Batang Dalaga

Parang may lason ang bisikleta ni Tito Mario, ilang araw pa lang ginagamit ni Liu Yin, pakiramdam niya ay may kakaiba na sa kanyang ibaba.

Tuwing pumapasok siya sa eskwela sakay ng bisikleta, habang dumadaan sa baku-bakong daan ng baryo, ang kanyang ibaba ay mahigpit na kumikiskis sa upuan at tumatalbog-talbog, nararamdaman niya ang isang kakaibang kati at basa na umaabot sa kanyang puso.

Maging ang kanyang paghinga ay nagiging mabilis, at kapag hinawakan niya ito, ang kanyang mga daliri ay nababalot ng malagkit na likido...

Nang makita niya ang mga likidong ito, natakot siya, at mas lalo siyang natakot nang mapansin niyang lalo pang dumadami ang likido tuwing hinahawakan niya ito.

Ang kanyang katawan ay nagiging mahina at parang nanginginig, kaya’t lalo siyang nag-aalala na baka may sakit siya.

Dahil bagong-dalaga pa lang si Liu Yin, hindi pa niya alam ang mga ganitong bagay, at dahil sa pagiging mahiyain at konserbatibo ng mga batang babae sa baryo, hindi niya ito masabi sa kanyang pamilya. Hanggang sa lumala ang sitwasyon, napilitan siyang humingi ng tulong.

Pinuntahan niya ang albularyo ng baryo, si Mang Mario, dahil sa kanya niya hiniram ang bisikleta.

Pagdating niya sa bahay ni Mang Mario, nakita niyang nakahiga ito nang walang saplot sa bakuran, natutulog ng tanghali.

Mga nasa singkwenta anyos na si Mang Mario, ngunit ang kanyang mga kalamnan ay hindi pa rin lumalambot. Ang mas kapansin-pansin pa, sa kanyang malaking shorts, may isang malaking bukol.

Nang makita ni Liu Yin ang bukol na iyon, bumilis ang tibok ng kanyang puso, at lalo pang nabasa ang pagitan ng kanyang mga hita.

Dahil sa biyahe sakay ng bisikleta, basa na ang kanyang pantalon, at ngayon ay mas lalo pang nabasa.

Sa totoo lang, kung hindi lang siya nasa bahay ni Mang Mario, hinubad na niya sana ang kanyang pantalon at kinamot ang sarili dahil kapag kinamot niya ito, kahit papaano'y gumagaan ang pakiramdam niya.

Ito ang naisip na solusyon ni Liu Yin sa kanyang pangangati nitong mga nakaraang araw...

“Ma-Mang Mario, gising po kayo…”

Nilapitan ni Liu Yin si Mang Mario at tinapik ito.

Agad namang nagising si Mang Mario at kinusot ang kanyang mga mata, “Liu Yin, anong problema?”

Pagkatapos niyang magsalita, naging malinaw na ang kanyang paningin. Dahil nakayuko si Liu Yin habang tinatawag siya, kitang-kita ni Mang Mario ang maputing dibdib nito na halos lumabas na sa maluwag na damit.

Ang malalim na cleavage ni Liu Yin ay kumikilos kasabay ng kanyang paggalaw, at ang dalawang maliit na tuldok sa ibabaw ng maputing dibdib ay lalong nakatawag pansin kay Mang Mario.

Biglang naramdaman ni Mang Mario ang isang apoy na sumiklab sa kanyang katawan. Hindi niya inaasahan na ang batang si Liu Yin ay ganito na kalaki ang ipinagbago!

At kanina sa kanyang panaginip, iniisip niyang makipagniig sa isang magandang babae, dahil matagal na siyang hindi nakakatikim ng babae…

Ang apoy sa kanyang katawan ay parang sasabog na!

“Manong Mario, ano… yung sa akin… sa ibaba…”

Namumula ang mukha ni Liu Yin, at nakatikom ang mga hita habang nagsasalita.

Nang marinig ito, hindi maiwasang tumingin ni Mang Mario sa pagitan ng mga hita ni Liu Yin, at agad niyang nakita ang mga basang marka sa pantalon nito.

Biglang sumiklab ang damdamin ni Mang Mario.

Ang batang ito, bakit parang napakabasa naman!

Hindi na mapigilan ni Mang Mario ang kanyang nararamdaman, gusto na niyang sunggaban si Liu Yin at ilabas ang kanyang nararamdaman.

Nang makita ni Liu Yin na hindi nagsasalita si Mang Mario, lalo siyang nataranta at humagulgol habang hinawakan ang braso ni Mang Mario, idinikit ang kanyang malambot na katawan.

“Manong Mario, tulungan niyo po ako, tingnan niyo po ang sa ibaba ko, baka po may sakit ako…”