Zaborczy Alfa

Elle POV

12 lat

Jaskrawe światła fluorescencyjne powoli wyciągają mnie z ciemnej otchłani, w której tkwiłam, nie wiadomo jak długo. Powoli otwieram oczy, aby przyzwyczaić je do światła w białym pokoju. Mała przestrzeń, która codziennie pachnie jakby była zalewana wybielaczem. Wokół pokoju rozmieszczonych jest pięć różnych maszyn, każda w ważnym miejscu.

Rozglądając się, widzę trzy postacie stojące na skraju pokoju, szepczące między sobą, nie zdając sobie sprawy, że się obudziłam. Próbuję skupić się na tym, co mówią, ale nie mogę zrozumieć ich słów. Jednak czuję moc emanującą od dużego mężczyzny i pięknej blondynki stojącej u jego boku.

"Spójrz, Charles, obudziła się," mówi kobieta w średnim wieku do mężczyzny stojącego po jej prawej stronie. Jej głos jest melodyjny, jak anielska pieśń, i jest kojący. Słyszałam go wcześniej, ale nie pamiętam skąd. Bez zastanowienia wiedziałam, że mogę zaufać kobiecie i mężczyźnie stojącemu obok niej.

Gdy podchodzą bliżej, w końcu wyczuwam ich zapach, a wraz z nim najdelikatniejszy powiew drzewa sandałowego i eukaliptusa. Sprawia, że ślinka mi cieknie, ale mogę powiedzieć, że ten zapach nie pochodzi od żadnego z tych, którzy stoją w pokoju. Do kogo należy?

"Cześć, Elle," mówi najstarszy mężczyzna w pokoju. Zgaduję, że to lekarz na podstawie jego uniformu, "Nazywam się dr Gibbs; jak się dzisiaj czujesz?" pyta, okazując swoją życzliwość łagodnym tonem.

"Spragniona," chrypię, moje gardło jest szorstkie i obolałe. Zastanawiam się, jak długo byłam nieprzytomna i w tym szpitalu. Co się stało? Gdzie jestem? I dlaczego nie mogę pamiętać niczego poza swoim imieniem, które znam tylko dlatego, że mężczyzna przede mną mi je powiedział?

Blondynka, której imienia jeszcze nie poznałam, biegnie po szklankę wody, pośpiesznie wracając, aby mi ją podać. Wzrok Charlesa nie opuszcza mojego ciała, od kiedy podszedł bliżej, obserwując mnie z zainteresowaniem, co sprawia, że czuję się nieswojo.

"Dość, Charles," mówi kobieta, klepiąc go żartobliwie po ramieniu, "przestraszysz biedną dziewczynę." kończy, zanim spojrzy na mnie z uśmiechem, a ja nagle czuję się znowu spokojna.

"Czy jesteście moimi rodzicami?" pytam ich, ale widzę po zasmuconych minach, że nie są. Cholera, nawet nie wyglądamy podobnie. Oboje mają blond włosy i niebieskie oczy. Nie pamiętam, jaki kolor mają moje oczy, ale widzę, że moje włosy są rude, jak opadają na ramiona i klatkę piersiową.

"Nie, kochanie," mówi blondynka, znów przemawiając w imieniu pary. Albo przypuszczam, że są parą, patrząc na to, jak on ma ramię opiekuńczo zarzucone na jej ramiona.

"Jesteśmy Alfa Charles i Luna Olivia z Nowego Księżycowego Stada. Pamiętasz, że jesteś wilkołakiem, prawda?" pyta ostrożnie, obawiając się, że mogła zdradzić zbyt wiele zbyt wcześnie.

"Tak," odpowiadam po chwili zastanowienia, próbując przypomnieć sobie rzeczy, które wiem o sobie. "Wiem, że jestem wilkołakiem. Wiem, że mój ulubiony kolor to zielony, a mój ulubiony serial to Gilmore Girls. Wiem, że lubię papryczki bananowe na mojej pizzy pepperoni."

"To dobrze," wtrąca się doktor z uśmiechem, "czego nie wiesz?" pyta, chwytając za clipboard z długopisem w ręku, aby zanotować więcej informacji o moim stanie.

"Kim są moi rodzice, z jakiej jestem watahy, ile mam lat, kiedy mam urodziny, czy cokolwiek innego ważnego, co mogłoby mi powiedzieć, kim jestem." Wzdycham, zaczynając czuć się przygnębiona, gdy nie mogę przypomnieć sobie tych szczegółów. Moja pamięć to jedna wielka mgła. "Skąd znacie moje imię?" pytam ich, czując się sceptycznie co do ich intencji.

"Znaleźliśmy to przy tobie," mówi po raz pierwszy szorstki mężczyzna, podając mi mały niebieski portfel na rzep. Otwierając go, znajduję kartę biblioteczną ze zdjęciem dziewczynki w wieku około dwunastu lat na przodzie. Dziewczynka ma rude włosy, ten sam odcień co moje, jasne zielone oczy, pełne różowe usta i nosek z piegami rozsianymi po nosie i kościach policzkowych. Pod spodem wydrukowane jest imię "Elle Davidson".

"Co się stało z moją watahą?" pytam, moje oczy przeskakują między trójką dorosłych stojących przede mną, obserwując ich wyrazy twarzy w poszukiwaniu jakichkolwiek wskazówek. Kobieta o imieniu Luna Olivia chwyta mnie za rękę, ściskając ją uspokajająco.

"Przykro mi, kochanie," wzdycha, a w jej głosie słychać smutek. "Ale Alfa Charles i ja przybyliśmy za późno, i byłaś jedyną ocalałą, do której udało nam się dotrzeć, zanim Łotry zniszczyły to miejsce."

"Och," mówię, moje ciało ogarnia żal za społeczność ludzi, których nie pamiętam, ale kimkolwiek byli, byłam ich częścią, a teraz wszyscy zginęli. Biorąc głęboki oddech i uspokajając nerwy, patrzę na dorosłych stojących przede mną, nie chcąc, aby widzieli mnie jako słabą lub przestraszoną, choć właśnie tak się czuję. "Co się teraz ze mną stanie?"

"Cóż," mówi Luna Olivia, patrząc na Alfę Charlesa z uśmiechem, "mieliśmy nadzieję, że wrócisz z nami do domu. Mamy nadzieję, że się zgodzisz. Mamy syna w twoim wieku, który będzie mógł cię oprowadzić po watahy i przedstawić ludziom. Próbowaliśmy skontaktować się z jakimikolwiek ocalałymi członkami twojej starej watahy, ale nie udało nam się dotrzeć do nikogo przez te dwa tygodnie, odkąd tu jesteś."

Niepewna, czy to mądra decyzja, by iść z Alfą i Luną, nie wiem; wrócić do ich watahy. Spoglądam na lekarza w poszukiwaniu pewności, i na szczęście on dzieli się swoją opinią na temat pary. "Rozumiem, że możesz się denerwować na myśl o pójściu z Alfą i Luną do ich watahy, ale mogę cię zapewnić, że są to mili i sprawiedliwi przywódcy, którzy zapewnią ci kochający i stabilny dom."

Patrząc na Alfę i Lunę stojących przede mną, rozważając słowa lekarza, w końcu decyduję, że nie mam innego wyboru, jak tylko pójść z nimi do ich watahy. Bez rodziców, którzy by mnie znaleźli, mając amnezję, i będąc nastoletnią dziewczyną, nie skorzystanie z ich oferty byłoby głupim pomysłem.

"Dobrze, pójdę z wami," moja zgoda powoduje, że Luna Olivia piszczy z radości, obejmując mnie uspokajającym uściskiem. "Pokochasz Nową Watahę Księżyca," mówi mi. Ale jedyne, co mogę się zastanawiać, to czy ten sam zapach eukaliptusa i drzewa sandałowego, który wciąż trzyma się jej ubrań, będzie również w jej watahy.

Po wypisaniu mnie ze szpitala ludzkiego Alfa Charles i Luna Olivia pokazali mi czarnego SUV-a. Podjechali na podjazd, aby móc mnie łatwiej załadować do samochodu i nie martwić się o zwrot wózka inwalidzkiego, kiedy skończymy go używać.

Wspinając się na tylne siedzenie, opieram głowę o chłodne szkło, pozwalając radiu ukołysać mnie do spokojnego snu, gdy SUV rusza do mojej nowej watahy i domu. "Elle, kochanie, obudź się," dochodzi do mnie łagodny głos Luny Olivii, próbując mnie wyciągnąć z drzemki.

Alpha Charles zaparkował przed dużą rezydencją z czterema piętrami i dwoma skrzydłami wychodzącymi z głównego budynku. Od razu wiedziałam, że jesteśmy przed domem stada. Zastanawiam się, ilu członków mieści się w tym ogromnym budynku i gdzie będzie mój pokój w całym tym układzie.

Otwieram tylne drzwi i wysiadam, stojąc na wybrukowanym podjeździe, słabo oświetlonym w nocnym niebie przez lampy solarne wzdłuż drogi. Dom jest z cegły, z pięknymi żywopłotami i kwiatami wzdłuż frontu. Luna lubi kwiaty, sądząc po wielu nasadzeniach przed domem.

"Chodź, kochanie," mówi Luna Olivia, zachęcając mnie, bym weszła po schodach i dołączyła do Alphy i Luny wewnątrz ich domu. Biorąc ostatni, uspokajający oddech, idę za nimi, gdy wspinają się po schodach do rezydencji. Gdy tylko przekraczam próg, ogarnia mnie najbardziej kuszący zapach, jaki kiedykolwiek poczułam. Zapach jest tak intensywny, że robi mi się słabo i kręci mi się w głowie.

Ten sam kojący zapach, który wyczułam na Lunie Olivii i Alphie Charlesie, przenika każdą wolną przestrzeń powietrza. Każda uncja kontroli w moim młodzieńczym ciele walczy z instynktami, by nie podążać za tym zapachem. Czy ten zapach należy do syna, o którym mi mówili? Jak mam tu żyć, mając ten pyszny zapach ciągle wołający mnie?

"Nasz syn Damon czeka w biurze Alphy," mówi Luna Olivia, chwytając mnie za rękę, przywracając mnie do rzeczywistości i powstrzymując przed obwąchiwaniem każdego zakątka tego domu, by znaleźć źródło zapachu, który rozpala moje zmysły.

Gdy tylko wchodzimy do średniej wielkości biura, uderza mnie w twarz nieodparty zapach, który zawładnął moimi myślami od momentu, gdy poczułam go na Alphie i Lunie kilka godzin temu. Jeśli myślałam, że ten zapach był pyszny, nic nie mogło mnie przygotować na piękno nastolatka stojącego w pokoju.

Na drugim końcu pokoju stoi nastolatek o boskim wyglądzie, może rok starszy ode mnie. Był wysoki, z blond włosami, idealnym miksem włosów jego rodziców. Jego niebieskie oczy były tak przenikliwe, że przysięgam, iż patrzy prosto w moją duszę. Zauważam, jak jego źrenice się rozszerzają, szczęka się zaciska, a on zaciska pięści, gdy na mnie patrzy. Z jego postawy wynika, że mnie nie lubi, co ma sens, skoro jeszcze nie zamieniliśmy ani słowa.

"Synu," mówi Alpha Charles swoim surowym, rozkazującym tonem, "To jest Elle; będzie z nami mieszkać na czas nieokreślony."

"Dlaczego?" Nastolatek szydzi, przeglądając moje ciało z taką samą intensywnością jak jego ojciec wcześniej, co sprawia, że rumienię się pod jego spojrzeniem.

"Jej stado przeszło straszny atak zbuntowanych," wyjaśnia Luna Olivia swojemu synowi, z smutnym wyrazem twarzy. "Elle jest jedną z ocalałych ze swojego stada i niewiele pamięta o swoim stadzie. Twój ojciec i ja byliśmy w pobliżu, gdy to się stało. Ponieważ to my ją uratowaliśmy, czujemy się za nią odpowiedzialni, dopóki nie odzyska pamięci i nie znajdziemy żyjącego członka jej rodziny."

"Jaki ma rangę?" Damon kontynuuje pytania, jego oczy są ciemne i burzliwe z irytacją, gdy patrzy na mnie z drugiego końca pokoju, wywołując u mnie dreszcze strachu i podekscytowania.

"Omega," jego ojciec dodaje spokojnie, wyraźnie nie martwiąc się o obecność wilka niższej rangi w swoim domu. Tego samego nie można powiedzieć o jego synu, który czerwieni się ze złości jak pomidor. "Serio? Możesz jej w ogóle zaufać?" Damon pyta, a jego pytanie sprawia, że parskam, przewracając oczami. On chyba nie mówi poważnie, prawda?

"Co cię tak śmieszy?" Damon warczy, zbliżając się do mnie jak drapieżnik do swojej ofiary.

"A, nic," mówię, wzruszając ramionami, z nudą na twarzy, patrząc na brud pod paznokciami. "Po prostu nigdy nie spodziewałam się, że wielki, zły Alfa będzie bał się słabej, nastoletniej Omegi," mówię, patrząc mu prosto w oczy.

"TY MAŁA..." Damon zaczyna krzyczeć, jego oczy zmieniają się na czarne, a nozdrza rozszerzają się, gdy złość przechodzi przez jego ciało, a aura emanuje z niego falami.

"Dość!" Alpha Charles krzyczy, powodując, że podskakujemy, jakbyśmy na chwilę zgubili się w naszym świecie. "Damon, przeprosisz Elle, a potem pokażesz jej pokój na drugim piętrze. Stary pokój Gammy. Teraz idź!" Mówi, brzmiąc na wyczerpanego, trzymając się za nasadę nosa, próbując uspokoić swoją cierpliwość.

"Dobrze," burczy Damon w odpowiedzi, po czym obraca się na pięcie i wychodzi z pokoju, oczekując, że pójdę za nim. Idę za nim w milczeniu, gdy przechodzimy przez liczne pokoje bez żadnego wyjaśnienia z jego strony, co to za miejsca. Widzę, jak jego pięści się zaciskają, a oddech staje się nierówny, ale nic mu o tym nie mówię.

Po wspięciu się po kilku schodach i przejściu przez kolejny korytarz, Damon zatrzymuje się przed drzwiami, mrucząc, "To twój pokój." Odsuwa się na bok, żebym mogła otworzyć drzwi, a gdy tylko zamierzam przekroczyć próg, Damon chwyta mnie za ramię, powodując mrowienie wzdłuż mojego ramienia.

Damon musiał to też poczuć, bo szybko puścił moje ramię i odsunął się ode mnie. Ale to nie powstrzymało go od warczenia, gdy nachylił się do mojej twarzy, jego gorący oddech owiewał moją twarz.

"Słuchaj, ty mała sieroto. To jest moja wataha; będziesz robić, co ci każę. Będziesz mnie nazywać tylko Alfą Damonem; nie jesteśmy przyjaciółmi. Będziesz robić, co ci powiem, kiedy ci powiem. Nie będziesz próbować zaprzyjaźniać się z moimi przyjaciółmi. I nigdy więcej nie będziesz nosić takich ubrań. Ani w szkole, ani w domu," warczy, skanując moje ciało wzrokiem, wskazując na spódnicę, top i trampki, które mam na sobie. "Nie potrzebujemy kolejnej dziwki w stadzie, rozumiesz?"

"Tak," wzdycham, już wiedząc, że zamierza uczynić moje życie osobistym piekłem w tej watasze, i zaczynam żałować, że zgodziłam się tu przyjechać z Alfą i Luną. Jak mogli być tak cudownymi ludźmi i mieć takiego koszmarnego dziedzica? To nie ma sensu.

"Tak, co?" Damon warczy, pochylając się bliżej mojej twarzy, i wiem, że powinnam się bać, ale coś głęboko we mnie mówi mi, żeby nie bać się rozgniewanego Alfy przede mną.

"Tak, Alpha," mamroczę, starając się nie przewracać oczami na jego głupie żądanie, ale myślę lepiej o tym. Już zrobiłam coś, co wkurzyło tego hormonalnego nastoletniego Alfę, i nie mam pojęcia dlaczego, ale nie chcę dolewać oliwy do ognia.

"Dobrze," mówi, kiwając głową z aprobatą, zanim odchodzi korytarzem i wspina się po schodach do tego, co przypuszczam, jest jego pokojem. Odmawiam wejścia do mojego pokoju, dopóki nie zniknie z pola widzenia, a potem wchodzę do przestrzeni, która będzie moim domem na czas nieokreślony.