Oznaczona przez Pomyłkę: Jego Syn, Jej Zemsta

Zaręczyny

Punkt widzenia Camilli

Ojciec wezwał nas, mnie i moją siostrę bliźniaczkę, do salonu. Powiedział, że ma ważne wiadomości do ogłoszenia.

Teraz czekaliśmy.

Powietrze w pokoju było napięte od oczekiwania. Caroline i ja siedziałyśmy obok siebie na starej drewnianej ławce, z wyprostowanymi plecami. Jedynym dźwiękiem było trzaskanie płomienia latarni.

Caroline niecierpliwie stukała długimi palcami o udo. Ja siedziałam nieruchomo, nerwowo wpatrując się w tańczący płomień latarni przed nami.

Miałyśmy takie same twarze. Ale tam, gdzie ona była iskrzącą pochodnią, ja byłam spokojną wodą pod powierzchnią. Nasza różnica była tak wyraźna jak noc od dnia.

Drzwi się otworzyły, a powietrze się zmieniło. Nasz ojciec, Jack—szanowany wojownik i zastępca Alfy Michaela—wszedł do pokoju. Dziesięciolecia przywództwa stada były wyryte w jego postawie.

Jego srebrne włosy były zaczesane do tyłu, a choć wiek powoli osiadał na jego rysach, jego spojrzenie było tak samo pewne jak zawsze.

Zamknął za sobą drzwi i odchrząknął.

„Obie wyrosłyście na piękne kobiety,” zaczął, jego głos był głęboki i stabilny. „I jestem dumny z córek, którymi się stałyście.”

Zatrzymałam oddech. To nie była zwykła pochwała.

Spojrzał prosto na mnie.

„Alpha Michael dokonał swojego wyboru. Po ostatnim zgromadzeniu przy pełni księżyca, przyszedł do mnie prywatnie... i poprosił o twoją rękę, Camillo.”

Moje serce zamarło. Caroline spojrzała na mnie ze zdumieniem.

Mrugnęłam. Świat zawęził się do dudnienia w moich uszach. „Mojej?”

„Tak,” ojciec skinął głową. „Zauważył, jak się zachowujesz—spokojna, lojalna i inteligentna. Uważa, że będziesz idealną Luną, która stanie u jego boku.”

Caroline wciągnęła powietrze, co nie było subtelne. Zerwała się na nogi.

„Musi być jakiś błąd,” powiedziała szybko. „Michael i ja zawsze mieliśmy więź. Myślałam—on flirtuje ze mną. Wszyscy to widzą.”

Ojciec zwrócił się do niej, marszcząc brwi. „Flirtuje z wieloma. Ale to ciebie, Camillo, chce, i jego słowo jest ostateczne.”

Pusty dźwięk wypełnił moje uszy. Moje usta się otworzyły, ale nie wydobyły się żadne słowa. Moje palce drżały na kolanach. To... to nie było coś, czego się spodziewałam. Podziwiałam Alfę Michaela. Był silny, mądry ponad swoje lata i czarujący, jak przyszły władca powinien być.

Marzyłam o byciu Luną pewnego dnia—ale nigdy nie wierzyłam, że stanie się to tak szybko ani w ten sposób.

Zielone oczy Caroline zwróciły się ku mnie, płonąc. „Wiedziałaś o tym?”

„Nie,” wyszeptałam szczerze. Ale prawda wydawała się słaba.

Wyśmiała mnie. „Oczywiście, że nie. Po prostu siedzisz tam, cicha i grzeczna, i świat ci się poddaje, prawda?”

Skrzywiłam się.

„Dość,” ojciec warknął. „To zaszczyt, Camillo. Oficjalne ogłoszenie Alfy Michaela zostanie wygłoszone jutro wieczorem w Sali Zgromadzeń. Bądź gotowa.”

Nie zostawił miejsca na dyskusję. Caroline rzuciła mi ostatnie, palące spojrzenie, po czym wyszła.

Pozostałam siedząc, moje serce biło jak rytm odległego bębna. Nie byłam pewna, czy to strach... czy coś innego.

Następnego dnia nasze stado buzowało z ekscytacji. Szepty podążały za mną przez pole treningowe i targi. Niektórzy patrzyli na mnie z podziwem, inni z zazdrością.

Próbowałam wszystko zablokować, skupiając się zamiast tego na ceremonii, która na mnie czekała.

W rękach naszych starszych kobiet zostałam ozdobiona w białą, powiewną suknię, która połyskiwała jak światło księżyca. Malowały delikatne wzory srebrnym kolorem na moich ramionach i rękach, a we włosy wplatały maleńkie koraliki.

Spojrzałam w lustro, kiedy skończyły, i ledwo rozpoznałam kobietę, którą widziałam - wyglądała jak Luna.

Ale w środku czułam się jak przestraszona mała dziewczynka.

Ceremonia odbyła się w Wielkiej Sali, okrągłej, otwartej konstrukcji, gdzie od pokoleń odbywały się rytuały stada. Księżyc wisiał bezpośrednio nad nami, obserwując.

Alpha Michał stał w centrum sali, ubrany w ceremonialną czerń z srebrnymi haftami.

Jego spojrzenie trzymało moje, gdy zbliżałam się na ramieniu mojego ojca, z wyrazem aprobaty, intensywności i głębokiego posiadania.

Wyglądał na zadowolonego, dumnego. Jakby byłam jego nagrodą.

Gdy stanęliśmy obok siebie, starszy rozpoczął rytuał. Ledwo słyszałam pieśni - mój umysł unosił się, utknięty między niedowierzaniem a ciężarem tego, co to oznaczało.

Jutro zostanę oznaczona.

Będę należeć do niego.

Rytuał oznaczenia będzie święty. Ugryzienie na szyi zwiąże nasze dusze w sposób, którego nawet śmierć nie będzie mogła przerwać. Gdy to się stanie, nie będzie odwrotu.

Kiedy starszy wypowiedział ostatnie rytuały, Michał nachylił się bliżej, odsuwając moje włosy na bok.

"Wyglądasz oszałamiająco," szepnął mi do ucha. "Nie mogę się doczekać, aż będziesz moja."

Coś w jego tonie sprawiło, że moja skóra się napięła. Był tam głód, tak - ale także arogancja. Posiadanie. Przełknęłam ciężko, niepewna jak odpowiedzieć.

Tłum wiwatował, gdy starszy ogłosił zakończenie rytuału. Ręka Michała zamknęła się wokół mojej, mocna i nieuchronna. Podniósł nasze złączone ręce wysoko. Nowa fala oklasków wybuchła, wstrząsając kamieniami Wielkiej Sali.

Poprowadził mnie do serca świętującego stada. Twarze rozmazywały się wokół mnie - szerokie uśmiechy, oczy błyszczące ciekawością. Ręce wyciągały się, aby poklepać Michała po ramieniu, aby złożyć mi gratulacje, na które odpowiadałam otępiałym uśmiechem i kiwnięciem głowy, które miało wyglądać na wdzięczne.

Michał pił swobodnie z każdej podanej mu czary, jego śmiech dudnił, jego duma była namacalna. "Za moją doskonałą Lunę!" powtarzał raz za razem, przyciągając mnie blisko.

Przepływałam przez to wszystko. Śmiech i muzyka wydawały się przytłumione, jakbym była pod wodą.

Gdy noc pogłębiała się, a zabawa stawała się senniejsza, Michał w końcu mnie puścił. Jego oczy były zamglone od alkoholu i satysfakcji. Nachylił się, jego oddech ciepły i pachnący miodem. "Do zobaczenia tej nocy, moja piękna Luno," szepnął. "Idź. Przygotuj się na mnie. Przyjdę po ciebie."

Przycisnął ostatni, roszczący sobie pocałunek do mojego czoła, zanim został porwany przez grupę swoich wojowników, ich głośne rozmowy o nadchodzącym rytuale oznaczenia podążające za nimi w noc.

Starsze kobiety poprowadziły mnie do kwatery Alfy i wykąpały mnie w wodzie pachnącej nocnymi kwiatami. Poruszałam się jak lalka, podczas gdy moja dusza czuła się odłączona.

W końcu sama. Znak był za kilka godzin. Więź była za kilka godzin. On był za kilka godzin.

Ale to właśnie wtedy wszystko poszło źle.