de savoir même ce que c'était. En fait, il ne le savait pas. Il n'avait entendu que la première moitié d'un cri étouffé il y a quelque temps... la dernière fois qu'ils s'étaient battus.

« Haut Roi... » toussota l'homme-loup. Xaxas haussa un sourcil. Pour le loup, l'homme était son Roi... ils avaient été vaincus, et il était probablement la dernière chose que Xaxas rencontrerait avant de les tuer tous.

« Hmm ? » Il interrogea. Il utilisa sa main libre pour faire le moindre geste, et des araignées-démons mangeuses d'hommes de la taille de chevaux, empruntées à son père, surgirent du sol. Elles se précipitèrent frénétiquement, attrapant des mortels paniqués, les traînant corps et âmes tout entiers à Tartaron, le Royaume de l'Enfer. Pendant ce temps, le ciel pleuvait du feu, fondant les innocents à l'impact. Des cris pouvaient être entendus immédiatement au loin, et les gémissements des innocents faisaient sourire le Roi de la Destruction.

Le loup était au-delà de l'intimidation. Il regrettait d'avoir jamais défié une telle créature. Il avait affronté quelqu'un bien au-delà de lui-même. Lui, qui était simplement né avec toutes les capacités des Princes de la Destruction... les Anciens... ainsi que de la magie de conjuration au-delà des capacités de tout autre lanceur de sorts, décida d'être légèrement miséricordieux. Le Roi Loup se maudit de ne pas avoir essayé de raisonner avec lui plus tôt, maintenant sous la botte de celui qu'il ne pouvait pas surpasser.

« Pardonnez notre folie et permettez-nous de respirer un peu plus longtemps. » Il toussa. « Je vois maintenant... que c'était une mission insensée. Je me rends au nom de mes camarades tombés. » Il était vrai qu'ils gisaient tous dans la ville en ruines, mais ils n'étaient pas morts. Ils étaient forcés de vivre à répétition après la mort alors qu'il n'avait jamais été vaincu. Ils étaient la tentative désespérée des dieux de maintenir ce monde cette fois.

Le Destructeur regarda son chef-d'œuvre et regarda le loup mourant. Il ne pouvait pas respirer tel qu'il était. Ah oui, ils ont besoin d'air. Pensa-t-il, enlevant son pied de la poitrine du loup. « Que recevrais-je en retour ? Il n'y a rien que tu puisses me donner. Il n'y a rien que je veuille. Tout ce que je souhaite, c'est que toi et ta bande pathétique mouriez. » Dit-il platement. Il en avait assez entendu de supplications, et avec ses doigts libres, il tendit sa main gauche. Et le monde autour du loup s'illumina de rouge. C'était la fin. Personne ne pouvait échapper à une explosion d'énergie brute comme celle-ci.

« Qu'en est-il d'une compagne ? » toussa-t-il, s'agenouillant à ses pieds avec un effort immense de son corps défaillant. C'était un mot que le dieu n'avait jamais entendu dans cette langue, mais pour qu'un mortel l'offre si désespérément, cela devait être quelque chose de valeur.

Il arrêta de charger son explosion en un clin d'œil, et la terre sous ses pieds se calma. Il était cruel, mais raisonnable. Si c'était quelque chose de valable, alors peut-être arrêterait-il la frénésie. « Qu'est-ce que cette chose que tu offres ? » Il ricana.

L'homme-loup s'effondra sur le côté ; il semblait que les dégâts internes étaient considérables. « Plus qu'une épouse, plus qu'un simple tribut ou concubine... une compagne nous est donnée, à nous qui changeons sous la lumière de la Dame Pâle, pour nous compléter à jamais. Ils sont l'autre moitié de l'âme... tu voudrais sûrement un lien indestructible aussi grand. » dit-il en haletant. Puis cela lui vint à l'esprit.

Il éclata de rire, un rire profond et retentissant, amusé par ce que la Déesse de la Lune avait fait. Sa mère partageait son amour et sa compassion pour ces petites créatures faibles, et pourtant il était là... seul. Sans personne pour le compléter comme le petit loup en parlait... Il avait l'impression que les dieux se moquaient de lui, car il était né en chair et ne pouvait pas faire partie du panthéon... Punition pour sa mère... Elle avait aimé le Dieu Cornu contre les souhaits du Dieu Soleil. Pour cela, il tua sa propre fille et renia son petit-fils. Elle remplissait ses devoirs dans son royaume... il était logique qu'elle fasse de lui son amant.

« La moitié de mon âme... » grogna-t-il, montrant ses crocs, regardant ses mains noires griffues. Il avait des femmes. Beaucoup. Ce n'était pas quelque chose qui l'inquiétait... mais c'était aussi superficiel qu'un ruisseau créé par la pluie. Temporaire. Aucune ne pouvait vivre comme lui, sauf le petit loup qui luttait pour survivre sous son pouvoir. Ils se ressuscitaient en tant que champions des dieux, mais aucun de ceux qu'il possédait ne durerait plus d'un siècle. Les femmes étaient des tributs, ainsi que des quantités incommensurables d'or et de pierres précieuses des mortels, suppliant que leurs villes soient épargnées. Et il le ferait ; il n'était pas du genre à revenir sur ses paroles.

« Elle sera de notre lignée. Elle sera exotique. Sang-mêlé. Belle. Pure. Veuillez accepter cette offre et épargner ce monde... cela peut valoir votre temps si vous nous donnez une chance. » Il s'évanouit, et le Haut Roi tourna son regard vers l'autre présence qu'il sentait. C'était un minotaure, qu'il avait partiellement éventré plus tôt dans la journée, utilisant une grande branche comme canne. De sa main libre, il retenait ses propres entrailles. Le Roi des Moitiés regarda le Roi Loup maintenant mort... Il se réveillerait bientôt, dans la douleur, mais prêt à se battre seulement pour mourir à nouveau dans un cycle sans fin de tentatives pour ralentir Xaxashevaal et ses généraux.

Il aimait l'idée d'une femme obéissante et exotique avec qui il pourrait partager son immortalité. Cependant, il se demandait si le monde valait la peine d'être épargné. Il était simplement rempli de faibles arrogants. Certains étaient créés par le Seigneur de la Lumière, ce qui était honnêtement une condamnation à mort... Nourriture. Outils comme moyen pour une fin, ou chair pour gratter une démangeaison. Ils n'étaient rien, pourtant... c'était quelque chose qu'il n'avait certainement pas.

Comme c'était le cas... tous ses généraux, même son frère, étaient vaincus. Il était un roi sans royaume... Un roi sans reine.

« Loup, tu as piqué ma curiosité. Tu as un accord... bien que tu ne sois pas en état de donner des détails. » Il le regarda de ses yeux noirs. Ses pupilles étaient d'un rouge flamboyant, créant leur propre lumière sur le champion vaincu. Le vent soufflait, et il enjamba le loup mort, maintenant fixé sur le minotaure presque éventré. Il toussa du sang mais refusa de mourir.

« Je m'agenouille. » dit-il immédiatement en grognant, seuls ces deux-là pouvaient comprendre. Il n'était pas en état de se battre. « J'ai entendu les paroles d'Ashital, Votre Altesse... Veuillez nous accorder le temps de procurer une beauté digne de vous et de nous rencontrer à un autre moment lorsque nous serons plus présentables à votre goût. » dit le minotaure, s'inclinant aussi bas qu'il pouvait. Xaxas était maintenant devant le taureau, qui se transforma en forme humaine pour parler en langue commune. Le Haut Roi le regarda de haut, car il était maintenant presque un mètre plus grand. Il plissa les yeux vers le Roi des Moitiés, et le regard du taureau se détourna vers les pavés détruits. « Moi, Aeschylus, te le jure. » dit-il faiblement.

« Si elle n'est pas une beauté... Si elle n'est pas pure, si elle n'est pas ce qui a été promis, même les dieux qui m'ont lié ici trembleront. »

Aeschylus ne pouvait que murmurer une confirmation à l'aura meurtrière mais dissipante du dieu enfermé dans la chair.

Le ciel devint clair. « Je reviendrai demain. Si les conditions sont remplies, je dormirai au sein du Vésuve. Priez ma mère et mon père que la femelle que vous choisissez vaille la peine de m'attendre. Je suis un dieu patient... mais je n'attendrai pas éternellement. » Sa voix portait dans le vent, claire comme une cloche, et cela fit frissonner le taureau.

Le Roi Loup haleta profondément, et le craquement des os en guérison résonna dans les rues désertées.

« Il nous a donné un jour, Ashital. » dit le taureau. Il ramassa le frère de son camarade et les cadavres du loup aux yeux rouges. Ils étaient une meute qui avaient tous combattu et échoué, bien qu'il ne trouvât pas juste de les laisser pourrir sur le champ de bataille après qu'ils soient venus volontairement, sachant qu'ils n'avaient pas la bénédiction d'un champion. C'était douloureux de jeter les corps brisés sur ses épaules massives, mais il souhaitait trouver les autres chefs des créatures surnaturelles. Plus ils mettraient de temps à se rassembler, plus ils mettraient de temps à élaborer un plan.

Ostatnie Rozdziały

Może Ci się spodobać 😍

Po Jednej Nocy z Alfą

Po Jednej Nocy z Alfą

723k Wyświetlenia · Zakończone · Sansa
Jedna noc. Jeden błąd. Całe życie konsekwencji.

Myślałam, że czekam na miłość. Zamiast tego, zostałam zgwałcona przez bestię.

Mój świat miał rozkwitnąć podczas Festiwalu Pełni Księżyca w Moonshade Bay – szampan buzujący w moich żyłach, zarezerwowany pokój hotelowy dla mnie i Jasona, abyśmy wreszcie przekroczyli tę granicę po dwóch latach. Wślizgnęłam się w koronkową bieliznę, zostawiłam drzwi otwarte i położyłam się na łóżku, serce waliło z nerwowego podniecenia.

Ale mężczyzna, który wszedł do mojego łóżka, nie był Jasonem.

W ciemnym pokoju, zanurzona w duszącym, pikantnym zapachu, który sprawiał, że kręciło mi się w głowie, poczułam ręce – pilne, gorące – palące moją skórę. Jego gruby, pulsujący członek przycisnął się do mojej mokrej cipki, a zanim zdążyłam jęknąć, wbił się mocno, brutalnie rozdzierając moją niewinność. Ból palił, moje ściany zaciskały się, gdy drapałam jego żelazne ramiona, tłumiąc szlochy. Mokre, śliskie dźwięki odbijały się echem z każdym brutalnym ruchem, jego ciało nieustępliwe, aż zadrżał, wylewając się gorąco i głęboko we mnie.

"To było niesamowite, Jason," udało mi się powiedzieć.

"Kto do cholery jest Jason?"

Moja krew zamarzła. Światło przecięło jego twarz – Brad Rayne, Alfa Stada Moonshade, wilkołak, nie mój chłopak. Przerażenie dławiło mnie, gdy zdałam sobie sprawę, co zrobiłam.

Uciekłam, ratując swoje życie!

Ale kilka tygodni później, obudziłam się w ciąży z jego dziedzicem!

Mówią, że moje heterochromatyczne oczy oznaczają mnie jako rzadką prawdziwą partnerkę. Ale nie jestem wilkiem. Jestem tylko Elle, nikim z ludzkiej dzielnicy, teraz uwięzioną w świecie Brada.

Zimne spojrzenie Brada przygniata mnie: „Noszisz moje dziecko. Jesteś moja.”

Nie mam innego wyboru, muszę wybrać tę klatkę. Moje ciało również mnie zdradza, pragnąc bestii, która mnie zrujnowała.

OSTRZEŻENIE: Tylko dla dojrzałych czytelników
Uderzyłam mojego narzeczonego—poślubiłam jego miliardowego wroga

Uderzyłam mojego narzeczonego—poślubiłam jego miliardowego wroga

1.1m Wyświetlenia · Zakończone · Jessica C. Dolan
Bycie drugim najlepszym jest praktycznie w moim DNA. Moja siostra dostawała miłość, uwagę, blask reflektorów. A teraz nawet jej przeklętego narzeczonego.
Technicznie rzecz biorąc, Rhys Granger był teraz moim narzeczonym – miliarder, zabójczo przystojny, chodzący mokry sen Wall Street. Moi rodzice wepchnęli mnie w to zaręczyny po tym, jak Catherine zniknęła, i szczerze mówiąc? Nie miałam nic przeciwko. Podkochiwałam się w Rhysie od lat. To była moja szansa, prawda? Moja kolej, by być wybraną?
Błędnie.
Pewnej nocy uderzył mnie. Przez kubek. Głupi, wyszczerbiony, brzydki kubek, który moja siostra dała mu lata temu. Wtedy mnie olśniło – on mnie nie kochał. Nawet mnie nie widział. Byłam tylko ciepłym ciałem zastępującym kobietę, którą naprawdę chciał. I najwyraźniej nie byłam warta nawet tyle, co podrasowana filiżanka do kawy.
Więc uderzyłam go z powrotem, rzuciłam go i przygotowałam się na katastrofę – moich rodziców tracących rozum, Rhysa rzucającego miliarderską furię, jego przerażającą rodzinę knującą moją przedwczesną śmierć.
Oczywiście, potrzebowałam alkoholu. Dużo alkoholu.
I wtedy pojawił się on.
Wysoki, niebezpieczny, niesprawiedliwie przystojny. Taki mężczyzna, który sprawia, że chcesz grzeszyć tylko przez jego istnienie. Spotkałam go tylko raz wcześniej, a tej nocy akurat był w tym samym barze co ja, pijana i pełna litości dla siebie. Więc zrobiłam jedyną logiczną rzecz: zaciągnęłam go do pokoju hotelowego i zerwałam z niego ubrania.
To było lekkomyślne. To było głupie. To było zupełnie nierozsądne.
Ale było też: Najlepszy. Seks. W. Moim. Życiu.
I, jak się okazało, najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam.
Bo mój jednonocny romans nie był po prostu jakimś przypadkowym facetem. Był bogatszy od Rhysa, potężniejszy od całej mojej rodziny i zdecydowanie bardziej niebezpieczny, niż powinnam się bawić.
I teraz, nie zamierza mnie puścić.
Mała Partnerka Alphy Nicholasa

Mała Partnerka Alphy Nicholasa

577k Wyświetlenia · W trakcie · Becky j
"Towarzysz jest tutaj!"
Co? Nie—czekaj… o Bogini Księżyca, nie.
Proszę, powiedz mi, że żartujesz, Lex.
Ale ona nie żartuje. Czuję jej podekscytowanie pod skórą, podczas gdy ja czuję tylko strach.
Skręcamy za róg, a zapach uderza mnie jak cios w klatkę piersiową—cynamon i coś niemożliwie ciepłego. Moje oczy przeszukują pokój, aż zatrzymują się na nim. Wysoki. Władczy. Piękny.
I wtedy, równie szybko… on mnie zauważa.
Jego wyraz twarzy się zmienia.
"Cholera nie."
Zawraca—i biegnie.
Mój towarzysz mnie widzi i ucieka.
Bonnie spędziła całe życie, będąc niszczoną i maltretowaną przez najbliższych, w tym przez własną bliźniaczkę. Razem ze swoją najlepszą przyjaciółką Lilly, która również żyje w piekle, planują ucieczkę podczas największego balu roku organizowanego przez inny watahę, ale rzeczy nie idą zgodnie z planem, pozostawiając obie dziewczyny zagubione i niepewne co do swojej przyszłości.
Alfa Nicholas ma 28 lat, jest bez towarzyszki i nie zamierza tego zmieniać. W tym roku to jego kolej na organizację corocznego Balu Błękitnego Księżyca i ostatnią rzeczą, której się spodziewa, jest znalezienie swojej towarzyszki. Jeszcze mniej spodziewa się, że jego towarzyszka będzie o 10 lat młodsza od niego i jak jego ciało zareaguje na nią. Podczas gdy stara się odmówić uznania, że spotkał swoją towarzyszkę, jego świat wywraca się do góry nogami, gdy strażnicy łapią dwie wilczyce biegnące przez jego ziemie.
Gdy zostają mu przyprowadzone, ponownie staje twarzą w twarz ze swoją towarzyszką i odkrywa, że ukrywa ona tajemnice, które sprawią, że będzie chciał zabić więcej niż jedną osobę.
Czy może przezwyciężyć swoje uczucia wobec posiadania towarzyszki, która jest o wiele młodsza od niego? Czy jego towarzyszka będzie go chciała po odczuciu bólu jego nieoficjalnego odrzucenia? Czy oboje będą mogli pracować nad porzuceniem przeszłości i ruszeniem naprzód razem, czy też los ma inne plany i utrzyma ich z dala od siebie?
Accardi

Accardi

689.7k Wyświetlenia · Zakończone · Allison Franklin
Obniżył usta do jej ucha. "To będzie miało swoją cenę," wyszeptał, zanim pociągnął jej płatek ucha zębami.
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."


Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Gdy Kontrakty Zamieniają się w Zakazane Pocałunki

Gdy Kontrakty Zamieniają się w Zakazane Pocałunki

336.5k Wyświetlenia · Zakończone · Lily
Na przyjęciu urodzinowym mojego podłego ojca, zostałam odurzona przez moją siostrę Emily—a co gorsza, planowała, aby jej chłopak mnie zaatakował. Gdy substancja krążyła w moich żyłach, pożądanie zaczęło przytłaczać mój racjonalny umysł. Ale w tej chwili słabości, mój mąż z kontraktu mnie uratował. Okazało się, że płonę tylko dla niego. To, co zaczęło się jako jego próba pomocy mi w przezwyciężeniu efektów narkotyku, zamieniło się w noc surowej, namiętnej intymności, która zburzyła każdą granicę, którą starannie zbudowaliśmy. W jego ramionach odkryłam głód, o którym nie wiedziałam, że istnieje, a on rościł sobie prawo do mnie z taką intensywnością, że oboje zostaliśmy bez tchu...
*
Kiedy Amelia Thompson podpisała ten kontrakt małżeński, nie wiedziała, że jej mąż był tajnym agentem FBI.
Ethan Black podszedł do niej, aby zbadać Viktor Group—skorumpowaną korporację, w której pracowała jej zmarła matka. Dla niego Amelia była tylko kolejnym tropem, możliwie córką spiskowca, którego miał zniszczyć.
Ale trzy miesiące małżeństwa zmieniły wszystko. Jej ciepło i zaciekła niezależność rozmontowały każdą obronę wokół jego serca—aż do dnia, kiedy zniknęła.
Trzy lata później wraca z ich dzieckiem, szukając prawdy o śmierci swojej matki. I nie jest już tylko agentem FBI, ale człowiekiem desperacko pragnącym ją odzyskać.
Kontrakt małżeński. Dziedzictwo zmieniające życie. Zdrada łamiąca serce.
Czy tym razem miłość przetrwa największe oszustwo?
Biker Alfa, który stał się moją drugą szansą

Biker Alfa, który stał się moją drugą szansą

344.7k Wyświetlenia · Zakończone · Ray Nhedicta
Nie mogę oddychać. Każdy dotyk, każdy pocałunek od Tristana rozpalał moje ciało, topiąc mnie w uczuciach, których nie powinnam pragnąć – zwłaszcza nie tamtej nocy.
"Jesteś dla mnie jak siostra."
To były słowa, które przelały czarę goryczy.
Nie po tym, co się właśnie wydarzyło. Nie po gorącej, bezdechowej, wstrząsającej duszę nocy, którą spędziliśmy spleceni w swoich ramionach.
Od początku wiedziałam, że Tristan Hayes to granica, której nie powinnam przekraczać.
Nie był byle kim, był najlepszym przyjacielem mojego brata. Mężczyzną, którego przez lata skrycie pragnęłam.
Ale tamtej nocy... byliśmy złamani. Właśnie pochowaliśmy naszych rodziców. A żal był zbyt ciężki, zbyt realny... więc błagałam go, żeby mnie dotknął.
Żeby sprawił, że zapomnę. Żeby wypełnił ciszę, którą zostawiła śmierć.
I zrobił to. Trzymał mnie, jakbym była czymś kruchym.
Całował mnie, jakbym była jedyną rzeczą, której potrzebował, by oddychać.
A potem zostawił mnie krwawiącą sześcioma słowami, które paliły głębiej niż jakiekolwiek odrzucenie.
Więc uciekłam. Daleko od wszystkiego, co sprawiało mi ból.
Teraz, pięć lat później, wracam.
Świeżo po odrzuceniu partnera, który mnie maltretował. Wciąż nosząc blizny po szczeniaku, którego nigdy nie miałam okazji przytulić.
A mężczyzna, który czeka na mnie na lotnisku, to nie mój brat.
To Tristan.
I nie jest tym facetem, którego zostawiłam.
Jest motocyklistą.
Alfą.
A kiedy na mnie spojrzał, wiedziałam, że nie ma już gdzie uciekać.
Po Romansie: W Ramionach Miliardera

Po Romansie: W Ramionach Miliardera

682.9k Wyświetlenia · W trakcie · Louisa
Od pierwszego zauroczenia do przysięgi małżeńskiej, George Capulet i ja byliśmy nierozłączni. Ale w naszym siódmym roku małżeństwa, on zaczął romansować ze swoją sekretarką.

W moje urodziny zabrał ją na wakacje. Na naszą rocznicę przyprowadził ją do naszego domu i kochał się z nią w naszym łóżku...

Zrozpaczona, podstępem zmusiłam go do podpisania papierów rozwodowych.

George pozostał obojętny, przekonany, że nigdy go nie opuszczę.

Jego oszustwa trwały aż do dnia, kiedy rozwód został sfinalizowany. Rzuciłam mu papiery w twarz: "George Capulet, od tej chwili wynoś się z mojego życia!"

Dopiero wtedy panika zalała jego oczy, gdy błagał mnie, żebym została.

Kiedy jego telefony zalały mój telefon później tej nocy, to nie ja odebrałam, ale mój nowy chłopak Julian.

"Nie wiesz," zaśmiał się Julian do słuchawki, "że porządny były chłopak powinien być cichy jak grób?"

George zgrzytał zębami: "Daj mi ją do telefonu!"

"Obawiam się, że to niemożliwe."

Julian delikatnie pocałował moje śpiące ciało wtulone w niego. "Jest wykończona. Właśnie zasnęła."
Od Przyjaciela Do Narzeczonego

Od Przyjaciela Do Narzeczonego

378.2k Wyświetlenia · W trakcie · Page Hunter
Jej siostra wychodzi za mąż za jej byłego. Więc przyprowadza swojego najlepszego przyjaciela jako swojego fałszywego narzeczonego. Co mogłoby pójść nie tak?

Savannah Hart myślała, że przestała kochać Deana Archera – dopóki jej siostra, Chloe, nie ogłosiła, że wychodzi za niego. Za tego samego mężczyznę, którego Savannah nigdy nie przestała kochać. Mężczyznę, który złamał jej serce… i teraz należy do jej siostry.

Tydzień weselny w New Hope. Jeden dwór pełen gości. I bardzo zgorzkniała druhna.

Aby to przetrwać, Savannah przyprowadza na wesele swojego przystojnego, schludnego najlepszego przyjaciela, Romana Blackwooda. Jedynego mężczyznę, który zawsze ją wspierał. On jest jej coś winien, a udawanie jej narzeczonego? Żaden problem.

Dopóki fałszywe pocałunki nie zaczynają wydawać się prawdziwe.

Teraz Savannah jest rozdarta między kontynuowaniem udawania… a ryzykowaniem wszystkiego dla jedynego mężczyzny, w którym nigdy nie miała się zakochać.
Powstanie Wygnanej Wilczycy

Powstanie Wygnanej Wilczycy

298.5k Wyświetlenia · Zakończone · Lily
„Biały wilk! Zabij tego potwora!”
Ten ryk zabrał mi osiemnaste urodziny i zniszczył mój świat. Moja pierwsza przemiana miała być chwałą—krew zamieniła błogosławieństwo w hańbę. O świcie nazwali mnie „przeklętą”: wyrzuconą z watahy, porzuconą przez rodzinę, pozbawioną natury. Mój ojciec mnie nie bronił—wysłał mnie na zapomnianą wyspę, gdzie wyrzutki bez wilka były kute na broń, zmuszone do wzajemnego zabijania, aż tylko jeden mógł odejść.
Na tej wyspie poznałam najciemniejsze zakamarki ludzkiej natury i jak zakopać strach w kościach. Niezliczone razy chciałam się poddać—zanurzyć się w fale i nigdy nie wynurzyć—ale oskarżające twarze, które nawiedzały moje sny, popychały mnie z powrotem ku czemuś zimniejszemu niż przetrwanie: zemście. Uciekłam, i przez trzy lata ukrywałam się wśród ludzi, zbierając sekrety, ucząc się poruszać jak cień, ostrząc cierpliwość na precyzję—stając się ostrzem.
Potem, pod pełnym księżycem, dotknęłam krwawiącego nieznajomego—i mój wilk powrócił z przemocą, która uczyniła mnie całą. Kim on był? Dlaczego mógł obudzić to, co myślałam, że umarło?
Jedno wiem: teraz jest ten czas.
Czekałam na to trzy lata. Sprawię, że wszyscy, którzy mnie zniszczyli, zapłacą—i odzyskam wszystko, co mi skradziono.
Uwodzenie Dona Mafii

Uwodzenie Dona Mafii

306k Wyświetlenia · Zakończone · Sandra
Ciemna, mafijna romans z dużą różnicą wieku
Camila Rodriguez to rozpuszczona dziewiętnastolatka z dziewiczą cipką i ustami stworzonymi do grzechu. Kiedy zostaje wysłana, by zamieszkać pod dachem Alejandro Gonzaleza; króla mafii, zimnokrwistego zabójcy i człowieka, który kiedyś przysiągł ją chronić, dokładnie wie, czego chce. I nie jest to ochrona.

Chce 'Jego'.
Jego kontroli.
Jego zasad.
Jego rąk zaciskających się na jej gardle, gdy jęczy jego imię.

Ale Alejandro nie pieprzy się z dziewczynami takimi jak ona. Jest niebezpieczny, nietykalny i desperacko próbuje oprzeć się grzesznej małej kusicielce, która śpi zaledwie kilka kroków dalej, ubrana w jedwab i koronkę.

Szkoda, że Camila nie wierzy w zasady.
Nie wtedy, gdy może się pochylić i sprawić, że złamie każdą z nich.
A kiedy w końcu pęka, nie tylko ją pieprzy.
Łamie ją.

Mocno. Brutalnie. Bezlitośnie.
Dokładnie tak, jak chciała.
Niewidzialna dla Swojego Prześladowcy

Niewidzialna dla Swojego Prześladowcy

271.1k Wyświetlenia · W trakcie · sunsationaldee
W przeciwieństwie do swojego brata bliźniaka, Jacksona, Jessa zmagała się z nadwagą i miała bardzo niewielu przyjaciół. Jackson był sportowcem i ucieleśnieniem popularności, podczas gdy Jessa czuła się niewidzialna. Noah był typowym „cool” chłopakiem w szkole – charyzmatyczny, lubiany i niezaprzeczalnie przystojny. Na dodatek był najlepszym przyjacielem Jacksona i największym prześladowcą Jessy. W ostatniej klasie liceum Jessa postanowiła, że nadszedł czas, aby nabrać pewności siebie, odnaleźć swoje prawdziwe piękno i przestać być niewidzialną bliźniaczką. W miarę jak Jessa się zmieniała, zaczęła przyciągać uwagę wszystkich wokół, zwłaszcza Noaha. Noah, początkowo zaślepiony swoim postrzeganiem Jessy jako jedynie siostry Jacksona, zaczął dostrzegać ją w nowym świetle. Jak stała się tą fascynującą kobietą, która nawiedzała jego myśli? Kiedy stała się obiektem jego fantazji? Dołącz do Jessy w jej podróży od klasowego żartu do pewnej siebie, pożądanej młodej kobiety, zaskakując nawet Noaha, gdy ujawnia niesamowitą osobę, którą zawsze była w środku.
Niewypowiedziana Miłość Prezesa

Niewypowiedziana Miłość Prezesa

225.5k Wyświetlenia · Zakończone · Lily Bronte
„Chcesz mojego przebaczenia?” zapytał, a mój głos zniżył się do niebezpiecznego tonu.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zbliżył się, nagle górując nade mną, jego twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Poczułam, jak wstrzymuję oddech, a moje usta rozchylają się w zaskoczeniu.

„To jest cena za mówienie źle o mnie innym,” wyszeptał, przygryzając moją dolną wargę, zanim zajął moje usta prawdziwym pocałunkiem. Zaczęło się to jako kara, ale szybko przekształciło się w coś zupełnie innego, gdy odpowiedziałam, moja początkowa sztywność topniała w uległość, a potem w aktywne uczestnictwo.

Mój oddech przyspieszył, małe dźwięki uciekały z mojego gardła, gdy eksplorował moje ciało. Jego dotyk był zarówno karą, jak i przyjemnością, wywołując dreszcze, które, jak sądziłam, czuł rezonujące przez swoje własne ciało.

Moja nocna koszula podwinęła się, jego ręce odkrywały coraz więcej mojego ciała z każdym muśnięciem. Oboje byliśmy zgubieni w doznaniach, racjonalne myśli ustępowały z każdą mijającą sekundą...

Trzy lata temu, aby spełnić życzenie jego babci, zostałam zmuszona poślubić Dereka Wellsa, drugiego syna rodziny, która adoptowała mnie dziesięć lat temu. On mnie nie kochał, ale ja potajemnie kochałam go przez cały ten czas.

Teraz trzyletnie małżeństwo kontraktowe dobiega końca, ale czuję, że między mną a Derekiem rozwinęło się jakieś uczucie, którego żadne z nas nie chce przyznać. Nie jestem pewna, czy moje uczucia są słuszne, ale wiem, że nie możemy się sobie oprzeć fizycznie...