Związana z Moim Obsesyjnym Przyrodnim Bratem

POV KASMINE

"Nie..." wyszeptałam, moje ręce drżały niekontrolowanie, a zamglone oczy wpatrywały się w widok przede mną. "Co... Co ty zrobiłeś?" wykrztusiłam, robiąc powolne kroki wstecz, z dala od mężczyzny, którego uważałam za mojego wybawcę i obrońcę.

Myliłam się.

"Kasmine..." zawołał swoim znajomym, głębokim głosem, który zawsze pozostawał spokojny, niezależnie od burzy szalejącej w nim.

"Nie zbliżaj się do mnie. Ty... Ty właśnie go zabiłeś... Zabiłeś go..." zaszlochałam, czując, jak moje kończyny stają się coraz słabsze, gdy wpatrywałam się bezmyślnie w młodego mężczyznę leżącego bez życia przede mną.

Byliśmy w lesie. Tylko my dwoje i martwy człowiek.

"Przestań dramatyzować, Kasmine. Próbował się na ciebie rzucić!" Kester powiedział teraz nieco bardziej stanowczo.

"Nie! Ledwo mnie dotknął! Tylko ze mną rozmawiał, Kester! Właśnie odebrałeś niewinne życie!" krzyknęłam.

Miałam już tego dosyć. Nie wiedziałam, ile jeszcze mogę to znieść.

Kester, mój przyrodni brat, jest Alfą Plemienia Księżycowego Półksiężyca. Na początku jego opiekuńczość wobec mnie była urocza i nieszkodliwa. Ale gdy dorastaliśmy, powoli zmieniało się to w coś innego. Coś, co sprawiało, że bałam się go coraz bardziej.

Nigdy nie wyobrażałam sobie, że mój przyrodni brat kiedykolwiek kogoś zabije z mojego powodu, a już na pewno nie niewinnego człowieka.

"Chodź, wracamy na imprezę," ruszył w moją stronę, ale ja cofnęłam się.

Jak mógł brzmieć, jakby nie właśnie zabił niewinnego człowieka? Jak?

"Zostaw mnie! Nie zbliżaj się do mnie!" wrzasnęłam, odwracając się na pięcie, ale nie miałam z nim szans. Był dużo szybszy niż moje małe nogi mogły mnie ponieść.

Kester mocno mnie objął swoimi silnymi ramionami, a ja poczułam odrazę będąc tak blisko niego.

"Przestań natychmiast!" krzyknął wściekle, uwalniając swoją komandę Alfy na mnie, i natychmiast straciłam wolę oporu. Ale przerażenie i ból nadal były obecne, "będziesz zachowywać się jak dobra dziewczyna i natychmiast wrócisz na imprezę," rozkazał, jego głębokie zielone oczy niemal przeszywały głębię mojej duszy, gdy trzymał mój wzrok.

Skinęłam głową posłusznie, nie mogąc walczyć z jego aurą Alfy.

Gdy wracałam na imprezę - imprezę jego dziewczyny - zaczęłam się zastanawiać, jak moje życie stało się tak gorzkie.

Byłam kiedyś słodką małą dziewczynką, która straciła ojca w wieku pięciu lat. Dwa lata później, moja mama znalazła miłość ponownie z Alfą naszego plemienia, który również stracił swoją partnerkę. Kester miał czternaście lat, a ja siedem.

Chronił mnie jak starszy brat, którym go widziałam. Nigdy nie pozwalał nikomu mnie dręczyć. Nigdy nie minął dzień, żeby nie przyniósł mi prezentów. Byłam zazdrością moich przyjaciół, ponieważ byłam kochana i rozpieszczana przez mojego dużego brata.

Ale teraz, nie sądzę, żeby moi przyjaciele nadal mi zazdrościli, wiedząc, przez co przechodziłam przez ostatnie cztery lata.

Kiedy skończyłam szesnaście lat, zauważyłam, że opiekuńczość Kestera staje się trochę zbyt przesadna. Nigdy nie pozwalał innym mężczyznom zbliżać się do mnie, ani nie pozwalał mi spędzać zbyt dużo czasu z moimi przyjaciółkami.

Zawsze chciał być tym, z kim spędzałam cały czas i komu opowiadałam wszystkie swoje sekrety. A z biegiem lat zaczęło to osiągać niezdrowy poziom.

W wieku dwudziestu lat nadal nie mam chłopaka. Mieć chłopaka byłoby po trupie Kestera. Ciągle mówił mi, że powinnam się zachować dla mojego przeznaczonego partnera, gdy dostanę swojego wilka w wieku dwudziestu jeden lat.

Ojciec i matka nie widzieli nic złego w tym, co robił Kester. Ciągle mówili, że cieszą się, że mam opiekuńczego starszego brata.

Teraz desperacko czekam na ukończenie dwudziestu jeden lat za kilka miesięcy i spotkanie mojego przeznaczonego partnera. Desperacko chcę być wolna od jego kontroli. Czuję się już duszona.

Dni mijały, a ja nie mogłam pozbyć się krwawego obrazu niewinnego człowieka, który został zabity na moich oczach. Nie mogłam spać ani jeść. Nie widziałam też Kestera. Przyjeżdżał do domu tylko na weekendy, żeby odwiedzić mamę i tatę.

Kester Hamilton, dyrektor generalny Zamford Technologies, jest wielką postacią w kraju. Przejął firmę mniej więcej w tym samym czasie, kiedy przejął pozycję Alfy od naszego ojca, byłego Alfy Kade'a Hamiltona. Od tego czasu doprowadził firmę do wielkich sukcesów.

W wieku dwudziestu siedmiu lat już zdobył sobie renomę. Jego wataha jest największa w kraju. Wzbudzał zazdrość wszystkich.

Na szczęście musiałam znosić jego kontrolującą obecność tylko w weekendy. Ale to nie znaczyło, że byłam wolna w tygodniu, ponieważ zainstalował oprogramowanie szpiegowskie na moim telefonie i laptopie. Żadne połączenia ani wiadomości tekstowe nie wchodziły ani nie wychodziły z mojego telefonu bez jego wiedzy.

Tyle w temacie starszego brata.

Mój budzik zadzwonił po raz czwarty, a ja wyskoczyłam z łóżka. Nie chciałam się spóźnić na zajęcia. Będąc w ostatnim roku studiów, oczekiwano od nas odbycia programu stażowego zgodnie z naszymi kierunkami studiów.

Jako studentka informatyki, już zgłosiłam trzy firmy technologiczne, w których chciałabym odbyć staż.

Żadna z tych firm nie była tak dobra jak firma Kestera, ale niech mnie diabli wezmą, jeśli dodam jego firmę do mojej listy! Nie wtedy, gdy desperacko starałam się być jak najdalej od jego zasięgu.

Jake i ja już zgłosiliśmy te same wybory i mamy nadzieję, że zostaniemy przydzieleni do tej samej firmy. Tam będę miała więcej czasu i swobody, aby być z Jake'em, bez ryzyka, że Kester się o tym dowie.

Jake to chłopak, którego bardzo podziwiam. I nie mogłam być bardziej wdzięczna, że on również czuje to samo do mnie. Jeszcze mnie nie zaprosił na randkę, ale nadal mam nadzieję. Może spędzając więcej czasu podczas programu stażowego, coś się między nami zaiskrzy i zaprosi mnie na randkę.

Myśl o spotkaniu z Jake'em dzisiaj sprawiła, że mocno się zarumieniłam.

"Co się dzieje?" zapytałam Claire, która wyglądała, jakby właśnie przeszła przez piekło, gdy zbliżałam się do wejścia do szkoły.

Uśmiechnęła się smutno, przewracając oczami, "Zostałam przydzielona do J&F Technologies," powiedziała, i zrozumiałam, dlaczego była smutna.

Od liceum Claire zawsze miała słabość do Kestera, ale on prawie nigdy jej nie zauważał. Prawdopodobnie dlatego, że była dla niego zbyt pulchna. Lubił szczupłe, modelowe dziewczyny.

Zgłosiła jego firmę, mając nadzieję, że zostanie tam przydzielona, ale tak się nie stało. Było mi jej szkoda. To była jedyna okazja, aby być blisko niego przez co najmniej sześć godzin dziennie przez następne trzy miesiące. Ale przegapiła ją.

"Tak mi przykro, kochanie." powiedziałam, przytulając ją, "Widziałaś moją? Gdzie zostałam przydzielona?" zapytałam, prowadząc ją w stronę tablicy informacyjnej.

Nic nie mówiła, i zastanawiałam się, dlaczego. Claire, którą znam, już by mi powiedziała, gdzie zostałam przydzielona, zanim zdążyłabym to zobaczyć sama. Ale ją zignorowałam. Pewnie nadal była smutna z powodu swojego przydziału.

Moje oczy z niecierpliwością przeszukiwały długą listę na tablicy, a pierwsze imię, którego szukałam, to Jake. Został przydzielony do Plush Technologies.

Nerwowo szukałam swojego imienia, modląc się do Księżycowej Bogini, aby zostałam również przydzielona do Plush Tech, ale nagle przerwałam, gdy zobaczyłam swoje imię.

"Nie... To musi być pomyłka." powiedziałam szeroko otwartymi oczami i drżącymi rękami. "Jak..."

Serce biło mi w piersi, a głowa kręciła się, próbując zrozumieć, co się dzieje.

Jak to możliwe, że zostałam przydzielona do Zamford Technologies?

Do firmy mojego przyrodniego brata.