W ciąży z moim wilczym najlepszym przyjacielem

Evie

Nagle obudziłam się z przerażeniem na dźwięk dzwoniącego telefonu. Jęknęłam w poduszkę, chcąc podnieść telefon i rzucić nim przez pokój, żeby móc wrócić do snu. Podniosłam głowę i spojrzałam na zegar radiowy, żeby sprawdzić godzinę. Była pierwsza w nocy.

Na świecie była tylko jedna osoba, która miała odwagę zadzwonić do mnie o tej nieludzkiej porze. Mój szef i najlepszy przyjaciel, Draven Blake.

Nie zapalając lampki nocnej, podniosłam telefon i odebrałam go, nawet nie patrząc na ekran. "Tak?" wychrypiałam.

"Evie? Znowu cię obudziłem? Przepraszam," przeprosił. Przewróciłam oczami, doskonale wiedząc, że wcale nie żałuje, że mnie obudził.

Miałam zamiar być złośliwa, ale zauważyłam niepokój w jego głosie i delikatną jazzową muzykę grającą w tle. Najprawdopodobniej był już w domu... w apartamentowcu swojego budynku, Blake Towers.

"O nie, nie musisz przepraszać. Gdybym nie chciała odebrać twojego telefonu, nie zrobiłabym tego, Draven. Więc, sądząc po braku trance'u dudniącego przez głośnik mojego telefonu, jesteś w domu, prawda? Co się tym razem stało?" zapytałam, wzdychając. To nie był pierwszy raz, kiedy Draven dzwonił do mnie w środku nocy, żeby porozmawiać o swoich problemach związkowych. Właściwie, teraz kiedy o tym myślę, kiedy nie dzwonił do mnie w środku nocy?

Boże, jestem taka uległa.

Draven i ja poznaliśmy się w gimnazjum. Był nowym uczniem, który przeprowadził się z Nowego Jorku, a ja byłam przewodniczącą samorządu uczniowskiego w Chippewa Falls Middle School. Jako przewodnicząca, dyrektor wezwał mnie do swojego gabinetu, żebym oprowadziła nowego ucznia po szkole. Krótko mówiąc, dyrektor chciał, żebym go niańczyła.

"Panie Cruz, dlaczego Kimberly nie może tego zrobić?" zapytałam naszego dyrektora, zirytowana, że znowu dostaję kolejne zadanie. Kimberly Davis była wiceprzewodniczącą i nie robiła zbyt wiele, podczas gdy ja musiałam zorganizować Program na Święto Dziękczynienia i Bożonarodzeniowy Pokaz Talentów. Dlaczego nie mógł zlecić tego zadania komuś innemu, zamiast dokładać mi kolejne obowiązki?

"Bo Kimberly jest chora, Evie," odpowiedział pan Cruz, dając do zrozumienia, że próbował już zlecić to zadanie, ale bezskutecznie. "Posłuchaj, szkoła nie jest duża, a wszystko, co musisz zrobić, to pokazać mu, gdzie jest siłownia, stołówka i jego klasa. Zajmie ci to dziesięć minut i wszyscy będą zadowoleni."

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, usłyszałam nagle otwierające się drzwi gabinetu dyrektora i dźwięk ciężkich kroków za mną. Był dopiero połowa listopada w Wisconsin, a już padał śnieg.

"Ach, oto on. Draven Blake, poznaj Evie Howell. Jest obecnie przewodniczącą samorządu uczniowskiego w tej szkole. Ponieważ jesteś nowy, oprowadzi cię po szkole i zaprowadzi do twojej klasy," powiedział pan Cruz, wręczając mi mały kawałek papieru z numerem klasy nowego ucznia.

Wzięłam głęboki oddech, próbując się uspokoić, zanim odwróciłam się, żeby spojrzeć na nowego ucznia. Wciąż byłam zirytowana, że muszę go oprowadzać.

Jednak cała irytacja i frustracja zniknęły, gdy odwróciłam się i zobaczyłam go po raz pierwszy. Właściwie nie wierzyłam w "miłość od pierwszego wejrzenia", ale kiedy jego ciemne oczy spojrzały w moje po raz pierwszy, zakochałam się.

Był przystojny jak na chłopca i dobrze ubrany. Miał na sobie bordowy sweter i niebieskie dżinsy pod ciemnoniebieskim szalikiem i kurtką. Białe sneakersy na jego stopach wyglądały na nowe, podobnie jak plecak i segregator, który trzymał.

Wyciągnęłam rękę, żeby wziąć jego segregator, żeby mógł zdjąć ciemnoniebieskie rękawiczki. Nawet jego dłonie były przystojne, skóra gładka, a palce smukłe. Uśmiechnęłam się szeroko i wyciągnęłam rękę na powitanie.

"Cześć! Jestem Evie," powiedziałam trochę entuzjastycznie. Spojrzał na moją rękę i zauważyłam, że się waha. Po kilku sekundach powoli sięgnął po moją rękę i byłam zaskoczona, jak ciepłe były jego dłonie.

"Draven," powiedział, a ja zakochałam się jeszcze bardziej. Nawet jego głos brzmiał niebiańsko. Włożył rękawiczki do kieszeni kurtki i wziął ode mnie segregator.

"Chodź, pokażę ci twoją klasę," wymamrotałam, otwierając drzwi i machając na pożegnanie panu Cruzowi. Draven skinął głową i gestem pożegnał pana Cruza, zanim wyszedł z gabinetu. Westchnęłam. Był taki wdzięczny.

Spojrzałam na kartkę papieru, którą podał mi pan Cruz, i prawie krzyknęłam. On miał być w mojej klasie! O mój Boże! Ja i Draven, razem na zawsze!

Ja, zakochana w Dravenie Blake'u w wieku trzynastu lat. Przechodziły mnie ciarki na samą myśl o tym. I do dziś byłam wciąż zakochana w Dravenie Blake'u, nawet jeśli jasno mi dał do zrozumienia, że jesteśmy tylko najlepszymi przyjaciółmi.

Boże, jak ja jestem żałosna!

Nie wiem... muszę być masochistką czy coś. Przez te wszystkie lata pozwalałam Dravenowi brać moje serce i pluć na nie, deptać je, dźgać je i ciąć na malutkie kawałeczki. Ale mimo to, wciąż go kochałam... i nie sądzę, żeby był ktoś inny. Tylko on.

"Evie? Jeszcze nie śpisz?" usłyszałam, jak pyta Draven. Cholera! Musiał mówić o Cheryl, podczas gdy ja odpłynęłam, wspominając nasze pierwsze spotkanie.

"T-tak, nie śpię," odpowiedziałam, ziewając, udając, że zasnęłam. Potrzebowałam, żeby powtórzył to, co właśnie powiedział, bez mojego pytania. Usłyszałam, jak mamrocze coś pod nosem. Niestety, musiał mi podać skróconą wersję naszej rozmowy.

"Po prostu mam takie przeczucie, że Cheryl mnie zdradza, Evie," powiedział Draven. "Potrzebuję, żebyś zrobiła to, co umiesz najlepiej." Właściwie już wiedziałam, że zdradza, chciałam tylko, żeby sam się o tym przekonał, bez mojego wtrącania się i podawania wszystkich paskudnych szczegółów.

Tak czy inaczej, Cheryl myślała to samo... że Draven zdradza ją ze mną. Nie mogła uwierzyć, że jej chłopak i ja jesteśmy tylko najlepszymi przyjaciółmi. Nawet jeśli wielokrotnie zaprzeczałam jakimkolwiek romantycznym zaangażowaniom z Dravenem, ona nadal myślała inaczej. Nawet powiedziałam jej, żeby wyobraziła sobie, że jestem facetem zamiast kobietą, ale ona argumentowała, że żaden mężczyzna nie rozmawiałby przez telefon z innym mężczyzną przez godziny, gdy był ze swoją dziewczyną.

"Ja grzeję jego łóżko, ale to do ciebie biegnie z każdym problemem," warknęła Cheryl na mnie. Gdy Draven utknął na spotkaniu, postanowiła skonfrontować mnie w moim biurze. Wyglądała absolutnie oszałamiająco w jasnoróżowej, dopasowanej sukience z odkrytymi ramionami, do której dobrała pasujące różowe sandały na wysokim obcasie, podkreślające jej smukłe nogi. Jej długie, proste platynowe blond włosy leżały płasko na plecach, a twarz miała grubo umalowaną. "Czy seks między wami był tak zły, że musiał znaleźć kogoś innego do spania?"

"Nie mogę powiedzieć, że nie spałam z nim," odpowiedziałam, przeglądając dokumenty, które Draven zostawił na moim biurku. "Szczerze mówiąc, nie całowałam go też. Trzymamy się ścisłych zasad 'strefy przyjaźni', więc znam swoje granice. Cheryl, szczerze, czy to ja do niego dzwonię? Czy to ja pukam do jego drzwi? Czy to ja żądam od niego czasu?" Podniosłam oczy, żeby na nią spojrzeć i czekałam na odpowiedź.

Spojrzała mi w oczy, zmieszana. Miałam dobry argument. "Nie, ale -"

"Cheryl, traktuje mnie jak pracownika. Płaci mi dobrze za to, co potrzebuje, żebym zrobiła. Więc, w skrócie, jeśli poprosi mnie, żebym skoczyła, wszystko, co mogę zrobić, to zapytać... 'Jak wysoko?'"

Tupnęła nogą jak niecierpliwe dziecko i krzyknęła z frustracji, zanim wyszła z mojego biura. Przewróciłam oczami, gdy wściekle wybiegła. Może być blondynką, niebieskooką i seksowną, ale była taka płytka...

Jak wszystkie inne dziewczyny Dravena.

"Draven, nie potrzebujesz mnie, żeby ją śledzić. Wszystko, co musisz zrobić, to rzucić okiem na jej wiadomości. Sam tak powiedziałeś. Za każdym razem, gdy jesteście razem, ona jest na telefonie, pisze z kimś. Nie musisz chwytać jej telefonu ani nic. Wystarczy, że zajrzysz. Zaproś ją jutro wieczorem i udawaj, że śpisz. Jestem pewna, że zacznie pisać, gdy pomyśli, że śpisz. Teraz przestań pić i idź spać. Muszę wstać wcześnie jutro. Jest spotkanie z grupą Kimura, które muszę odbyć. Dobranoc, Draven!"

"Ale Evie-"

"Draven, jeśli nie pozwolisz mi wrócić do snu, zgłoszę chorobę później i będziesz musiał sam poradzić sobie z panem Kimurą i jego zespołem," zagroziłam.

"Dobrze. Dobranoc, Evie. Zadzwonię do ciebie pierwszą rzeczą rano-"

Rozłączyłam się, zanim skończył i rzuciłam telefon na stolik nocny.

Evie, musisz przestać to robić sobie. To tortura.

Wiem... musiałam zaakceptować swoją rzeczywistość. Draven Blake nigdy, przenigdy się we mnie nie zakocha.

Draven Blake zawsze będzie moim najlepszym przyjacielem.