Ang Sumpang Babaeng Lobo

Alina

"Ano bang kinakain mo, Alina? Akala ko sukat na sukat sa'yo itong damit na 'to, pero hirap na hirap kaming isuot sa'yo. Ang laki kasi ng puwet mo, at hindi 'yan papuri."

Isa sa mga babaeng lobo ang humihigpit ng corset, gamit ang sobrang lakas na halos maubos ang hangin sa aking mga baga. Ang isa pang babaeng lobo ay tumawa ng may kasiyahan, at wala akong magawa para ipagtanggol ang sarili ko.

Isang halo ng galit at lungkot ang lumalaki sa loob ko. Gusto ko silang saktan, pero alam kong hindi ko dapat hayaang manaig ang mga damdaming ito sa aking konsensya. Narito sila para tulungan akong maghanda para sa Bonding Ceremony ko. Malinaw na ayaw nila ang gawain, kitang-kita sa kanilang kunot na mga ilong at mababang mga ungol na nakadirekta sa akin.

Sila ay tunay na mga Lycan at naniniwala na ang isang katulad ko ay hindi karapat-dapat sa biyaya ng isang magandang kasal. Lalo pa't ang akin ay nangyayari bago ang kanila, na may tamang edad na para sa kanilang Bonding Ceremonies din.

Sa ilalim ng kalooban ng Moon Goddess, ang bawat Lycan ay nagiging adulto sa edad na dalawampu, na kung saan ang kanilang Bonding Ceremony ay dapat isagawa sa kanilang kaarawan. Gayunpaman, ako ay tumatanggap ng aking seremonya sa edad na dalawampu't tatlo... At hindi pa nga ngayon ang aking kaarawan.

Ang mga tunay na Lycan ay maaaring mag-transform kapag nais nila, nang walang sakit sa proseso... Pero ako... Ako ay bunga ng isang ipinagbabawal na unyon, at pati ang aking mga magulang ay pinatay dahil dito. Maswerte na akong buhay pa.

Isa lang akong isinumpang babaeng lobo na maaari lang mag-transform sa isang malaking lobo, at ito ay maaari lamang mangyari sa ilalim ng mga tiyak na kondisyon: sa panahon ng kabilugan ng buwan o kapag nawalan ako ng kontrol sa aking mga emosyon.

Walang pagpipilian sa bagay na ito. Kapag na-trigger ang transformation, pakiramdam ko ay parang isang panloob na hayop ang kumukuha ng kontrol, pinipilit akong tiisin ang isang nakakakilabot na metamorphosis. Parang pinupunit ang aking balat mula sa loob, at ang aking mga buto ay nababali, muling nag-aayos at humahaba upang bumuo ng mga bagong kasukasuan. Ang sakit ay napakalubha, at sa huli ay dinadala ako sa kawalan ng malay, na nag-iiwan sa akin sa isang estado kung saan hindi ko na makilala kung sino ang kaibigan o kaaway.

Dahil wala akong mga kaibigan, dapat ay kalmado ako tungkol sa huling bahagi na iyon. Pero ang pagiging mag-isa dahil sa aking panloob na halimaw ay kasing sakit ng pagiging pinilit na mag-transform.

"Kaawa-awa naman ang magiging mate mo. Kailangan niyang hawakan ang pangit na balat na 'yan kapag hinubad niya ang damit mo. Ibig sabihin... Kung gusto niyang hubarin ito."

Sinasabi ko sa sarili ko na manatiling kalmado.

Ang pagiging tahimik ay palaging naging pinakamahusay na opsyon sa huli dahil ang mga kahihinatnan ay maaaring kasing sama ng kung ang kabilugan ng buwan ay biglang lumitaw sa langit ngayon, bago magdilim. Lagi, may dalawang posibilidad lamang: alinman sa magkaroon ako ng mas maraming peklat, o may mawalan ng ulo.

At ayoko nang magdagdag pa ng isa pang aksidenteng pagkamatay sa aking talaan.

…

Ayon sa kaugalian, ang mga nagbihis sa akin ay dapat nasa tabi ko ngayon, hawak ang laylayan ng aking damit habang ang mga Lycan ng kaharian ay nagkalat sa gilid ng kalsada kasama ang kanilang mga pamilya, upang panoorin ang aking paglalakad at pagkatapos ay samahan ako patungo sa Katedral, bumubuo ng isang maringal na prusisyon.

Ngunit, ako'y ganap na nag-iisa.

Habang naglalakad sa pangunahing kalye ng kaharian nang may matatag na mga hakbang, sinusubukan kong huwag pansinin ang mga mapanlinlang na tingin mula sa ilang Lycan na naglakas-loob na manood mula sa mga bintana ng kanilang mga bahay at establisyimento, isinasara ang mga pinto habang ako'y dumaraan.

Ramdam ko ang isang butas sa aking dibdib, isang malalim na sakit dahil sa pagtanggi sa akin para sa isang bagay na hindi ko kontrolado.

"Magpatuloy ka, Alina," sabi ko sa aking sarili.

Nang makita ko ang mga nakakatakot na tuktok ng Katedral sa aking harapan, naalala ko ang takot na naramdaman ko nang si Undyne, ang Orakulo ng Lunar Moon mismo, ay dumating upang sabihin sa akin na pinili na ng diyosa ang aking kapareha. At hindi ito takot para sa aking sarili, kundi para sa lalaking pinili upang pakasalan ako — isang lalaking hindi ko pa man nakikilala.

Pagkatapos umakyat ng ilang hagdan, humarap ako sa mga pintuan ng Katedral na nakabukas na parang isang bungangang handang lamunin ako ng buo. Huminto ako sa bungad at nakita si Undyne sa loob, sa paanan ng estatwa ng diyosa.

Nakatayo nang matangkad at payat ang Orakulo ng Ina ng Buwan, ang kanyang kayumangging buhok ay maayos na nakapusod. Ang kanyang kulay-asul na mga mata ay kumikislap, nagliliwanag ng isang presensya na tila isang diyosa ang isinilang sa laman.

Pagtingin sa paligid, napagtanto ko na hindi dumating si Haring Ulric ng Lycan at ang kanyang pamilya, gaya ng dapat sana. Wala siya o kahit sino pa — kahit ang aking kapareha. Ako lang, si Undyne, at ang estatwa ng Ina ng Buwan.

Wala na akong mawawala, pumasok ako sa Katedral at huminga ng malalim.

Ang makukulay na mga bintana ng Katedral ay nagpapakita ng trahedyang romansa sa pagitan ng Diyosa ng Buwan at ni Ralous, ang kanyang kasintahang tao. Ngunit, hindi ko mapigilan ang aking mga isipang humila papunta rito ngayon.

Naglakad ako sa pagitan ng dose-dosenang mga upuan na nakaharap sa altar sa likod ng bulwagan, kung saan ang estatwa ni Muris ay nakaabot sa mga nasa paanan niya. Ginawa rin ni Undyne ang parehong kilos gamit ang kanyang kanang kamay, minumuwestra ang kanyang mga daliri upang anyayahan akong magpatuloy sa paglalakad.

Pagdating ko sa altar, tiningnan ako ni Undyne na may banayad at mapagmataas na ekspresyon, tipikal ng mga babaeng lobo na ipinanganak upang direktang maglingkod sa Diyosa. "Hinihingi ng Ina ng Buwan ang iyong mga panata, Alina Kalaz."

Isang araw na ang nakalipas, ipinaalam sa akin na may dalawang batang babaeng lobo ang tutulong sa akin sa pagsusuot ng damit at sa tamang pagbigkas ng aking mga panata sa Diyosa ng Buwan. Kailangan ang pagiging perpekto; wala dapat ni isang salitang mali.

Itinaas ko ang laylayan ng damit at lumuhod sa harap ng Diyosa. Nakapikit ang aking mga mata, nakasandal ang aking noo sa sahig, sinimulan kong bigkasin ang aking mga panata.

"Inang Buwan, hinihingi ko ang iyong basbas sa banal na pagsasamang ito. Ako, si Alina Kalaz, tatanggapin ang aking kapareha sa habangbuhay, at magkasama naming tatahakin ang landas na ito." Ang aking boses ay umalingawngaw sa bulwagan.

Narinig ko ang buntong-hininga ng kasiyahan mula kay Undyne. "Nagagalak ang diyosa."

Nagtataka ako kung paano magagalak ang diyosa matapos marinig ang mga salitang kasing walang laman ng akin, ngunit mas pinili kong manahimik.

Dumaan si Undyne sa tabi ko, nakayapak. Huminto siya sa paglalakad, ngunit hindi ko magawang itaas ang aking ulo hanggang sa sabihin niyang maaari na.

Nanatili akong ganoon ng ilang minuto, nag-aantay sa isang bagay na hindi ko tiyak kung mangyayari talaga. Dapat sana'y nagdarasal ako sa diyosa at humihiling ng magandang kasal, ngunit kasing walang laman ng Katedral ang aking isipan.

Bigla na lang sinabi ni Undyne, "Narito na siya." Marahan niyang hinaplos ang aking likod. "Ang napili ng Inang Buwan, ang iyong magiging asawa."

Nagsimula nang bumilis ang tibok ng aking puso. Kaunti na lang at tila lalabas na ito mula sa aking bibig.

Totoo ngang dumating siya.

Bahagi ng aking sarili ang naniwalang sa huling sandali, sasabihin ni Undyne na kahit ang taong dapat kong pakasalan ay hindi darating. At sa totoo lang, gusto ko sanang mangyari iyon, basta't hindi siya magdusa ng masamang kapalaran. Ngunit narito na ang aking kapareha, at ngayon ay nakikita ko ang munting liwanag ng pag-asa.

Gusto ko siyang makita, ngunit sa parehong oras, ayokong sirain ang lahat sa pamamagitan ng pagpapakita ng aking nerbiyos.

Kung ang Diyosa ng Buwan mismo ang pumili sa kanya para sa akin… ibig bang sabihin nito ay kaya niya akong mahalin?

Maging makatotohanan ka, Alina. Alam niyang ikaw ay isang walang kontrol na aberrasyon at ang mga panganib na kinailangan niyang harapin dahil napili siyang pakasalan ka.

Malinaw na malinaw na galit na siya sa akin, na ayaw niya talagang narito.

"Bumangon ka, Alina. Puntahan mo ang iyong magiging asawa." Muling hinaplos ni Undyne ang aking likod, at agad akong sumunod.

Nang itaas ko ang aking mukha at umikot, nakita ko ang aking kapareha… mag-isa, syempre. Walang ama o ina ang nais makitang pinipilit ang kanilang anak na pakasalan ang isang halimaw.

Ngunit mabilis siyang naglalakad papunta sa amin — papunta sa akin. Naka-suot siya ng puti at pulang damit, na tumutugma sa aking kasuotan. Hininuha ko na ito ang mga tradisyonal na kulay ng mga pag-iisang dibdib sa Agares.

Sinubukan kong magsalita, ngunit walang lumabas na salita mula sa aking bibig. Parang namatay ang aking boses sa likod ng aking lalamunan.

Pagdating niya sa altar, ngumiti sa kanya si Undyne.

"Mahal ko, siya si Jared Duken. Ang pamilya niya'y simple ngunit tapat. Nabubuhay sila sa pagsasaka at pag-aalaga ng hayop. Binigyan ka ng kanyang mga magulang ng bahay sa probinsya."

"Perfect." Iyon lang ang nasabi ko.

Pagkatapos, sa ikinagulat ko, kinuha niya ang aking kanang kamay at nagsimulang magbigkas ng kanyang mga pangako nang hindi hinihintay si Undyne na utusan siya.

"Ako, si Jared Duken, nangangako na igagalang at pararangalan ang aking kabiyak." Ngumiti siya. "At magkasama, oh Ina ng Buwan, tayo'y magtatayo ng kinabukasan ng pag-ibig at pagkakasundo."

Parang nawalan ako ng hangin. May kakaiba sa kanya, lalo na sa kanyang amoy... Ang baho niya, pero parang hindi iyon napapansin ni Undyne.

Hindi ko alam kung paano magre-react — o kung dapat ba akong mag-react. Napakabilis ng mga pangyayari, pero sa sitwasyon ko, hindi ako makapagreklamo.

"Halata namang wala kang masabi," sabi ni Jared habang pinipisil ang aking mga daliri gamit ang kanyang magaspang na kamay. "Magandang senyales iyon. Sobrang saya ko nang malaman kong ako ang napili ng Ina ng Buwan na maging kabiyak mo, Alina."

"Masaya?" naguguluhan kong tanong.

"Oo, totoo..." Hawak ni Undyne ang aming pinag-isang kamay. "Hinihiling ko mula sa kaibuturan ng aking puso na pagpalain ang pagsasamang ito. At huwag mong hayaang palungkutin ka ng simpleng seremonyang ito, Alina. Narito ang tanging taong dapat mong pahalagahan mula ngayon."

Tinitigan ko ulit si Jared, iniisip kung paano siya magiging masaya na obligadong pakasalan ako. Pero hindi magsisinungaling ang Oracle sa harap ng Diyosa ng Buwan. Kung sinasabi niyang masaya si Jared, totoo iyon, at talagang nakahanap ang Ina ng Buwan ng taong magmamahal sa akin.

Sinusubukan kong kumapit doon.

"Kung pareho kayong sumasang-ayon, pinagsasama ko kayo ng hindi masisirang tali," sabi ni Undyne. "At ang pinagsama ng Ina ng Buwan, tanging siya lang ang makakapaghiwalay."

"Gayunman," sabi ni Jared.

Siya at si Undyne ay tumingin sa akin, hinihintay ang aking sagot.

Sa wakas, nakangiti ako ng tunay, ang una kong ngiti sa loob ng maraming taon.

Parang nawala na ang masamang amoy ni Jared.

"Gayunman," ulit ko.

Hawak pa rin ni Undyne ang aming mga kamay, nagbigay siya ng ilang salita sa amin, pagkatapos ay nagdasal sa Diyosa ng Buwan. Sa huli, dinala niya kami palabas ng Katedral, patungo sa isang simpleng karwahe na hinihila ng dalawang kabayo, naghihintay sa labas. Malamang ito ang nagdala kay Jared sa Agares.

Tinulungan ako ni Jared na sumakay muna, pagkatapos ay sumunod siya.

Nang isara niya ang pinto ng karwahe at tiningnan ko ang kanyang mukha, napansin kong tumigil na siya sa pagngiti.

Medyo nag-unat si Jared at hinila ang mga kurtina ng bintana ng sasakyan, na nagbigay-daan sa huling mga sinag ng araw mula sa aking Seremonya ng Pag-iisang magningning sa kanyang baywang.

Isang bagay na pilak.

Nakaramdam ako ng kilabot sa aking gulugod.

Tinitingnan ako ni Jared ng malamig na tingin, sinabi niya, "Umuwi na tayo, mahal ko."