Ang Hindi Kilalang Tagapagmana ng Alpha

FLASHFORWARD

Naalala niya ang unang beses na dinala siya doon at tumanggi siyang pumasok sa bahay—nauwi ito sa mainit na pagtatalik sa kotse at isang malaking away sa pagitan nila. Ilang taon ang lumipas, nagdesisyon siyang oras na para harapin ang takot na iyon at binalikan niya ang mga lumang alaala—ito ang pinakatouching at pinakamagandang karanasan na naranasan niya.

“Magtiwala ka, hindi mo kami basta-basta maaalis,” biro niya bago lumingon sa waiter at humiling ng ibang flavor ng cake.

“Grabe,” ang tanging nasabi ni Asher bago niya naramdaman ang maliit na tapik sa kanyang balikat. Lumingon siya at biglang bumalik ang kalungkutan sa kanya ngunit sinubukan niyang takpan ito ng ngiti na hindi umabot sa kanyang mga mata.

Ngumiti siya ng malawak sa kanya—tunay na ngiti na nagparamdam sa kanya na siya ang pinakamasamang tao sa mundo. Niyakap siya nito ng mahigpit at hinila siya palapit, "Kailangan nating mag-usap." Tumigil ang tibok ng kanyang puso saglit—ito na; alam niyang ito na iyon.

Alam na ba niya? Paano niya nalaman? Siguro dapat sabihin niya na bago pa siya matawag nito.

“Oo, kailangan nga nating mag-usap,” sang-ayon niya at lumingon sa kanyang ina, “Mama, pwede ba kaming magpaalam?”, tumango ito ng mabilis at naglabas ng mumunting tunog dahil puno ang bibig nito.

Hinawakan niya ang kamay ni Imogen at inakay palabas ng gusali na may isang bagay lang sa isip…

Patay na siya.

Pananaw ni Brea.

Nagising ako na may ngiti sa aking mukha—ito ang unang beses na may valid na dahilan para ngumiti ako sa napakatagal na panahon. Karaniwan, wala akong dahilan para ngumiti; palaging lumalala ang mga araw ko araw-araw pero ngayon, umaasa ako. Ngayon ay magiging isang magandang araw—isang espesyal na araw!

Ngayon, makikilala ko na ang aking kapareha at baka sakaling itigil na ng mga tao sa aking grupo ang pagtrato sa akin na parang iba, na parang isa akong uri ng halimaw na gusto lang nilang alisin. Na parang dumi sa kanilang sapatos.

Pero hindi ba iyon nga ako? sabi ng maliit na boses sa likod ng aking isip. At iyon nga ang palaging magiging ako. Kailangan ko lang sang-ayunan ang boses na iyon, ito ang boses ng katwiran na nagsasabi sa akin na huwag umasang mabago ang lahat dahil lang sa pagkakaroon ng kapareha. Kahit sino pa ang aking kapareha, palagi akong magiging isang Omega—ang pinagtaksilang uri, ang mahina sa grupo, ang hindi kanais-nais na intruder sa grupo.

Hindi lang ako ang nag-iisang Omega sa grupo namin- hindi, mahigit dalawampu kami pero ako ang pinupuntirya ng lahat, pati na rin ng mga kapwa Omega. Parang wala nang bukas kung ako'y tuksuhin, parating binu-bully at inaalipusta na parang wala akong damdamin at minsan, napapaisip ako kung bakit nandito pa ako- sa grupong ito, ano ba talaga ang ginagawa ko dito? Wala akong kahit ano dito; walang magulang, walang pamilya, walang kaibigan, walang-wala- ako lang yung kawawang Omega na wala talagang pag-aari. Kung aalis ako, ano ang mamimiss ko? Ano ang mawawala sa akin? Ano ang mamimiss nila? Ano ang mawawala sa kanila?

Hindi! Hindi ngayon, hindi ko hahayaang sirain ng mga walang kwentang tao na ito ang araw ko. Wala silang pakialam sa akin kaya bakit ko sila papakialaman?

Tiningnan ko ang oras sa orasan at napabuntong-hininga, nagpasya akong bumangon na mula sa kama at pumasok sa banyo para maghanda sa posibleng walang kwentang araw, maliban na lang kung ang aking kapareha ay kabilang sa grupong ito, tiyak na magiging makulay ang araw ko.

Bigla kong naalala, ngayon din ang kaarawan ng anak ng Alpha. Napahagulgol ako sa lungkot- kung naghahanap ako ng makulay na araw, nahanap ko na. Ang anak ng Alpha, si Jax, ay laging nagdiriwang ng bonggang party tuwing kaarawan niya- sa aming kaarawan at obligadong dumalo ang lahat ng kaedaran niya. Napasama ako sa grupong iyon, dalawang taon lang ang tanda niya sa akin at kinamumuhian ko iyon. Taon-taon, napipilitan akong ipagdiwang ang kaarawan ko sa kanyang mga party, bawat isa ay nagiging mas nakakasuklam taon-taon.

May kutob ako na ito na ang pinakamasaklap sa lahat, lalo na at magde-debut siya ngayong taon. Ito ang edad kung saan ang karamihan sa mga lobo ay nagiging uncontrollable, lalo na yung mga wala pang kapareha- eksaktong kaso ni Jax, hindi pa niya natatagpuan ang kanyang mate at halos dalawang taon na.

Lumabas ako ng shower at binalot ang aking payat na katawan ng tuwalya- hindi ako natural na ganito pero sana ganito na lang ako, talagang gusto ko, pero hindi, ganito ako dahil sa matinding pagkawala ng gana, hindi ako kumakain ng maayos at malaki ang epekto nito sa akin. Hindi rin nakatulong na binu-bully din ako dati dahil sa sobrang taba ko, tapos pumayat ako para lang tawagin na 'slender woman' ng mga pangunahing nambu-bully sa akin a.k.a grupo ng mga kaibigan ni Jax.

Hindi, hindi ako binu-bully ni Jax, hindi niya ako pinapansin pero pinapanood niya habang tinatawag akong kung anu-ano at tinatapon ang mga gamit ko sa lupa. Minsan tatawa siya tapos babalik sa pakikipaghalikan sa bagong conquest ng linggo. Napairap ako. Ang kapal ng mukha niya.

Pumunta ako sa bunton ng mga damit na nakatupi sa gilid ng aking kwarto at pinili ko ang isa sa aking pinakamagandang damit - isang luma at kupas na itim na bestida na dapat na talagang itapon, pero wala akong magawa kundi panatilihin ito dahil wala akong pera para sa labis na gastusin. Nasa trust fund ako ng pack; parang kapalit ito ng kawalan ng pack orphanage.

Isinuot ko ang aking lumang sapatos na goma at kinuha ang aking bag. Dahan-dahan kong binuksan ang aking pinto at sumilip sa pasilyo - kaliwa, kanan. Walang tao, gaya ng inaasahan. Lagi kong sinisigurado na gising ako bago ang lahat ng tao sa bahay para maiwasan silang makita. Palihim akong lumabas ng pack house at nagsimulang maglakad papuntang eskwelahan, pero alam kong masyadong maaga pa at hindi pa magbubukas ang eskwelahan hanggang alas-siyete - higit pa sa isang oras mula ngayon, ganun ako kaaga.

Kaya, pinili kong dumaan sa mas mahabang ruta; sa mga palumpong hanggang marating ko ang dati naming bahay. Ginawa ko na itong araw-araw na gawain; gumising ng sobrang aga, magbihis, palihim na lumabas ng pack house at magpalipas ng oras dito, sa tapat ng dati naming bahay. Isang bungalo lang ito, wala masyado pero ito pa rin ang aking tahanan at mahal ko ito. Ito lang ang lugar kung saan makakatakas ako sa labas ng mundo - makakahinga ng maluwag at isang lugar kung saan tunay akong malaya pero wala na ako noon. Nang mamatay ang aking mga magulang, kinuha ito sa akin, lahat kinuha sa akin ng sarili kong pack.

Gaya ng dati, umalis ako nang halos nasa tuktok na ang araw. Hindi ko alam kung anong oras na kapag papunta na ako sa eskwelahan pero lagi akong dumarating ng mas maaga hangga't maaari. Hindi ko nakikitang kailangan ko o magmay-ari ng cellphone dahil wala naman akong kailangang tawagan o kontakin, patay na sila o wala na.

Dumating ako sa harap ng eskwelahan at napabuntong-hininga, inihahanda ang sarili para sa pang-araw-araw na pang-aapi tuwing umaga at ang maliit na tsansa na ang aking mate ay nasa loob ng gusali ng eskwelahan - yun lang ang nagpapaliwanag ng mukha ko, maaari kong maiwasan ang pang-aapi kung mahanap ko muna ang aking mate bago makita ang grupo ni Jax.

Sa kasamaang-palad, ang buhay ay isang kakila-kilabot na bagay at sa puntong ito, determinadong naniniwala ako na galit ito sa akin at nais akong mamatay. Sa dulo ng pasilyo, nakita ko ang nasabing grupo na papalapit sa akin, huli na para tumakbo, huli na para magtago o lumiit o mawala. Nakita na nila ako at iyon na iyon, hindi nila palalampasin ang pagkakataong pahirapan ang Omega.

"Payat na Babae!", sigaw ni Keelan, ang matalik na kaibigan ni Jax at magiging Beta, may demonyong ngiti sa kanyang mukha. Siya ang nasa harapan ng grupo - nasaan si Jax? Papalayo na sana ako nang bigla akong mabangga sa isang matigas na bagay,

"Santo...", hingal ko, agad kong hinawakan ang aking noo para hilutin ang parte na natamaan,

"Saan mo akala pupunta ka?", tanong ng isa pang kaibigan niya, siya ang nabangga ko. Gusto ko sanang murahin siya sa ginawa niyang kalokohan pero pinigilan ko ang sarili ko - napapalibutan nila ako, lahat silang walo.

"Nakagat ba ng pusa ang dila mo?", ang boses niya, ang nakakainis na boses niya na parang kuko sa pisara, hindi ko kailanman masanay pakinggan ang boses ni Addilyn Villin, ang reyna ng grupo. Matagal nang iniisip ng lahat na siya ang magiging Luna ng grupo, ang kapareha ni Jax pero iba ang plano ng tadhana at niloko siya. Bagay sa kanya! Palagi siyang umaasta na mas magaling siya sa lahat dahil lang anak siya ng Beta - nakuha niya ang nararapat sa kanya noong inanunsyo ni Jax na hindi siya ang kapareha niya, sa totoo lang, iyon ang pinakamagandang regalo sa kaarawan ko at labing-apat na taong gulang pa lang ako noon.

"Hindi mo ba narinig na kinausap ka ng kapatid ko?", umatungal si Keelan sa mukha ko, "Isang tao na may dugong Beta ang kumausap sa iyo at binalewala mo. Kailangan mong maparusahan para doon", isa pang masamang ngiti ang lumitaw sa kanyang mga labi habang kinukuha ang bag ko mula sa balikat ko at itinapon sa sahig. Sira ang latch kaya nagkalat ang lahat ng libro ko, agad akong yumuko at sinimulang ilagay muli ang mga ito sa loob, "Tingnan mo ang sarili mo", sabi niya nang may pagduduwal, "Wala ka, hindi ka magiging anuman kundi isang walang kwentang tao sa grupong ito", yumuko siya sa harapan ko at itinaas ang aking baba, malamig ang kanyang mga kamay sa aking balat at gusto kong alisin ang mga ito, "Luha", pang-aasar niya at lumingon sa kanyang mga kaibigan, "Umiiyak ang bruha", tumawa siya at ginaya siya ng mga kasama niya, "Baka gusto mong umiyak sa nanay at tatay mo... ay, patay na pala sila dahil pinatay mo sila", itinulak niya ang mukha ko palayo at tumayo ng buong taas, tinitingnan ako mula sa itaas, "Bakit hindi mo na lang kami pagbigyan at umalis? Sigurado akong mas magiging maayos kami kung wala ka. Tara na, mga pare, alis na tayo", sabi niya habang inilalagay ang braso niya sa balikat ng kanyang kapareha.

Oo, pinagpala si Keelan ng kapareha. Sa katunayan, nahanap niya ito noong mag-desisais anyos pa lang si Manilla, na palaging miyembro ng grupo ni Addilyn. Nagkaroon ng on and off na relasyon sina Keelan at Manilla bago sila tuluyang pinagsama ng tadhana, mabuti para sa kanila, siguro.