Le Prince Vampire de la Luna

Le Prince Vampire de la Luna

Bella Moondragon · Zakończone · 259.2k słów

705
Gorące
86.2k
Wyświetlenia
5.3k
Dodano
Dodaj do Półki
Rozpocznij Czytanie
Udostępnij:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

Wstęp

Le prince Rafe se penche sur moi, se tenant sur un coude tout en fixant mon visage. Je sens ses yeux parcourir chaque surface, de mon front à mes yeux, descendant le long de mon nez, jusqu'à mes lèvres et mon menton, avant de revenir croiser mon regard un instant. Le petit sourire au coin de sa bouche me fait penser qu'il aime ce qu'il voit.
Sa main est fraîche lorsqu'il écarte une boucle de ma joue, mais je ne me recule pas. Je n'ai aucune idée de ce qui se passe. Je ne comprends pas pourquoi je suis ici. Je ne sais pas ce qui se passera demain. Il semble que beaucoup de personnes puissantes me veulent—morte ou vivante. Et pourtant, tout ce à quoi je peux penser en ce moment, c'est à quel point je veux que les mains de ce vampire soient sur mon corps.


Je vis dans un village désolé à la lisière des terres du Roi Vampire. C'était autrefois le territoire des loups-garous, mais maintenant, nous essayons juste de survivre.
Quand je fais une erreur et me retrouve dans une sélection, je sais que je suis morte. Aucun loup-garou ne survit jamais à ces événements.
Et après le coup que j'ai fait au milieu du village, le prince Rafe veut probablement ma mort.
Est-ce une bonne ou une mauvaise chose quand un vampire vous regarde comme si vous étiez un en-cas ?
Quelque chose me dit qu'une fois arrivée au château, ma misérable existence au village me manquera.
Mais ensuite—il s'avère que je n'ai aucune idée de qui je suis vraiment, et quand les membres de la royauté commencent à m'appeler Princesse Ainslee, je réalise que ma vie est sur le point de prendre un tournant—pour le meilleur ou pour le pire.

Rozdział 1

Ainslee

Ma chaussette est mouillée.

Cela ne me surprend pas vraiment. J'ai un trou dans ma botte, et il pleut par intermittence depuis presque trois semaines maintenant. Tout est gris. Le ciel. La terre boueuse. Même les bâtiments. Personne dans mon village n'a d'argent pour peindre quoi que ce soit. Partout où je regarde, je ne vois que du gris. Un gris misérable, morne, maladif.

« Ainslee ? »

La voix de Lenny me ramène à la réalité. Je me retourne et le vois dans la file d'attente devant la boulangerie. La plupart du temps, nous finissons par donner notre sang en même temps, alors nous nous retrouvons souvent ici ensemble. Ça ne me dérange pas. Il est l'une des rares personnes dans cette ville dont j'apprécie un peu la compagnie.

« As-tu entendu ce que je t'ai demandé ? » Il a ce sourire niais sur le visage, comme s'il connaissait déjà la réponse. Non, bien sûr que je n'ai pas entendu ce qu'il m'a demandé. J'étais dans mon petit monde comme d'habitude.

« Désolée. » Je hausse les épaules, l'épuisement que je traîne dans mes os commençant à monter jusqu'à mon cerveau. J'ai donné tellement de sang cette semaine que je suis probablement à sec moi-même.

« Je te demandais comment allait ta mère ce matin, » répète Lenny, passant une main dans ses cheveux sombres. Il est beaucoup plus grand que moi, alors je dois lever la tête pour voir ses yeux marron. « Elle va mieux ? »

Chaque jour, Lenny me demande comment va ma mère, et chaque jour je lui dis qu'elle va à peu près pareil, peut-être un peu pire. Aujourd'hui ne fait pas exception. Je hausse les épaules. « Beaucoup de toux ce matin, mais pas de vomissements, donc c'est déjà ça. »

« Bien. Peut-être qu'elle pourra garder le pain alors. » Il est optimiste, c'est quelque chose que j'aime chez lui. Nous nous connaissons depuis toujours. Nous sommes allés à l'école ensemble. Maintenant que nous avons dix-neuf ans, nous devons tous les deux faire du travail communautaire pour aider nos concitoyens de Beotown ou trouver un emploi. Il est difficile de trouver un travail stable de nos jours, et j'ai deux jeunes frères et sœurs et une mère malade à m'occuper, alors j'aide à la collecte des ordures chaque matin avant d'aller donner mon sang. Les loups-garous peuvent donner leur sang beaucoup plus fréquemment que la plupart des autres espèces, mais c'est quand même épuisant—littéralement.

« Peut-être que Maman gardera le pain, » dis-je finalement, mais je suis maintenant distraite par plus que la perte de fluides vitaux. Je prends une profonde inspiration, essayant de me calmer et de ne pas me sentir nauséeuse, et je le sens à nouveau, encore plus intensément maintenant. Me tournant vers Lenny, je demande, « Tu sens ça ? »

Il arque un sourcil. « Sentir quoi ? Tout ce que je sens, c'est toi, Ainslee. »

Je roule des yeux. « Alors tu sens la sueur et les vêtements qui n'ont pas été correctement lavés depuis des mois parce qu'on ne peut pas se permettre d'acheter du savon ? » Je secoue la tête en le regardant, tirant mon manteau bleu foncé plus près de moi. C'était celui de ma mère à une époque. Le fil est si usé que certaines parties sont pratiquement translucides, donc il ne fait pas grand-chose pour me protéger du froid automnal. Les loups-garous bien nourris ont rarement froid. Ceux au bord de la famine, comme la plupart de ma meute, ont souvent des frissons. De plus, peu d'entre nous peuvent encore se transformer pour la même raison.

Pas que je sois assez âgée. Quand j'aurai vingt ans dans quelques mois, alors je devrais pouvoir le faire. De même, je pourrai détecter l'odeur de mon âme sœur. Je ne suis pas sûre que ce soit une bonne chose ou une mauvaise. Est-ce que je veux vraiment trouver le véritable amour dans ce monde misérable ?

« Qu'est-ce que tu sens ? »

Mon esprit vagabonde quand j'ai faim, et en ce moment, je suis affamée. Je n'ai pas mangé depuis deux jours. Aussi, ai-je mentionné la perte de sang ?

Je me tourne vers Lenny, me demandant comment il n'a pas remarqué cette odeur métallique, semblable à celle de l'aluminium, qui teinte chaque respiration que je prends. « Ils doivent être tout près. »

La file avance, alors Lenny me fait signe de faire un pas en avant, ce que je fais, puis j'attends sa réponse. Il secoue la tête. « Je ne pense pas. »

« Pourquoi pas ? Ils sont toujours en train de fouiner, essayant de voir ce qu'ils peuvent encore nous prendre. » Je me retourne pour faire face à l'avant de la file un peu trop vite et je me sens étourdie. Lenny met une main sur mon bras pour me stabiliser. Je ne ressens rien, seulement de l'indifférence. C'est dommage parce que c'est un bon gars. J'ai entendu certaines filles à l'école parler de picotements électriques quand certains garçons les touchent, mais je n'ai jamais ressenti quelque chose comme ça.

« S'ils étaient ici, le maire nous aurait envoyé un message pour que nous soyons sur notre meilleur comportement, » remarque Lenny. Il n'a probablement pas tort. Mais il y a eu des moments dans le passé où le maire Black n'a pas eu assez de temps pour nous prévenir que nous aurions des visiteurs.

Je prends une autre grande inspiration et je sais avec certitude que leur espèce est parmi nous. Ils semblent se rapprocher. Secouant la tête, je décide de laisser tomber. Si j'ai de la chance, je n'en verrai aucun. Je déteste la plupart des gens ces jours-ci, mais plus que tout, je les déteste eux, les gens qui ont tout gâché pour nous.

Les vampires.

Nous avançons encore. Maintenant, je suis presque à la porte. Lenny et moi faisons la queue pour obtenir du pain depuis près de deux heures. Mes pieds sont trempés. Je suis fatiguée et je veux rentrer chez moi pour retrouver ma famille. Maman ne peut vraiment plus gérer mon petit frère et ma petite sœur toute seule ces jours-ci, et mon beau-père travaille dans les mines.

« Désolé, Mildred, mais ça fait seulement quarante-quatre vlads. » Le boulanger, M. Laslo Black, frère du maire Angus Black, réprimande la vieille femme qui vit à côté de chez moi. « J'ai besoin d'un autre vlad. »

"Mais... j'ai compté ce matin avant de quitter la maison." Je jette un coup d'œil à l'intérieur de la porte et vois Mme Mildred au bord des larmes. Elle doit bien avoir quatre-vingts ans maintenant et elle ne peut donner son sang qu'une fois par semaine. Qui sait depuis combien de temps elle n'a rien mangé? Pas de jardins. Pas de chasse. Tout cela est illégal ici, grâce à eux. Nous donnons notre sang pour acheter du pain, parfois de la viande ou des légumes, mais rarement. Les agriculteurs et les éleveurs sont soigneusement réglementés par les gouverneurs, les hommes du roi.

Les vampires.

"Je ne sais pas combien de vlads tu avais en quittant la maison, Mildred, mais maintenant tu n'en as plus que quarante-quatre. Alors donne-moi une autre pièce, ou dégage d'ici. J'ai d'autres clients." Laslo pointe un doigt charnu vers la porte, et tout le monde dans la file entre Mildred et moi devient silencieux comme une pierre. Ils sont quatre, trois hommes et une femme, tous des gens que je connais.

"Quelqu'un doit bien avoir un vlad à lui donner," je murmure en me tournant vers Lenny. Moi, je n'en ai pas. J'en ai exactement quarante-cinq, juste assez pour acheter une miche de pain pour ma mère et mes frères et sœurs. Je mangerai... autre chose. Il n'y a rien d'autre, mais je me débrouillerai.

Lenny secoue la tête. Personne d'autre ne se manifeste pour aider non plus.

"Lenny, tu l'as," je chuchote. Ils sont quatre dans sa famille à donner du sang. Ses parents, lui-même, et sa sœur aînée. Pas de petits enfants. Pas de malades. Pas de personnes âgées. Il doit en avoir assez.

Il hausse les épaules. "Je dois acheter quatre miches."

"Tu l'as." Je le fixe du regard, chuchotant plus fort que je ne le devrais si je ne veux pas être entendu par le reste de la file.

"Je ne peux pas en être sûr."

Secouant la tête, je me retourne pour voir Mme Mildred ramasser ses pièces, les larmes aux yeux, alors qu'elle quitte la boulangerie.

La fureur brûle dans mon âme. J'ai envie de crier à Laslo Black et à sa femme potelée, Maude, qui se tient derrière lui avec un air suffisant sur son visage joufflu, qu'ils sont tous les deux des connards. Mes mains se serrent à mes côtés, et je me glisse d'une place dans la file.

Je ne peux rien dire. Laslo a le contrôle sur qui obtient du pain et qui n'en obtient pas. Il ne m'aime déjà pas parce que sa fille, Olga, et moi ne nous sommes jamais entendues. Je ne peux pas m'empêcher de penser qu'elle a toujours été une garce prétentieuse. Elle a dit à son père que je l'avais traitée de vache, ce que j'ai fait, mais seulement parce qu'elle m'avait marché sur le pied et que ça faisait mal.

M. Carter sort de la boulangerie avec quatre miches de pain, deux pour lui, deux pour sa femme, et je pense qu'il est le plus chanceux des enfoirés de tout Beotown.

C'est presque mon tour.

À l'intérieur de la boulangerie, je sens le pain chaud et fraîchement cuit. D'autres pâtisseries me font de l'œil depuis le comptoir, mais seuls les riches peuvent se les offrir. Les gens qui dirigent cet endroit, comme le maire, et certains agriculteurs. Peut-être le shérif. Le reste d'entre nous ne fait que rêver de muffins et de viennoiseries.

À travers le parfum du pain frais, je sens une légère odeur de métal et je l'ignore. J'espère que Lenny a raison. Ils ne sont pas là—n'est-ce pas ? Tous des enfoirés, sans exception.

C'est mon tour. Laslo Noir plisse ses petits yeux perçants vers moi. « Que désirez-vous, Aslène ? »

Il me provoque. Je dois l'ignorer. « Une miche de pain, s'il vous plaît, monsieur. » Je pose mes pièces sur le comptoir.

Avec minutie, il les compte. C'est la raison pour laquelle il faut une éternité pour obtenir une miche de pain. Parfois, il inspecte même les pièces pour s'assurer qu'elles ne sont pas contrefaites.

Lorsqu'il est satisfait que je ne l'ai pas volé avec mes « faux » sous, il fait signe à sa femme corpulente de me remettre ma miche de pain. Je la prends et force un sourire sur mon visage. « Merci. »

« Faites attention, Mademoiselle Grise. » Laslo me lance un regard noir, sa tête chauve brillant dans la lumière tamisée de sa boutique. « Je n'aime pas les gens qui ont des mauvaises attitudes dans ma boutique. Vous feriez bien de vous en souvenir. »

Je me racle la gorge, me suppliant intérieurement de ne pas répondre verbalement. Mais je ne peux pas m'en empêcher. Les mots glissent de mes lèvres. « C'est Mademoiselle Bleiz, merci beaucoup. Passez une bonne journée, connard. »

Ses yeux s'écarquillent, et ses bajoues tombent. Sa bouche reste grande ouverte alors qu'il lutte pour trouver une réplique. Je me dépêche de sortir de la boulangerie, Lenny gémissant derrière moi.

Il sait. Il sait que j'ai complètement merdé, et une fois de plus ma bouche m'a attiré des ennuis. Demain, je devrai supplier Monsieur Noir de bien vouloir me donner du pain. Je devrai prétendre que je souffre d'une horrible maladie qui me fait dire des choses insensées.

Mais pour l'instant, j'ai du pain. Magnifique, glorieux, fraîchement cuit. Certes, la miche est probablement la plus petite qu'il avait dans sa boutique, mais c'est du pain. C'est de la nourriture. Et c'est à moi. J'imagine le visage de maman quand elle le verra, j'entends les acclamations de Brock et Sinead qui applaudissent de leurs petites mains et tendent les bras pour en avoir un morceau.

Je sors sous la bruine et m'approche des marches menant du trottoir près de la boulangerie à la rue. J'approche du coin, un sourire sur le visage, le pain tenu haut dans ma main. Je vois quelques chiens errants se lécher les babines. « Non, c'est à moi, » leur dis-je en sautant par-dessus une flaque.

Avant que mon pied ne touche le sol, je sens un choc à mon épaule. Quelque chose, ou quelqu'un, m'a frappé le bras. Mon bras tendu. Celui qui porte le pain.

Tout se passe au ralenti. Le pain quitte la pochette en papier dans laquelle il était enveloppé. Je le vois se découper en silhouette contre le ciel gris, le regarde filer vers le sol, un cri de désespoir coincé dans ma gorge.

Le pain, la miche pour laquelle j'ai travaillé si dur pour pouvoir l'acheter, tombe dans la flaque, éclaboussant un peu l'eau boueuse en atterrissant. Je plonge pour l'attraper, pensant peut-être qu'il est encore récupérable.

Mais dans ce cas, les chiens sont plus rapides que le loup, et en quelques secondes, mon pain n'est plus.

Horrifiée, je cherche le salaud qui a volé la nourriture de ma famille.

Ostatnie Rozdziały

Może Ci się spodobać 😍

Uderzyłam mojego narzeczonego—poślubiłam jego miliardowego wroga

Uderzyłam mojego narzeczonego—poślubiłam jego miliardowego wroga

1.1m Wyświetlenia · Zakończone · Jessica C. Dolan
Bycie drugim najlepszym jest praktycznie w moim DNA. Moja siostra dostawała miłość, uwagę, blask reflektorów. A teraz nawet jej przeklętego narzeczonego.
Technicznie rzecz biorąc, Rhys Granger był teraz moim narzeczonym – miliarder, zabójczo przystojny, chodzący mokry sen Wall Street. Moi rodzice wepchnęli mnie w to zaręczyny po tym, jak Catherine zniknęła, i szczerze mówiąc? Nie miałam nic przeciwko. Podkochiwałam się w Rhysie od lat. To była moja szansa, prawda? Moja kolej, by być wybraną?
Błędnie.
Pewnej nocy uderzył mnie. Przez kubek. Głupi, wyszczerbiony, brzydki kubek, który moja siostra dała mu lata temu. Wtedy mnie olśniło – on mnie nie kochał. Nawet mnie nie widział. Byłam tylko ciepłym ciałem zastępującym kobietę, którą naprawdę chciał. I najwyraźniej nie byłam warta nawet tyle, co podrasowana filiżanka do kawy.
Więc uderzyłam go z powrotem, rzuciłam go i przygotowałam się na katastrofę – moich rodziców tracących rozum, Rhysa rzucającego miliarderską furię, jego przerażającą rodzinę knującą moją przedwczesną śmierć.
Oczywiście, potrzebowałam alkoholu. Dużo alkoholu.
I wtedy pojawił się on.
Wysoki, niebezpieczny, niesprawiedliwie przystojny. Taki mężczyzna, który sprawia, że chcesz grzeszyć tylko przez jego istnienie. Spotkałam go tylko raz wcześniej, a tej nocy akurat był w tym samym barze co ja, pijana i pełna litości dla siebie. Więc zrobiłam jedyną logiczną rzecz: zaciągnęłam go do pokoju hotelowego i zerwałam z niego ubrania.
To było lekkomyślne. To było głupie. To było zupełnie nierozsądne.
Ale było też: Najlepszy. Seks. W. Moim. Życiu.
I, jak się okazało, najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam.
Bo mój jednonocny romans nie był po prostu jakimś przypadkowym facetem. Był bogatszy od Rhysa, potężniejszy od całej mojej rodziny i zdecydowanie bardziej niebezpieczny, niż powinnam się bawić.
I teraz, nie zamierza mnie puścić.
Po Romansie: W Ramionach Miliardera

Po Romansie: W Ramionach Miliardera

672.7k Wyświetlenia · W trakcie · Louisa
Od pierwszego zauroczenia do przysięgi małżeńskiej, George Capulet i ja byliśmy nierozłączni. Ale w naszym siódmym roku małżeństwa, on zaczął romansować ze swoją sekretarką.

W moje urodziny zabrał ją na wakacje. Na naszą rocznicę przyprowadził ją do naszego domu i kochał się z nią w naszym łóżku...

Zrozpaczona, podstępem zmusiłam go do podpisania papierów rozwodowych.

George pozostał obojętny, przekonany, że nigdy go nie opuszczę.

Jego oszustwa trwały aż do dnia, kiedy rozwód został sfinalizowany. Rzuciłam mu papiery w twarz: "George Capulet, od tej chwili wynoś się z mojego życia!"

Dopiero wtedy panika zalała jego oczy, gdy błagał mnie, żebym została.

Kiedy jego telefony zalały mój telefon później tej nocy, to nie ja odebrałam, ale mój nowy chłopak Julian.

"Nie wiesz," zaśmiał się Julian do słuchawki, "że porządny były chłopak powinien być cichy jak grób?"

George zgrzytał zębami: "Daj mi ją do telefonu!"

"Obawiam się, że to niemożliwe."

Julian delikatnie pocałował moje śpiące ciało wtulone w niego. "Jest wykończona. Właśnie zasnęła."
Accardi

Accardi

660.1k Wyświetlenia · Zakończone · Allison Franklin
Obniżył usta do jej ucha. "To będzie miało swoją cenę," wyszeptał, zanim pociągnął jej płatek ucha zębami.
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."


Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Moja Oznaczona Luna

Moja Oznaczona Luna

493.5k Wyświetlenia · Zakończone · Sunshine Princess
„Czy nadal będziesz mi się sprzeciwiać?” pyta, jego spojrzenie jest chłodne i twarde.
„Tak.”
Wypuszcza powietrze, podnosi rękę i ponownie uderza mnie w nagi tyłek... mocniej niż wcześniej. Dyszę pod wpływem uderzenia. Boli, ale jest to takie gorące i seksowne.
„Zrobisz to ponownie?”
„Nie.”
„Nie, co?”
„Nie, Panie.”
„Dobra dziewczynka,” przybliża swoje usta, by pocałować moje pośladki, jednocześnie delikatnie je głaszcząc.
„Teraz cię przelecę,” sadza mnie na swoich kolanach w pozycji okrakiem. Nasze spojrzenia się krzyżują. Jego długie palce znajdują drogę do mojego wejścia i wślizgują się do środka.
„Jesteś mokra dla mnie, maleńka,” mówi z zadowoleniem. Rusza palcami w tę i z powrotem, sprawiając, że jęczę z rozkoszy.
„Hmm,” Ale nagle, jego palce znikają. Krzyczę, gdy moje ciało tęskni za jego dotykiem. Zmienia naszą pozycję w sekundę, tak że jestem pod nim. Oddycham płytko, a moje zmysły są rozproszone, oczekując jego twardości we mnie. Uczucie jest niesamowite.
„Proszę,” błagam. Chcę go. Potrzebuję tego tak bardzo.
„Więc jak chcesz dojść, maleńka?” szepcze.
O, bogini!


Życie Apphii jest ciężkie, od złego traktowania przez członków jej stada, po brutalne odrzucenie przez jej partnera. Jest sama. Pobita w surową noc, spotyka swojego drugiego szansowego partnera, potężnego, niebezpiecznego Lykańskiego Alfę, i cóż, czeka ją jazda życia. Jednak wszystko się komplikuje, gdy odkrywa, że nie jest zwykłym wilkiem. Dręczona zagrożeniem dla swojego życia, Apphia nie ma wyboru, musi stawić czoła swoim lękom. Czy Apphia będzie w stanie pokonać zło, które zagraża jej życiu i w końcu będzie szczęśliwa ze swoim partnerem? Śledź, aby dowiedzieć się więcej.
Ostrzeżenie: Treści dla dorosłych
Zabawa z Ogniem

Zabawa z Ogniem

656.3k Wyświetlenia · Zakończone · Mariam El-Hafi🔥
Pociągnął mnie przed siebie, a ja poczułam się, jakbym stała twarzą w twarz z samym diabłem. Pochylił się bliżej, jego twarz była tak blisko mojej, że gdybym się poruszyła, zderzylibyśmy się głowami. Przełknęłam ślinę, patrząc na niego szeroko otwartymi oczami, przerażona tym, co może zrobić.

„Wkrótce sobie porozmawiamy, dobrze?” Nie mogłam mówić, tylko wpatrywałam się w niego szeroko otwartymi oczami, podczas gdy moje serce biło jak oszalałe. Mogłam tylko mieć nadzieję, że to nie mnie szukał.

Althaia spotyka niebezpiecznego szefa mafii, Damiana, który zostaje zauroczony jej dużymi, niewinnymi zielonymi oczami i nie może przestać o niej myśleć. Althaia była ukrywana przed tym niebezpiecznym diabłem. Jednak los przyprowadził go do niej. Tym razem nie pozwoli jej już odejść.
Zacznij Od Nowa

Zacznij Od Nowa

1.8m Wyświetlenia · Zakończone · Val Sims
Eden McBride całe życie spędziła, trzymając się zasad. Ale kiedy jej narzeczony porzuca ją na miesiąc przed ślubem, Eden ma dość przestrzegania reguł. Gorący romans to dokładnie to, czego potrzebuje na złamane serce. Nie, nie do końca. Ale to właśnie jest potrzebne Eden. Liam Anderson, spadkobierca największej firmy logistycznej w Rock Union, jest idealnym facetem na odbicie. Prasa nazwała go Księciem Trzech Miesięcy, ponieważ nigdy nie jest z tą samą dziewczyną dłużej niż trzy miesiące. Liam miał już sporo jednonocnych przygód i nie spodziewa się, że Eden będzie czymś więcej niż przelotnym romansem. Kiedy budzi się i odkrywa, że Eden zniknęła razem z jego ulubioną dżinsową koszulą, Liam jest zirytowany, ale dziwnie zaintrygowany. Żadna kobieta nigdy nie opuściła jego łóżka dobrowolnie ani go nie okradła. Eden zrobiła jedno i drugie. Musi ją znaleźć i zmusić do odpowiedzialności. Ale w mieście liczącym ponad pięć milionów ludzi znalezienie jednej osoby jest równie niemożliwe, jak wygranie na loterii, aż los ponownie ich łączy dwa lata później. Eden nie jest już naiwną dziewczyną, którą była, gdy wskoczyła do łóżka Liama; teraz ma sekret, który musi chronić za wszelką cenę. Liam jest zdeterminowany, by odzyskać wszystko, co Eden mu ukradła, i nie chodzi tylko o jego koszulę.

© 2020-2021 Val Sims. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej powieści nie może być reprodukowana, dystrybuowana ani transmitowana w jakiejkolwiek formie ani za pomocą jakichkolwiek środków, w tym fotokopii, nagrywania lub innych metod elektronicznych czy mechanicznych, bez uprzedniej pisemnej zgody autora i wydawców.
Zakazane pragnienie króla Lykanów

Zakazane pragnienie króla Lykanów

602.1k Wyświetlenia · W trakcie · Esther Olabamidele
"Zabij ją i spal jej ciało."

Te słowa spłynęły okrutnie z ust mojego przeznaczonego-MOJEGO PARTNERA.

Odebrał mi niewinność, odrzucił mnie, dźgnął, a potem kazał zabić w naszą noc poślubną. Straciłam swoją wilczycę, pozostawiona w okrutnym świecie, by znosić ból sama...

Ale tej nocy moje życie przybrało inny obrót - obrót, który wciągnął mnie do najgorszego piekła możliwego.

Jednego momentu byłam dziedziczką mojego stada, a następnego - niewolnicą bezwzględnego Króla Lykanów, który był na skraju obłędu...

Zimny.

Śmiertelny.

Bez litości.

Jego obecność była samym piekłem.

Jego imię szeptem terroru.

Przyrzekł, że jestem jego, pożądana przez jego bestię; by zaspokoić, nawet jeśli miałoby to mnie złamać

Teraz, uwięziona w jego dominującym świecie, muszę przetrwać mroczne uściski Króla, który miał mnie owiniętą wokół palca.

Jednak w tej mrocznej rzeczywistości kryje się pierwotny los...
Gdy Kontrakty Zamieniają się w Zakazane Pocałunki

Gdy Kontrakty Zamieniają się w Zakazane Pocałunki

331.8k Wyświetlenia · Zakończone · Lily
Na przyjęciu urodzinowym mojego podłego ojca, zostałam odurzona przez moją siostrę Emily—a co gorsza, planowała, aby jej chłopak mnie zaatakował. Gdy substancja krążyła w moich żyłach, pożądanie zaczęło przytłaczać mój racjonalny umysł. Ale w tej chwili słabości, mój mąż z kontraktu mnie uratował. Okazało się, że płonę tylko dla niego. To, co zaczęło się jako jego próba pomocy mi w przezwyciężeniu efektów narkotyku, zamieniło się w noc surowej, namiętnej intymności, która zburzyła każdą granicę, którą starannie zbudowaliśmy. W jego ramionach odkryłam głód, o którym nie wiedziałam, że istnieje, a on rościł sobie prawo do mnie z taką intensywnością, że oboje zostaliśmy bez tchu...
*
Kiedy Amelia Thompson podpisała ten kontrakt małżeński, nie wiedziała, że jej mąż był tajnym agentem FBI.
Ethan Black podszedł do niej, aby zbadać Viktor Group—skorumpowaną korporację, w której pracowała jej zmarła matka. Dla niego Amelia była tylko kolejnym tropem, możliwie córką spiskowca, którego miał zniszczyć.
Ale trzy miesiące małżeństwa zmieniły wszystko. Jej ciepło i zaciekła niezależność rozmontowały każdą obronę wokół jego serca—aż do dnia, kiedy zniknęła.
Trzy lata później wraca z ich dzieckiem, szukając prawdy o śmierci swojej matki. I nie jest już tylko agentem FBI, ale człowiekiem desperacko pragnącym ją odzyskać.
Kontrakt małżeński. Dziedzictwo zmieniające życie. Zdrada łamiąca serce.
Czy tym razem miłość przetrwa największe oszustwo?
Kontraktowa Żona Prezesa

Kontraktowa Żona Prezesa

655.5k Wyświetlenia · W trakcie · Gregory Ellington
Świat Olivii Morgan wywraca się do góry nogami, gdy przyłapuje swojego chłopaka na zdradzie z jej przyjaciółką. Zrozpaczona i tonąca w długach, zostaje wciągnięta w niecodzienne porozumienie z Alexandrem Carterem, zimnym i wyrachowanym prezesem Carter Enterprises. W zamian za roczne małżeństwo z rozsądku, Olivia otrzymuje pieniądze, których desperacko potrzebuje – oraz awans, którego się nie spodziewała. Jednak gdy ich fałszywy związek zaciera granice między biznesem a przyjemnością, Olivia zaczyna się wahać między mężczyzną, który oferuje jej wszystko, a biznesowym rywalem, który pragnie jej serca. W świecie, gdzie zdrada jest na wyciągnięcie ręki, a pożądanie płonie żarliwie, Olivia musi poruszać się wśród swoich emocji, kariery oraz niebezpiecznej gry władzy, namiętności i tajemnic. Czy uda jej się strzec swojego serca, jednocześnie coraz głębiej wplątując się w sieć pożądania i miłości miliardera? A może zimne serce Alexandra stopnieje pod wpływem ich niezaprzeczalnej chemii?
Po Jednej Nocy z Alfą

Po Jednej Nocy z Alfą

686.5k Wyświetlenia · Zakończone · Sansa
Jedna noc. Jeden błąd. Całe życie konsekwencji.

Myślałam, że czekam na miłość. Zamiast tego, zostałam zgwałcona przez bestię.

Mój świat miał rozkwitnąć podczas Festiwalu Pełni Księżyca w Moonshade Bay – szampan buzujący w moich żyłach, zarezerwowany pokój hotelowy dla mnie i Jasona, abyśmy wreszcie przekroczyli tę granicę po dwóch latach. Wślizgnęłam się w koronkową bieliznę, zostawiłam drzwi otwarte i położyłam się na łóżku, serce waliło z nerwowego podniecenia.

Ale mężczyzna, który wszedł do mojego łóżka, nie był Jasonem.

W ciemnym pokoju, zanurzona w duszącym, pikantnym zapachu, który sprawiał, że kręciło mi się w głowie, poczułam ręce – pilne, gorące – palące moją skórę. Jego gruby, pulsujący członek przycisnął się do mojej mokrej cipki, a zanim zdążyłam jęknąć, wbił się mocno, brutalnie rozdzierając moją niewinność. Ból palił, moje ściany zaciskały się, gdy drapałam jego żelazne ramiona, tłumiąc szlochy. Mokre, śliskie dźwięki odbijały się echem z każdym brutalnym ruchem, jego ciało nieustępliwe, aż zadrżał, wylewając się gorąco i głęboko we mnie.

"To było niesamowite, Jason," udało mi się powiedzieć.

"Kto do cholery jest Jason?"

Moja krew zamarzła. Światło przecięło jego twarz – Brad Rayne, Alfa Stada Moonshade, wilkołak, nie mój chłopak. Przerażenie dławiło mnie, gdy zdałam sobie sprawę, co zrobiłam.

Uciekłam, ratując swoje życie!

Ale kilka tygodni później, obudziłam się w ciąży z jego dziedzicem!

Mówią, że moje heterochromatyczne oczy oznaczają mnie jako rzadką prawdziwą partnerkę. Ale nie jestem wilkiem. Jestem tylko Elle, nikim z ludzkiej dzielnicy, teraz uwięzioną w świecie Brada.

Zimne spojrzenie Brada przygniata mnie: „Noszisz moje dziecko. Jesteś moja.”

Nie mam innego wyboru, muszę wybrać tę klatkę. Moje ciało również mnie zdradza, pragnąc bestii, która mnie zrujnowała.

OSTRZEŻENIE: Tylko dla dojrzałych czytelników
Narzeczona Wojennego Boga Alpha

Narzeczona Wojennego Boga Alpha

514.6k Wyświetlenia · Zakończone · Riley Above Story
W dniu, w którym Evelyn myślała, że Liam jej się oświadczy, on zaskoczył ją, klękając na jedno kolano—przed jej przyrodnią siostrą, Samanthą. Jakby ta zdrada nie była wystarczająca, Evelyn dowiedziała się okrutnej prawdy: jej rodzice już zdecydowali sprzedać przyszłość jednej córki niebezpiecznemu mężczyźnie: słynnemu Bogu Wojny Alfie Aleksandrowi, o którym krążyły plotki, że jest okaleczony i kaleki po niedawnym wypadku. A panną młodą nie mogła być ich ukochana córka Samantha. Jednak kiedy "brzydki i kaleki" Alfa ujawnił swoje prawdziwe oblicze—niewiarygodnie przystojnego miliardera bez śladu urazu—Samantha zmieniła zdanie. Była gotowa porzucić Liama i zająć miejsce Evelyn jako córka, która powinna poślubić Aleksandra.
Jednak Aleksander jasno określił swoją decyzję przed całym światem: „Evelyn jest jedyną kobietą, którą kiedykolwiek poślubię.”
Od Przyjaciela Do Narzeczonego

Od Przyjaciela Do Narzeczonego

372.3k Wyświetlenia · W trakcie · Page Hunter
Jej siostra wychodzi za mąż za jej byłego. Więc przyprowadza swojego najlepszego przyjaciela jako swojego fałszywego narzeczonego. Co mogłoby pójść nie tak?

Savannah Hart myślała, że przestała kochać Deana Archera – dopóki jej siostra, Chloe, nie ogłosiła, że wychodzi za niego. Za tego samego mężczyznę, którego Savannah nigdy nie przestała kochać. Mężczyznę, który złamał jej serce… i teraz należy do jej siostry.

Tydzień weselny w New Hope. Jeden dwór pełen gości. I bardzo zgorzkniała druhna.

Aby to przetrwać, Savannah przyprowadza na wesele swojego przystojnego, schludnego najlepszego przyjaciela, Romana Blackwooda. Jedynego mężczyznę, który zawsze ją wspierał. On jest jej coś winien, a udawanie jej narzeczonego? Żaden problem.

Dopóki fałszywe pocałunki nie zaczynają wydawać się prawdziwe.

Teraz Savannah jest rozdarta między kontynuowaniem udawania… a ryzykowaniem wszystkiego dla jedynego mężczyzny, w którym nigdy nie miała się zakochać.