Série Amour et Haine Livre 1-5

Série Amour et Haine Livre 1-5

Joanna Mazurkiewicz · W trakcie · 372.8k słów

588
Gorące
2k
Wyświetlenia
266
Dodano
Dodaj do Półki
Rozpocznij Czytanie
Udostępnij:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

Wstęp

Tout sur toi (Série Amour & Haine #1)

J'ai commencé à détester Oliver juste après la mort de son frère aîné, Christian. Je l'entraîne dans une spirale d'humiliation et de douleur pour essayer de faire face à ce que son frère m'a fait subir.
Quelques mois après le décès de Christian, Oliver quitte la ville, et pendant les deux années suivantes, il est absent de ma vie. Les démons refont surface, et je dois apprendre à vivre avec le secret qui m'a détruite.
Maintenant, je commence une nouvelle vie, loin de Gargle et de mon passé, mais tout s'effondre lorsque je vois Oliver le premier jour à l'université. Il est clair que beaucoup de choses ont changé depuis notre séparation. Maintenant, il est capitaine de l'équipe de rugby et le gars le plus populaire du campus.
Puis il fait un pari et me donne un ultimatum : je quitte Braxton pour toujours et je recommence ailleurs, ou je reste et je joue à son jeu... parce qu'il n'a jamais oublié que c'est moi qui ai ruiné sa vie il y a deux ans.

Rozdział 1

Lui

Présent

"Nous y sommes." Dora appuie brusquement sur la pédale de frein. Les bagages sur la banquette arrière tombent, me frappant à l'arrière de la tête. Je jure en silence, espérant que Dora ne m'a pas entendu. Elle sait que je n'utilise plus ce genre de langage.

"C'est super," je marmonne, en me massant le crâne. Dora rayonne, me fixant depuis le siège du conducteur. J'ai choisi de m'asseoir à l'arrière, espérant rattraper un peu de sommeil, mais mon plan a échoué parce que Dora a mis la musique à plein volume quand nous avons quitté Gargle—notre ville natale.

"Oh mon Dieu, India, c'est tellement excitant. Nous y sommes enfin," continue-t-elle, sa voix aiguë résonnant dans mes oreilles. "Regarde ces bâtiments. Tu peux imaginer ce que—"

Nous sortons de la voiture pendant qu'elle continue de parler. Je sais que je devrais écouter, mais je n'arrive pas à me concentrer aujourd'hui, et son monologue sur toutes les fêtes sauvages est toujours le même. Une sensation étrange me traverse, et je commence à me demander pourquoi je ne suis pas aussi excitée que Dora. Nous avons compté les jours avant de venir à Braxton, et maintenant j'ai l'impression que je dois faire demi-tour. Peut-être que je ne suis destinée à aller nulle part ailleurs qu'à Gargle.

Je prends quelques respirations profondes et étire mon cou. J'ai toujours voulu étudier à l'Université de Braxton. Ma mère et ma grand-mère y sont allées. Dora a toujours voulu vivre seule; elle en parle depuis qu'elle a été acceptée.

Moi, je voulais juste m'éloigner de mon passé toxique.

Dora est ma meilleure amie, mais je ne suis pas sûre d'avoir pris la bonne décision en la traînant ici avec moi cette fois-ci. Ses parents sont riches, elle pourrait aller où elle veut en Angleterre, mais au final, elle m'a suivie.

Peut-être qu'elle a décidé de venir à Braxton parce que nous avons toujours tout fait ensemble. Nous ne sommes pas du tout similaires, mais nous nous connaissons depuis des années et c'est plus facile comme ça. Dora pourrait être une distraction de toutes les choses importantes que j'ai prévues de faire cette année. Elle veut faire la fête et continuer la vie qu'elle avait à Gargle. Moi? Je veux m'éloigner du passé et me concentrer sur les choses qui comptent.

Je fais le tour de la voiture et commence à tirer mes sacs du coffre. Le soleil brûle dans le ciel, brûlant la nuque. Dans quelques semaines, il fera froid; c'est surprenant que le temps soit encore agréable fin septembre. Mais je ressens une étrange tension dans l'air, comme si cette journée paisible allait être gâchée par un orage. Je remarque de lourds nuages sombres commencer à se rassembler au sud.

"Allez, India, bouge." La voix de Dora me ramène à la réalité. "Je veux voir le campus avant qu'il fasse nuit."

"D'accord, calme-toi. Ces sacs sont lourds."

"Oh, pardon, Mademoiselle Sensible." Elle fronce les sourcils. "Pourquoi es-tu de si mauvaise humeur aujourd'hui?"

"Je vais bien, juste fatiguée. Arrête ça."

Elle agite la main et commence à marcher. Je sais exactement de quoi elle parle. J'ai veillé tard la nuit dernière en pensant à Christian, et chaque fois que je fais ça, le lendemain, je ne suis jamais la même.

Nous avons quitté Gargle en début d'après-midi. Maman a insisté pour nous préparer des tonnes de nourriture. Elle pense toujours que nous ne serons pas capables de cuisiner un vrai repas nous-mêmes, et que nous vivrons de haricots sur du pain grillé. Ma petite sœur, Joséphine, n'arrêtait pas de demander si elle pouvait venir me rendre visite bientôt. Elle veut voir Braxton par elle-même. Elle n'a que quatorze ans, mais elle a déjà entendu des histoires sur la vie universitaire, et elle a hâte de goûter à la liberté elle-même.

Je prends mes sacs et commence à suivre Dora. Elle marche vers le bloc des appartements étudiants, ses cheveux bruns flottant librement autour de ses épaules. Je ne sais pas pourquoi, mais mon estomac fait un drôle de bond en voyant les bâtiments s'étirer devant nous.

Nous traversons le chemin et nous dirigeons vers l'entrée. Je change mon sac d'épaule, car mon bras commence à me faire mal, et je traîne ma valise principale derrière moi. Nous remarquons un groupe d'étudiants jouant au rugby sur la pelouse. Dora joue déjà avec ses cheveux, faisant semblant de lutter avec ses bagages, espérant probablement qu'un de ces gars vienne l'aider. Je lève les yeux au ciel, ignorant ses faux gémissements, et avance. Pendant un instant, je sens le regard de quelqu'un sur moi, alors je m'arrête et me retourne.

Un des gars me fixe directement. Il plisse les yeux, et ce qui ressemble à du feu se répand le long de ma colonne vertébrale. Il me semble familier, mais je secoue la tête—je ne connais personne à Braxton, et cette soudaine flambée de chaleur n'est que mon imagination. Dora parvient à attirer l'attention d'un des gars, et ils commencent à bavarder. C'est tellement typique d'elle.

« Passe la balle, Jacob », crie quelqu'un derrière moi. Mais j'ignore la voix, même si elle me semble tellement familière, et elle fait bouillir le sang dans mes veines.

Soudain, quelque chose me frappe violemment à l'arrière de la tête. Je lâche un grand « Aïe ! » et me retourne rapidement. Je repère le ballon de rugby sur l'herbe et porte la main à ma tête pour la masser. Je plisse les yeux, repérant le même gars qui me fixait quelques secondes plus tôt. Il se tient là, souriant en coin.

« C'est quoi ton problème ? » Je serre les dents de colère.

Il ne semble pas le moins du monde désolé de m'avoir frappée avec ce foutu ballon. Il est grand et musclé, ses cheveux noirs coupés très courts. Pour une raison quelconque, la coupe "Forces Spéciales" lui va bien. Il est trop loin pour que je voie la couleur de ses yeux, mais son regard m'attire comme un aimant. Son jean pend bas sur ses hanches, et son T-shirt blanc est sale, probablement à force de rouler dans l'herbe. Je jette un coup d'œil à ses amis, qui me regardent, stupéfaits. Quelque chose ne va pas ici—il a évidemment voulu me frapper exprès.

« Eh bien, qui avons-nous là ? C'est la seule et unique, India Gretel. » Il prononce mon nom fort, comme s'il voulait s'assurer que tout le monde l'entende.

« Est-ce que je te connais ? » Je le regarde impatiemment de la tête aux pieds. Un grand sourire fou apparaît sur son visage séduisant. Quelque chose dans ses yeux me dit que nous nous sommes déjà rencontrés. Son regard se durcit sur moi alors qu'il ramasse le ballon et réduit la distance entre nous. C'est alors que je vois sa mâchoire large et ses lèvres pleines et magnifiques.

« Ne me dis pas que tu m'as déjà oublié, Indi ? » Il sourit de nouveau. « Les gars, laissez-moi vous présenter la plus grande garce qui ait jamais mis les pieds à Braxton. »

Je cligne des yeux rapidement, le fixant, fouillant dans mes souvenirs—tout ce qui pourrait me dire si je l'ai déjà vu, mais je n'ai rien.

« Oliver, c'est qui cette fille ? » demande un de ses potes en s'approchant de lui.

Dora remarque mon petit spectacle parce qu'elle s'approche de moi, semblant tout aussi confuse. « India, c'est qui ce connard ? » Elle lève le pouce vers lui, fronçant les sourcils.

Oliver. Ce nom roule dans ma tête comme une boule de billard. Il me fait frémir et accélère mon rythme cardiaque. C'est comme un poison qui s'infiltre dans mes pores et ravage mon corps. Son nom évoque à la fois le bien et le mal en moi. C'est le nom que j'essaie d'oublier depuis deux ans.

Je le fixe comme s'il n'était pas vraiment là, comme si j'hallucinais. Mon cœur commence à battre la chamade, envoyant un signal à mon cerveau de commencer à courir quand il s'approche de moi.

Ce n'est pas lui—ça ne peut pas être lui.

« Je suis désolée. Je ne sais pas qui vous êtes. » Je parviens à dire, mais ma voix trahit facilement mon mensonge. Les souvenirs reviennent en tourbillon comme une tempête. La couleur de ses yeux—ils sont les mêmes. Ce sont ses yeux—je ne pourrais jamais les oublier. D'un bleu profond, ils me transpercent, touchant ma douleur, la douleur que son frère a causée tant de fois. Je romps le contact visuel assez rapidement et me retourne, mais j'ai du mal à respirer.

« Je ne sais pas ce qui t'a rendue si stupide, mais quoi que ce soit—ça marche », crie-t-il, et ses amis rient.

« Attends, India, est-ce que— »

« Dora, je ne savais pas que tu étais encore amie avec cette sorcière ? »

Une autre insulte qui fait encore plus mal que la première. Je sens le sang quitter mon visage, et mon corps se raidit. J'essaie de compter jusqu'à dix et de me contrôler, mais la culpabilité se déverse dans mon estomac comme de la lave en fusion.

Dora le reconnaît immédiatement. « Oh, mon Dieu, Oliver—c'est vraiment toi ? » Elle ricane. « Tu as changé. »

Je la regarde en arrière, essayant de lui faire signe de partir, mais elle reste là, le fixant.

Il continue de m'humilier. « Raconte à mes amis ici tout sur toi, Indi. On aime tous les bonnes histoires d'horreur. »

« Dora, allons-y », je gronde, même si je me sens trop engourdie pour bouger. Je serre les dents et traîne les pieds en avant, ignorant mon pouls qui monte en flèche.

« Oliver, tu es canon », chantonne Dora de manière aguichante. « À plus tard. »

Elle se dépêche de me suivre. Mon estomac subit une série de contractions tandis que nous traversons le bâtiment. Mon cœur bat comme s'il allait exploser. J'ai besoin de prendre une profonde inspiration et d'oublier que je l'ai vu. Il n'était jamais censé aller à Braxton. Il n'est pas là—c'est juste mon imagination. J'aimerais pouvoir changer le passé, mais la petite voix dans ma tête me dit que je l'ai provoqué.

Passé

« Tu veux rester un peu plus longtemps, ma chérie ? » Maman a touché ma main doucement comme si j'étais en verre. Nous étions seules ; beaucoup de gens étaient déjà partis. Maman attendait pour me ramener à la maison, mais je ne pouvais pas bouger, regardant les porteurs. Ils descendaient le cercueil de Christian dans le sol, leurs visages impassibles. Bientôt, personne ne se souviendrait de lui et des choses qu'il avait faites. Bientôt, il serait oublié.

De lourds nuages gris pendaient au-dessus de nos têtes. J'ai fixé le même endroit pendant plusieurs minutes, voyant les démons de l'obscurité et de la mort. Ils s'approchaient de moi, rampant le long de mon dos, et enfonçaient de longues aiguilles dans mon cœur.

« Oui. » Je ne reconnaissais pas ma propre voix—elle sonnait vide. La mère de Christian m'avait demandé de m'asseoir avec elle au premier rang. Les gens me parlaient, mais tout était flou. Les gens venaient, puis partaient, mais j'étais toujours là, souffrant.

Maman n'a rien dit de plus. Elle s'est levée et m'a laissée seule avec mon propre cauchemar—peut-être parce que c'était plus facile ainsi. J'ai regardé le cercueil disparaître dans le sol, et j'étais contente qu'il soit mort. Quelques jours s'étaient écoulés depuis la fête chez Christian. Je n'avais encore parlé à personne de ce qui s'était passé. Quand il m'avait déposée chez moi, j'étais allée directement dans ma chambre et j'avais pleuré. Christian avait été un adolescent idéal, mais quelques semaines avant sa mort, il était devenu un psychopathe. Il savait depuis des années que je ne ressentais pas la même chose pour lui, que je ne voulais que de l'amitié, mais il avait gardé cette connaissance sous contrôle jusqu'à la fête—puis il avait perdu le contrôle. Il était sournois, s'assurant que personne ne remarque quoi que ce soit.

Ma mère avait frappé à ma porte vers minuit. Pendant plusieurs minutes, elle est restée silencieuse, puis elle m'a annoncé la nouvelle. Christian avait eu un accident de voiture et était mort à l'hôpital. Ensuite, elle m'a serrée dans ses bras et m'a dit de tout laisser aller. J'ai éclaté en sanglots, ressentant à la fois une immense tristesse et un incroyable soulagement qui me remplissait lentement. Une partie de moi le voulait mort, l'autre partie tenait encore à lui.

Mon souhait s'était réalisé seulement quelques heures après qu'il m'ait blessée.

Puis, lors des funérailles, je me tenais là, heureuse qu'il soit définitivement sorti de ma vie. Je n'avais aucune idée de comment gérer la douleur qu'il m'avait causée et ces souvenirs cruels et dévastateurs. Il m'avait détruite—puis il avait juste... disparu.

Christian était parti. Il avait emporté avec lui la partie vicieuse et sadique de sa personne dans la tombe, mais il m'avait laissée avec des cicatrices émotionnelles et un cauchemar que je n'oublierai jamais.

« India. »

C'était Oliver. Je n'avais même pas remarqué quand il s'était approché de moi, mais j'ai reconnu sa voix immédiatement. Il se tenait à côté de moi pendant un moment, et ma colère et mon agitation grandissaient.

Je me suis tournée vers lui. « Qu'est-ce que tu veux, Oliver ? »

Ses longs cheveux noirs tombaient sur ses épaules, vêtu d'un long manteau gothique noir, ses yeux me fixant sous de longs cils noirs. Il a ensuite posé sa main sur mon bras. « Je voulais juste m'assurer que tu allais bien. »

J'ai serré les poings, et mon corps s'est tendu. Une rage pure a commencé à couler en moi. Oliver était celui qui était censé être à cette fête. S'il était venu comme il l'avait promis, je n'aurais jamais eu à traverser ce cauchemar. Tout était de sa faute.

« Il est parti, Oliver, » ai-je crié. « Tu n'as pas besoin de vérifier comment je vais. Tu n'as plus besoin d'être autour de moi. » Mon cœur battait la chamade, mais je me sentais tellement mieux dès que ces mots ont quitté ma bouche.

« Allez, India, je sais que tu souffres, mais c'était mon frère et il va me manquer aussi. » Il s'est rapproché, et je ne pouvais plus le supporter.

Je me suis éloignée brusquement et j'ai commencé à marcher dans la direction opposée. Puis, je me suis retournée pour lui dire encore quelques mots. « Je te déteste, Oliver. Je te déteste à en crever. Reste loin de moi. Je ne veux plus te voir près de moi. »

Il est resté là à me regarder comme si je parlais une langue différente. Ses yeux se sont assombris et il s'est détourné. Je me sentais mieux en le repoussant. Me battre avec lui et le blesser était comme une thérapie. C'était une sorte de libération—quelque chose que je ne pouvais pas faire à son frère—parce qu'il était mort. Malade et tordu, peut-être ? Mais je ne savais pas quoi faire de toute cette colère accumulée en moi. Et Oliver n'était qu'un rappel... un rappel de tout...

« Indi, je ne comprends pas— »

« Tu n'as pas besoin de comprendre quoi que ce soit, Oliver. Je te jure que je rendrai ta vie difficile si tu ne restes pas loin. Je le pense vraiment. Christian est mort et nous avons fini. »

Je me suis retournée et je suis partie, le laissant à côté de son frère mort. Avant la fête, je me serais jetée dans ses bras et lui aurais dit que nous devions être forts maintenant—ensemble. Mais c'était avant. Maintenant, j'étais brisée... mon âme laissée en lambeaux.

Ostatnie Rozdziały

Może Ci się spodobać 😍

Po Jednej Nocy z Alfą

Po Jednej Nocy z Alfą

840.3k Wyświetlenia · Zakończone · Sansa
Jedna noc. Jeden błąd. Całe życie konsekwencji.

Myślałam, że czekam na miłość. Zamiast tego, zostałam zgwałcona przez bestię.

Mój świat miał rozkwitnąć podczas Festiwalu Pełni Księżyca w Moonshade Bay – szampan buzujący w moich żyłach, zarezerwowany pokój hotelowy dla mnie i Jasona, abyśmy wreszcie przekroczyli tę granicę po dwóch latach. Wślizgnęłam się w koronkową bieliznę, zostawiłam drzwi otwarte i położyłam się na łóżku, serce waliło z nerwowego podniecenia.

Ale mężczyzna, który wszedł do mojego łóżka, nie był Jasonem.

W ciemnym pokoju, zanurzona w duszącym, pikantnym zapachu, który sprawiał, że kręciło mi się w głowie, poczułam ręce – pilne, gorące – palące moją skórę. Jego gruby, pulsujący członek przycisnął się do mojej mokrej cipki, a zanim zdążyłam jęknąć, wbił się mocno, brutalnie rozdzierając moją niewinność. Ból palił, moje ściany zaciskały się, gdy drapałam jego żelazne ramiona, tłumiąc szlochy. Mokre, śliskie dźwięki odbijały się echem z każdym brutalnym ruchem, jego ciało nieustępliwe, aż zadrżał, wylewając się gorąco i głęboko we mnie.

"To było niesamowite, Jason," udało mi się powiedzieć.

"Kto do cholery jest Jason?"

Moja krew zamarzła. Światło przecięło jego twarz – Brad Rayne, Alfa Stada Moonshade, wilkołak, nie mój chłopak. Przerażenie dławiło mnie, gdy zdałam sobie sprawę, co zrobiłam.

Uciekłam, ratując swoje życie!

Ale kilka tygodni później, obudziłam się w ciąży z jego dziedzicem!

Mówią, że moje heterochromatyczne oczy oznaczają mnie jako rzadką prawdziwą partnerkę. Ale nie jestem wilkiem. Jestem tylko Elle, nikim z ludzkiej dzielnicy, teraz uwięzioną w świecie Brada.

Zimne spojrzenie Brada przygniata mnie: „Noszisz moje dziecko. Jesteś moja.”

Nie mam innego wyboru, muszę wybrać tę klatkę. Moje ciało również mnie zdradza, pragnąc bestii, która mnie zrujnowała.

OSTRZEŻENIE: Tylko dla dojrzałych czytelników
Mała Partnerka Alphy Nicholasa

Mała Partnerka Alphy Nicholasa

706k Wyświetlenia · W trakcie · Becky j
"Towarzysz jest tutaj!"
Co? Nie—czekaj… o Bogini Księżyca, nie.
Proszę, powiedz mi, że żartujesz, Lex.
Ale ona nie żartuje. Czuję jej podekscytowanie pod skórą, podczas gdy ja czuję tylko strach.
Skręcamy za róg, a zapach uderza mnie jak cios w klatkę piersiową—cynamon i coś niemożliwie ciepłego. Moje oczy przeszukują pokój, aż zatrzymują się na nim. Wysoki. Władczy. Piękny.
I wtedy, równie szybko… on mnie zauważa.
Jego wyraz twarzy się zmienia.
"Cholera nie."
Zawraca—i biegnie.
Mój towarzysz mnie widzi i ucieka.
Bonnie spędziła całe życie, będąc niszczoną i maltretowaną przez najbliższych, w tym przez własną bliźniaczkę. Razem ze swoją najlepszą przyjaciółką Lilly, która również żyje w piekle, planują ucieczkę podczas największego balu roku organizowanego przez inny watahę, ale rzeczy nie idą zgodnie z planem, pozostawiając obie dziewczyny zagubione i niepewne co do swojej przyszłości.
Alfa Nicholas ma 28 lat, jest bez towarzyszki i nie zamierza tego zmieniać. W tym roku to jego kolej na organizację corocznego Balu Błękitnego Księżyca i ostatnią rzeczą, której się spodziewa, jest znalezienie swojej towarzyszki. Jeszcze mniej spodziewa się, że jego towarzyszka będzie o 10 lat młodsza od niego i jak jego ciało zareaguje na nią. Podczas gdy stara się odmówić uznania, że spotkał swoją towarzyszkę, jego świat wywraca się do góry nogami, gdy strażnicy łapią dwie wilczyce biegnące przez jego ziemie.
Gdy zostają mu przyprowadzone, ponownie staje twarzą w twarz ze swoją towarzyszką i odkrywa, że ukrywa ona tajemnice, które sprawią, że będzie chciał zabić więcej niż jedną osobę.
Czy może przezwyciężyć swoje uczucia wobec posiadania towarzyszki, która jest o wiele młodsza od niego? Czy jego towarzyszka będzie go chciała po odczuciu bólu jego nieoficjalnego odrzucenia? Czy oboje będą mogli pracować nad porzuceniem przeszłości i ruszeniem naprzód razem, czy też los ma inne plany i utrzyma ich z dala od siebie?
Uderzyłam mojego narzeczonego—poślubiłam jego miliardowego wroga

Uderzyłam mojego narzeczonego—poślubiłam jego miliardowego wroga

1.1m Wyświetlenia · Zakończone · Jessica C. Dolan
Bycie drugim najlepszym jest praktycznie w moim DNA. Moja siostra dostawała miłość, uwagę, blask reflektorów. A teraz nawet jej przeklętego narzeczonego.
Technicznie rzecz biorąc, Rhys Granger był teraz moim narzeczonym – miliarder, zabójczo przystojny, chodzący mokry sen Wall Street. Moi rodzice wepchnęli mnie w to zaręczyny po tym, jak Catherine zniknęła, i szczerze mówiąc? Nie miałam nic przeciwko. Podkochiwałam się w Rhysie od lat. To była moja szansa, prawda? Moja kolej, by być wybraną?
Błędnie.
Pewnej nocy uderzył mnie. Przez kubek. Głupi, wyszczerbiony, brzydki kubek, który moja siostra dała mu lata temu. Wtedy mnie olśniło – on mnie nie kochał. Nawet mnie nie widział. Byłam tylko ciepłym ciałem zastępującym kobietę, którą naprawdę chciał. I najwyraźniej nie byłam warta nawet tyle, co podrasowana filiżanka do kawy.
Więc uderzyłam go z powrotem, rzuciłam go i przygotowałam się na katastrofę – moich rodziców tracących rozum, Rhysa rzucającego miliarderską furię, jego przerażającą rodzinę knującą moją przedwczesną śmierć.
Oczywiście, potrzebowałam alkoholu. Dużo alkoholu.
I wtedy pojawił się on.
Wysoki, niebezpieczny, niesprawiedliwie przystojny. Taki mężczyzna, który sprawia, że chcesz grzeszyć tylko przez jego istnienie. Spotkałam go tylko raz wcześniej, a tej nocy akurat był w tym samym barze co ja, pijana i pełna litości dla siebie. Więc zrobiłam jedyną logiczną rzecz: zaciągnęłam go do pokoju hotelowego i zerwałam z niego ubrania.
To było lekkomyślne. To było głupie. To było zupełnie nierozsądne.
Ale było też: Najlepszy. Seks. W. Moim. Życiu.
I, jak się okazało, najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam.
Bo mój jednonocny romans nie był po prostu jakimś przypadkowym facetem. Był bogatszy od Rhysa, potężniejszy od całej mojej rodziny i zdecydowanie bardziej niebezpieczny, niż powinnam się bawić.
I teraz, nie zamierza mnie puścić.
Biker Alfa, który stał się moją drugą szansą

Biker Alfa, który stał się moją drugą szansą

401.2k Wyświetlenia · Zakończone · Ray Nhedicta
Nie mogę oddychać. Każdy dotyk, każdy pocałunek od Tristana rozpalał moje ciało, topiąc mnie w uczuciach, których nie powinnam pragnąć – zwłaszcza nie tamtej nocy.
"Jesteś dla mnie jak siostra."
To były słowa, które przelały czarę goryczy.
Nie po tym, co się właśnie wydarzyło. Nie po gorącej, bezdechowej, wstrząsającej duszę nocy, którą spędziliśmy spleceni w swoich ramionach.
Od początku wiedziałam, że Tristan Hayes to granica, której nie powinnam przekraczać.
Nie był byle kim, był najlepszym przyjacielem mojego brata. Mężczyzną, którego przez lata skrycie pragnęłam.
Ale tamtej nocy... byliśmy złamani. Właśnie pochowaliśmy naszych rodziców. A żal był zbyt ciężki, zbyt realny... więc błagałam go, żeby mnie dotknął.
Żeby sprawił, że zapomnę. Żeby wypełnił ciszę, którą zostawiła śmierć.
I zrobił to. Trzymał mnie, jakbym była czymś kruchym.
Całował mnie, jakbym była jedyną rzeczą, której potrzebował, by oddychać.
A potem zostawił mnie krwawiącą sześcioma słowami, które paliły głębiej niż jakiekolwiek odrzucenie.
Więc uciekłam. Daleko od wszystkiego, co sprawiało mi ból.
Teraz, pięć lat później, wracam.
Świeżo po odrzuceniu partnera, który mnie maltretował. Wciąż nosząc blizny po szczeniaku, którego nigdy nie miałam okazji przytulić.
A mężczyzna, który czeka na mnie na lotnisku, to nie mój brat.
To Tristan.
I nie jest tym facetem, którego zostawiłam.
Jest motocyklistą.
Alfą.
A kiedy na mnie spojrzał, wiedziałam, że nie ma już gdzie uciekać.
Gdy Kontrakty Zamieniają się w Zakazane Pocałunki

Gdy Kontrakty Zamieniają się w Zakazane Pocałunki

346.4k Wyświetlenia · Zakończone · Lily
Na przyjęciu urodzinowym mojego podłego ojca, zostałam odurzona przez moją siostrę Emily—a co gorsza, planowała, aby jej chłopak mnie zaatakował. Gdy substancja krążyła w moich żyłach, pożądanie zaczęło przytłaczać mój racjonalny umysł. Ale w tej chwili słabości, mój mąż z kontraktu mnie uratował. Okazało się, że płonę tylko dla niego. To, co zaczęło się jako jego próba pomocy mi w przezwyciężeniu efektów narkotyku, zamieniło się w noc surowej, namiętnej intymności, która zburzyła każdą granicę, którą starannie zbudowaliśmy. W jego ramionach odkryłam głód, o którym nie wiedziałam, że istnieje, a on rościł sobie prawo do mnie z taką intensywnością, że oboje zostaliśmy bez tchu...
*
Kiedy Amelia Thompson podpisała ten kontrakt małżeński, nie wiedziała, że jej mąż był tajnym agentem FBI.
Ethan Black podszedł do niej, aby zbadać Viktor Group—skorumpowaną korporację, w której pracowała jej zmarła matka. Dla niego Amelia była tylko kolejnym tropem, możliwie córką spiskowca, którego miał zniszczyć.
Ale trzy miesiące małżeństwa zmieniły wszystko. Jej ciepło i zaciekła niezależność rozmontowały każdą obronę wokół jego serca—aż do dnia, kiedy zniknęła.
Trzy lata później wraca z ich dzieckiem, szukając prawdy o śmierci swojej matki. I nie jest już tylko agentem FBI, ale człowiekiem desperacko pragnącym ją odzyskać.
Kontrakt małżeński. Dziedzictwo zmieniające życie. Zdrada łamiąca serce.
Czy tym razem miłość przetrwa największe oszustwo?
Od Przyjaciela Do Narzeczonego

Od Przyjaciela Do Narzeczonego

395.4k Wyświetlenia · W trakcie · Page Hunter
Jej siostra wychodzi za mąż za jej byłego. Więc przyprowadza swojego najlepszego przyjaciela jako swojego fałszywego narzeczonego. Co mogłoby pójść nie tak?

Savannah Hart myślała, że przestała kochać Deana Archera – dopóki jej siostra, Chloe, nie ogłosiła, że wychodzi za niego. Za tego samego mężczyznę, którego Savannah nigdy nie przestała kochać. Mężczyznę, który złamał jej serce… i teraz należy do jej siostry.

Tydzień weselny w New Hope. Jeden dwór pełen gości. I bardzo zgorzkniała druhna.

Aby to przetrwać, Savannah przyprowadza na wesele swojego przystojnego, schludnego najlepszego przyjaciela, Romana Blackwooda. Jedynego mężczyznę, który zawsze ją wspierał. On jest jej coś winien, a udawanie jej narzeczonego? Żaden problem.

Dopóki fałszywe pocałunki nie zaczynają wydawać się prawdziwe.

Teraz Savannah jest rozdarta między kontynuowaniem udawania… a ryzykowaniem wszystkiego dla jedynego mężczyzny, w którym nigdy nie miała się zakochać.
Powstanie Wygnanej Wilczycy

Powstanie Wygnanej Wilczycy

324.1k Wyświetlenia · Zakończone · Lily
„Biały wilk! Zabij tego potwora!”
Ten ryk zabrał mi osiemnaste urodziny i zniszczył mój świat. Moja pierwsza przemiana miała być chwałą—krew zamieniła błogosławieństwo w hańbę. O świcie nazwali mnie „przeklętą”: wyrzuconą z watahy, porzuconą przez rodzinę, pozbawioną natury. Mój ojciec mnie nie bronił—wysłał mnie na zapomnianą wyspę, gdzie wyrzutki bez wilka były kute na broń, zmuszone do wzajemnego zabijania, aż tylko jeden mógł odejść.
Na tej wyspie poznałam najciemniejsze zakamarki ludzkiej natury i jak zakopać strach w kościach. Niezliczone razy chciałam się poddać—zanurzyć się w fale i nigdy nie wynurzyć—ale oskarżające twarze, które nawiedzały moje sny, popychały mnie z powrotem ku czemuś zimniejszemu niż przetrwanie: zemście. Uciekłam, i przez trzy lata ukrywałam się wśród ludzi, zbierając sekrety, ucząc się poruszać jak cień, ostrząc cierpliwość na precyzję—stając się ostrzem.
Potem, pod pełnym księżycem, dotknęłam krwawiącego nieznajomego—i mój wilk powrócił z przemocą, która uczyniła mnie całą. Kim on był? Dlaczego mógł obudzić to, co myślałam, że umarło?
Jedno wiem: teraz jest ten czas.
Czekałam na to trzy lata. Sprawię, że wszyscy, którzy mnie zniszczyli, zapłacą—i odzyskam wszystko, co mi skradziono.
Accardi

Accardi

772.6k Wyświetlenia · Zakończone · Allison Franklin
Obniżył usta do jej ucha. "To będzie miało swoją cenę," wyszeptał, zanim pociągnął jej płatek ucha zębami.
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."


Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Po Romansie: W Ramionach Miliardera

Po Romansie: W Ramionach Miliardera

720.3k Wyświetlenia · W trakcie · Louisa
Od pierwszego zauroczenia do przysięgi małżeńskiej, George Capulet i ja byliśmy nierozłączni. Ale w naszym siódmym roku małżeństwa, on zaczął romansować ze swoją sekretarką.

W moje urodziny zabrał ją na wakacje. Na naszą rocznicę przyprowadził ją do naszego domu i kochał się z nią w naszym łóżku...

Zrozpaczona, podstępem zmusiłam go do podpisania papierów rozwodowych.

George pozostał obojętny, przekonany, że nigdy go nie opuszczę.

Jego oszustwa trwały aż do dnia, kiedy rozwód został sfinalizowany. Rzuciłam mu papiery w twarz: "George Capulet, od tej chwili wynoś się z mojego życia!"

Dopiero wtedy panika zalała jego oczy, gdy błagał mnie, żebym została.

Kiedy jego telefony zalały mój telefon później tej nocy, to nie ja odebrałam, ale mój nowy chłopak Julian.

"Nie wiesz," zaśmiał się Julian do słuchawki, "że porządny były chłopak powinien być cichy jak grób?"

George zgrzytał zębami: "Daj mi ją do telefonu!"

"Obawiam się, że to niemożliwe."

Julian delikatnie pocałował moje śpiące ciało wtulone w niego. "Jest wykończona. Właśnie zasnęła."
Uwodzenie Dona Mafii

Uwodzenie Dona Mafii

334.4k Wyświetlenia · Zakończone · Sandra
Ciemna, mafijna romans z dużą różnicą wieku
Camila Rodriguez to rozpuszczona dziewiętnastolatka z dziewiczą cipką i ustami stworzonymi do grzechu. Kiedy zostaje wysłana, by zamieszkać pod dachem Alejandro Gonzaleza; króla mafii, zimnokrwistego zabójcy i człowieka, który kiedyś przysiągł ją chronić, dokładnie wie, czego chce. I nie jest to ochrona.

Chce 'Jego'.
Jego kontroli.
Jego zasad.
Jego rąk zaciskających się na jej gardle, gdy jęczy jego imię.

Ale Alejandro nie pieprzy się z dziewczynami takimi jak ona. Jest niebezpieczny, nietykalny i desperacko próbuje oprzeć się grzesznej małej kusicielce, która śpi zaledwie kilka kroków dalej, ubrana w jedwab i koronkę.

Szkoda, że Camila nie wierzy w zasady.
Nie wtedy, gdy może się pochylić i sprawić, że złamie każdą z nich.
A kiedy w końcu pęka, nie tylko ją pieprzy.
Łamie ją.

Mocno. Brutalnie. Bezlitośnie.
Dokładnie tak, jak chciała.
Niewypowiedziana Miłość Prezesa

Niewypowiedziana Miłość Prezesa

250.5k Wyświetlenia · Zakończone · Lily Bronte
„Chcesz mojego przebaczenia?” zapytał, a mój głos zniżył się do niebezpiecznego tonu.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zbliżył się, nagle górując nade mną, jego twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Poczułam, jak wstrzymuję oddech, a moje usta rozchylają się w zaskoczeniu.

„To jest cena za mówienie źle o mnie innym,” wyszeptał, przygryzając moją dolną wargę, zanim zajął moje usta prawdziwym pocałunkiem. Zaczęło się to jako kara, ale szybko przekształciło się w coś zupełnie innego, gdy odpowiedziałam, moja początkowa sztywność topniała w uległość, a potem w aktywne uczestnictwo.

Mój oddech przyspieszył, małe dźwięki uciekały z mojego gardła, gdy eksplorował moje ciało. Jego dotyk był zarówno karą, jak i przyjemnością, wywołując dreszcze, które, jak sądziłam, czuł rezonujące przez swoje własne ciało.

Moja nocna koszula podwinęła się, jego ręce odkrywały coraz więcej mojego ciała z każdym muśnięciem. Oboje byliśmy zgubieni w doznaniach, racjonalne myśli ustępowały z każdą mijającą sekundą...

Trzy lata temu, aby spełnić życzenie jego babci, zostałam zmuszona poślubić Dereka Wellsa, drugiego syna rodziny, która adoptowała mnie dziesięć lat temu. On mnie nie kochał, ale ja potajemnie kochałam go przez cały ten czas.

Teraz trzyletnie małżeństwo kontraktowe dobiega końca, ale czuję, że między mną a Derekiem rozwinęło się jakieś uczucie, którego żadne z nas nie chce przyznać. Nie jestem pewna, czy moje uczucia są słuszne, ale wiem, że nie możemy się sobie oprzeć fizycznie...