Tatay, Kumupas na ang Pag-ibig ni Nanay

Hirap na humihinga si Charles Montague, ang kanyang lasing na mga mata ay nakatutok sa babaeng nasa ilalim niya.

"Emily..." bulong niya.

Ang pangalang iyon ay nagpatigil sa babae sa ilalim niya. Hinigpitan ni Grace Windsor ang hawak niya sa balikat ni Charles, at napuno ng luha ang kanyang mga mata.

Gaano ka-gulo ito? Siya ang asawa niya, pero tinawag niya ang pangalan ng ibang babae habang nagtatalik sila!

Kinagat ni Grace ang kanyang labi, tumalikod ang kanyang mukha, at hinayaan si Charles na gawin ang gusto niya, masyado nang pagod para lumaban.

Pagkatapos ng tila walang katapusang oras, bumangon si Grace mula sa kama, nagsuot ng nightgown, at tumingin pabalik kay Charles na natutulog, may pangungutya sa kanyang mga labi.

Sinabi ni Charles na may trabaho siya ngayong gabi at hindi uuwi. Gising pa siya ng late, nagbabasa, at kakalabas lang ng shower nang makita niyang nakasandal si Charles sa headboard, amoy alak.

Naawa siya kay Charles kaya tinulungan niya itong maghubad, pero hinawakan ni Charles ang kanyang pulso, pinadapa siya sa kama, at mula sa pagiging marahas ay naging banayad.

Nang nagsisimula nang matunaw si Grace sa bihirang lambing na ito, bumagsak ang bomba: "Emily."

Nangutya si Grace, pakiramdam niya siya ang pinakamalaking tanga.

Si Emily Johnson ay dating mabuting kaibigan niya. Namatay ang nanay ni Grace noong siya ay sanggol pa lang, nagpakasal muli ang kanyang ama, at hindi siya gusto ng kanyang madrasta. Kaya, pinadala siya ng kanyang ama sa mga lolo't lola niya sa Emerald City. Hindi siya bumalik hanggang sa pumanaw ang kanyang mga lolo't lola.

Si Emily ay nakilala ni Grace sa Emerald City. Madalas silang magkasama ni Emily, at ginamit ni Grace ang sariling pera para bilhan siya ng mga designer bags at mamahaling makeup.

Hindi inakala ni Grace na magloloko si Emily kay Charles!

Akala niya espesyal ang gabing ito para sa kanila ni Charles, pero hindi pala.

Pagod sa pag-iyak, nakatulog si Grace sa sofa. Nang magising siya kinabukasan ng umaga, parang tahimik ang villa, parang hindi dumating si Charles.

Simula noong gabing iyon, tila naglaho si Charles at hindi na bumalik ng matagal na panahon.

Isang buwan ang lumipas, inabot ng obstetrician kay Grace ang ultrasound report, binabati siya. "Mrs. Montague, congratulations, buntis ka! At kambal pa."

Kinuha ni Grace ang report na nanginginig ang mga kamay, binubulong, "Buntis ako? Ang galing!"

Awtomatikong hinawakan niya ang kanyang tiyan na wala pang bukol, at nagliwanag ang kanyang mukha sa tuwa. Iniisip niya, 'Matutuwa kaya si Charles kapag nalaman niya ito?'

Pagkatapos magpasalamat ng paulit-ulit sa doktor, umalis si Grace sa ospital.

Hindi mapigilan ang kanyang kasiyahan, bumalik si Grace sa kotse. Tumingin ang driver sa kanya at magalang na nagtanong, "Mrs. Montague, uuwi na po ba tayo?"

Hinawakan ni Grace ang ultrasound report at marahang umiling, "Hindi, pupunta tayo sa Serenity Manor."

Nagulat ang driver at nauutal na nagsalita, "Mrs. Montague, ang lugar na iyon ay..."

Naging malamig ang mukha ni Grace habang tinatago ang ultrasound report. "Ayos lang, punta na tayo," giit niya.

Gusto niyang sabihin agad kay Charles ang magandang balita, anuman ang mangyari.

Dalawampung minuto ang lumipas, pumasok ang kotse sa lugar ng mga villa. Tinitingnan ang mga hilera ng matatayog na villa, bumagsak ang puso ni Grace, at naging seryoso ang kanyang mukha.

Sa dosenang mga villa, isa lang ang pagmamay-ari ni Charles, pero hindi siya ang maybahay doon.

Huminto ang kotse, na nagbalik sa kanya sa realidad.

Nagdilim ang mga mata ni Grace. Huminga siya ng malalim at bumaba ng kotse. Dinala siya ng lingkod sa likod na hardin.

Sa tabi ng pool, nakahiga si Emily sa isang manipis na mahabang damit. Sa ilalim ng manipis na tela, bahagyang nakikita ang kanyang mahahabang tuwid na mga binti.

Kalma siyang nagtanong, na parang siya ang maybahay, "Ano ang ginagawa mo rito?"

Malamig na tinitigan ni Grace ang dating kaibigan na ngayon ay karelasyon ng kanyang asawa. "Nandito ako para makita si Charles. May sasabihin ako sa kanya."

Ayaw ni Grace mag-aksaya ng salita kay Emily; desperado siyang makita si Charles.

Pinaikot ni Emily ang isang maliwanag na pulang rosas sa kanyang mga daliri, nakangiting tuso, "Pagod na pagod si Charles kagabi. Nag-sex kami ng ilang beses, at ngayon natutulog siya."

Bumagsak ang puso ni Grace nang makita ang mapang-uyam na mukha ni Emily. Gusto niyang tanggalin ang ngiti ni Emily.

Pero nagawa niyang magpigil. Huminga siya ng malalim, sinusubukang magpakalma. "Saan siya?"

Umikot si Emily sa paligid niya, puno ng pangungutya ang mga mata. "Pasensya na, hindi ko pwedeng sabihin. Bakit hindi ka na lang umuwi? Pwede mong kausapin si Charles kapag dumating siya."

Masakit ang mga salitang iyon. Simula noong gabing lasing, hindi na bumalik si Charles ng mahigit isang buwan.

Minahal ni Grace si Charles mula pa noong bata pa siya. Sa dalawang taon ng kanilang kasal, sinikap niyang maging mabuting asawa, kahit na hindi siya mahal ni Charles pabalik. Handa siyang alagaan siya.

Hindi niya kailanman gustong sumuko kay Charles. Minahal niya ito ng matagal. At ngayon, buntis siya at ayaw niyang lumaki ang kanyang anak sa isang sirang tahanan.

Sa pagkakataong ito, determinado si Grace na ipaglaban ang kanyang anak.

Pinatatag ni Grace ang sarili, ayaw niyang mag-aksaya ng salita kay Emily, at tumalikod na upang umalis. Plano niyang hanapin si Charles sa bawat silid hanggang sa matagpuan niya ito.

Nanlamig ang mukha ni Emily. Nagmamadali siyang lumapit at hinawakan si Grace, sumisigaw, "Grace, huwag kang magpaka-kapal! Nasa teritoryo ko 'to, at hindi kita papayagang manggulo dito!"

Determinadong hanapin ni Grace si Charles at galit na bumulong, "Emily! Ako si Mrs. Montague. Anong karapatan mong pigilan akong makita si Charles?"

Ngumisi si Emily, "Grace, kung hindi mo pinilit na makatulog kay Charles at pinilit siyang pakasalan ka, ako sana ang Mrs. Montague ngayon!"

Namula ang mga mata ni Grace sa galit sa pagbanggit ng nakaraan. "Emily! May kasunduan na kami ni Charles mula pagkabata. Bukod pa doon, dalawang taon na ang nakalipas, na-set up ako at napagbintangan. Biktima rin ako!"

Dahil sa insidenteng iyon, kinamuhian siya ni Charles. At si Emily, bilang kaibigan niya, hindi lamang siya hindi inaliw kundi pati na rin tinukso si Charles sa likod niya.

Ginawa nito si Grace na tampulan ng tukso sa buong Silverlight City.

Bumalik ang isip ni Grace sa kasalukuyan. Ang pag-alala sa nakaraan ay lalo lamang nagpapalalim ng kanyang kalungkutan. Ang gusto lamang ni Grace ay makita si Charles at ibahagi ang magandang balita tungkol sa kanyang pagbubuntis.

Huminga ng malalim si Grace, pinatatag ang sarili. "Bitawan mo ako!"

Biglang tumingin si Emily sa likod ni Grace, nawala ang dating kayabangan, at malumanay na nagsalita, "Grace, huwag kang magalit. Kasalanan ko lahat ito. Ako na ang sisihin mo, pero ang bata sa sinapupunan ko ay inosente!"

Nagpahid pa si Emily ng ilang luha, mukhang kawawa.

Nabigla si Grace. "Emily, ano'ng sinasabi mo?"

Buntis? Bata? Ano'ng nangyayari?

Bago pa makapag-react si Grace, nakita niyang biglang binitiwan ni Emily ang kanyang kamay at nahulog sa pool.

"Saklolo!" Ang mga sigaw ni Emily na puno ng takot ay umalingawngaw sa buong villa, at ang tubig na sumabog ay tumama sa mukha ni Grace.

Nakatayo si Grace doon, naguguluhan at wala sa sarili.

Biglang narinig niya ang isang pamilyar na boses. "Ano'ng ginagawa mo?"

Lumingon si Grace at nakita si Charles na nagmamadaling lumabas ng villa na parang baliw. Naka-itim na polo siya, mukhang lalo pang gwapo sa sikat ng araw.

Tumalon siya sa pool nang walang pag-aalinlangan, mabilis na hinawakan si Emily, ang mukha niya puno ng pag-aalala. "Ayos ka lang ba?"

Si Emily, parang isang sugatang ibon, sumandal kay Charles, maputla ang mukha, di malaman kung luha o tubig ang tumutulo. "Charles, masakit ang tiyan ko," bulong niya.

Pagkatapos niyang magsalita, may dugo na nagkulay sa tubig ng pool.

Tumingala si Charles at tumingin kay Grace nang may galit. "Ano'ng ginawa mo sa kanya?"

Instinktibong umiling si Grace. "Hindi... Hindi ko siya tinulak, siya..."

Galit na galit si Charles, malamig ang ekspresyon. "Akala mo ba bulag ako?"

Nanginginig si Emily habang hawak ang polo ni Charles. "Charles, ang baby natin, ang baby..."

Puno ng pag-aalala si Charles habang maingat na binuhat si Emily mula sa pool. Mahinahon niyang sinabi, "Huwag kang mag-alala, pupunta tayo sa ospital."

Parang sinaksak ang puso ni Grace. Hindi man lang siya binigyan ng pagkakataong magpaliwanag at agad siyang hinatulan. Asawa niya siya!

Habang pinapanood si Charles na buhat si Emily, dahan-dahang lumapit si Grace, hinila ang polo ni Charles, malumanay na nagpapaliwanag, "Charles, talagang hindi ko..."

Nasa isip ni Charles lahat kay Emily. Malakas niyang itinulak ang kamay ni Grace. Sumigaw siya, "Lumayas ka! Lumayo ka sa kanya!"

Natisod si Grace, halos matumba, at hindi man lang siya tinignan ni Charles.

Sa pintuan, huminto si Charles, dahan-dahang lumingon, ang mga mata puno ng malamig na galit. Binalaan niya, "Ipagdasal mong maging maayos si Emily, kundi hindi kita palalampasin!"

Nakaramdam si Grace ng matinding sakit mula sa malamig na tingin ni Charles, at binalot siya ng labis na kawalan ng lakas.

Habang pinapanood niyang nagmamadaling umalis si Charles kasama si Emily, instinktibong hinawakan ni Grace ang kanyang tiyan at kinagat ang labi.

"Pasensya na, pero kailangan mo nang umalis," sabi ng katulong ng mansion, nagbigay ng utos na paalisin siya.

Pinalayas si Grace mula sa Serenity Manor, lubos na napahiya.

Mula noong araw na iyon, nagbigay ng utos si Charles: maliban sa mga kinakailangang prenatal check-ups, hindi pinapayagang lumabas ng bahay si Grace, effectively na inilagay siya sa house arrest.

Kasabay nito, natanggap ni Grace ang kasulatan ng diborsyo. Nang hawakan niya ang mga papel ng diborsyo, para bang nakita niya ang malamig na mukha ni Charles at ang galit sa kanyang mga mata.

Mula noong araw na natanggap niya ang mga papel ng diborsyo, hindi na muling nakita ni Grace si Charles.

Lumipas ang panahon, at sa isang iglap, nasa ikalawang buwan na matapos manganak si Grace.

Sa araw na ito, naglalaro si Grace kasama ang kanyang anak tulad ng dati nang bigla niyang napansin ang kakaiba. Huminto ang kanyang kamay na may hawak na laruan, at kumunot ang noo. "Mia, bakit namumula ang mukha ng bata?"

Lumapit si Mia Wilson, nanginginig ang hawak na bote, "Ms. Windsor, may sakit ba siya?"

Hinawakan ni Mia ang noo ng sanggol at napasigaw, "Ang init, Ms. Windsor, parang may lagnat ang bata."

"Kailangan nating pumunta sa ospital!" sabi ni Grace. Nag-panic siya, hindi na nag-abala pang magpalit ng damit, at dali-daling lumabas kasama si Mia at ang sanggol.

Simula nang maging ina, hindi na matiis ni Grace na makitang nahihirapan ang kanyang anak kahit kaunti. Habang tinitingnan ang namumulang mukha ng sanggol, napuno ng luha ang kanyang mga mata.

Sa kabutihang palad, walang trapiko ngayon, at mabilis silang nakarating sa ospital.

Matapos ang serye ng pagsusuri, isang oras na ang lumipas. Pumunta si Mia sa botika para kunin ang gamot. Bumaba na ang lagnat ng sanggol, at karga ni Grace ito, habang paminsan-minsan gumagalaw ang maliit na bibig nito, na mukhang napaka-cute.

Habang pinagmamasdan ang payapang pagtulog ng sanggol, hindi mapigilan ni Grace ang ngumiti. Kahit na hindi siya pinapansin ni Charles, mayroon pa rin siyang mga anak.

Habang nalulunod sa kaligayahan si Grace, biglang dumilim ang ilaw sa itaas niya.

Akala niya si Mia na ang dumating, ngumiti si Grace at tumingala, "Mia, tingnan mo siya…"

Bago pa niya matapos ang kanyang pangungusap, tumigil si Grace, at biglang naging malamig ang kanyang ekspresyon, "Emily, anong ginagawa mo dito?"

Hindi inaasahan ni Grace na makikita si Emily sa ospital habang kasama ang kanyang anak.

Itinaas ni Emily ang kanyang maninipis na kilay at inabot ang mukha ng sanggol gamit ang mahahabang kuko. Nakangisi siya, "Bakit hindi ako pwedeng nandito? Hindi naman pag-aari ng pamilya mo ang ospital! Tingnan mo ang batang ito, natutulog nang mahimbing."

Nagulat si Grace at mabilis na umatras kasama ang sanggol, tinitingnan si Emily nang may pag-aalala, "Anong gusto mo? Lumayo ka sa anak ko!"

Ngumisi si Emily, nakataas ang mga braso at tinitingnan siya nang may panghahamak, "Grace, huwag mong kalimutan, malinaw sa kasunduan ng diborsyo na si Charles ang mag-aalaga sa batang ito. At pumirma na siya sa kasunduan ng diborsyo sa iyo."

Tumigil si Emily at ngumiti nang mapanlait, "Ikakasal na kami ni Charles, at magiging ina ako ng batang ito. Dapat kang maging makatwiran at hayaan akong makita ang bata, para magkalapit kami."

Ang pang-aasar at pagmamalaki sa mukha ni Emily ay labis na sumugat kay Grace.

Nanginig ang mga kamay ni Grace sa gilid niya. Ang ideya na ang malisyosong babaeng ito ang magiging madrasta ng kanyang anak ay nagpapaalab ng kanyang galit.

Pero ano ang magagawa ni Grace sa kanyang galit? Hindi niya mababago ang mga kondisyon ng kasunduan ng diborsyo, at hindi rin niya kayang labanan si Charles para sa kustodiya ng bata.

Pilit pinipigil ang galit, pinilit ni Grace na manatiling kalmado, malamig ang mukha. "Wala si Charles dito. Hindi kita papayagang makita ang bata!" sabi niya nang matatag.

Sa sinabi ni Grace, tumalikod siya at umalis kasama ang sanggol. Kahit na may nararamdaman pa siya para kay Charles, wala na siyang ilusyon tungkol sa kanilang kasal. Napakahalaga ng bata para sa kanya. Hindi niya hahayaan si Emily na basta na lang kunin ito.

Hindi papayag si Emily na basta na lang siya makaalis. Mabilis niyang hinarangan ang daan ni Grace at sinubukang agawin ang sanggol. Tumawa siya nang may panghahamak, "Gusto mong makita si Charles? Tumigil ka na sa pangangarap! Ngayon, kailangan mong ibigay sa akin ang bata!"

Kakakapanganak pa lang ni Grace at hindi pa siya ganap na nakakarekober. Payat at mahina siya, at may inaalagaang sanggol, kaya hindi siya katapat ni Emily.

Matapos ang ilang pag-aagawan, pagod na si Grace. Sinamantala ni Emily ang pagkakataon at itinulak siya nang malakas, dahilan para mawalan ng balanse si Grace at matumba.

Bilang instinct ng isang ina, pinrotektahan niya ang sanggol habang natutumba, bumagsak siya sa likod na may kasamang daing ng sakit.

"Ms. Windsor!" sigaw ni Mia. Kadarating lang niya at, mabilis na binaba ang gamot, tinulungan si Grace na tumayo.

Nakita ni Mia ang buong pangyayari ng pagbagsak ni Grace, hindi siya nagdalawang-isip at sinampal si Emily.

Nabigla si Emily, hawak ang kanyang mukha at galit na tinitigan si Mia, "Ikaw, naglakas-loob kang sampalin ako!"

Galit na sagot ni Mia, "Eh ano kung sinampal kita? Paano mo nagawang apihin si Ms. Windsor!"

Nagmamadaling inabot ni Grace ang sanggol kay Mia at tumayo sa harap niya, bumulong ng babala, "Emily, nasa ospital tayo, isang pampublikong lugar. Huwag kang masyadong magmalabis!"

Alam ni Grace ang ugali ni Emily at nag-aalala siya na magdulot ito ng gulo dito. Maaaring wala nang pakialam si Emily sa kanyang dignidad, pero si Grace ay mayroon.

Biglang nanlumo si Emily, nagpakita ng isang mapanlinlang na ngiti.

Agad na nagkaroon ng masamang pakiramdam si Grace. Tumingala siya at nakita si Emily na sinampal ang sarili sa kabilang pisngi. Namula at namaga agad ang mukha niya.

Malinaw ang tunog ng sampal, at si Emily, hawak ang namamagang mukha, umiiyak at nagmukhang kaawa-awa, "Grace, nag-aalala lang ako para sa bata. Huwag mo sanang intindihin ng mali."

Si Grace at Mia ay tuluyang nabigla, hindi alam kung anong binabalak ni Emily.

Nang marinig ni Grace ang mga pamilyar na yabag na papalapit mula sa likuran, agad siyang kinabahan; alam na niya kung ano ang mangyayari.

Nang marinig ni Charles ang sampal, mabilis siyang lumapit. Nang makita niya ang namumula at namamagang pisngi ni Emily, humarap siya kay Grace at tinitigan ito ng galit, ang mukha niya'y agad na nagdilim sa galit.

Ang maputlang mukha ni Grace ay lalong pumuti, at tinitigan niya si Charles nang hindi kumukurap.

Nang makita ni Emily ang kanyang tagapagtanggol, agad siyang sumubsob sa mga bisig ni Charles, humahagulgol, "Charles, nakita ko si Grace at ang bata sa ospital at gusto ko lang magpakita ng malasakit, pero napaka-hostile ni Grace at ayaw niya akong palapitin sa kanila."

Humihikbi si Emily, hawak ang kanyang dibdib, umiiyak nang husto na halos hindi makahinga, "Charles, kung buhay pa ang anak natin, dapat ay ipinanganak na siya ngayon. Miss na miss ko na ang anak natin."

Ang malamig na mukha ni Charles ay puno ng sakit. Mahigpit niyang niyakap si Emily at malumanay na sinabi, "Huwag kang umiyak. Aayusin ko ito para sa'yo."

Bahagyang ibinaba ni Emily ang kanyang ulo, bahagyang pinipilipit ang kanyang mapulang labi, nagpapakita ng isang tagumpay na ngiti.

Hinawakan ni Charles si Emily sa kanyang mga bisig at humarap, ang malamig na tingin niya'y bumagsak kay Grace. "Sinampal mo ba si Emily?" tanong niya. Ang kanyang mapang-akit na pag-uugali ay nagpatras kay Grace sa takot.

Lumapit si Mia upang magpaliwanag, ngunit hinila siya ni Grace pabalik, pinoprotektahan siya at ang bata sa likod niya.

Alam ni Grace ang mga pakana ni Emily noon pa man. Si Mia ay prangka at walang laban kay Emily. Kahit ano pa ang sabihin ni Mia, hindi siya paniniwalaan ni Charles.

Huminga ng malalim si Grace, itinaas ang kanyang ulo upang makipagtitigan, at malamig na sinabi, "Oo, sinampal ko siya."

Hinila ni Mia ang kanyang manggas nang maingat, puno ng pag-aalala. Nabigla rin si Emily, hindi inaasahan na aaminin agad ni Grace.

Lalong nagdilim ang mukha ni Charles. Tumingin siya kay Emily at tinanong, "Ilang beses ka niyang sinampal?"

Pumikit si Emily, kumikislap ang kanyang mga mata, at bumulong, "Isang beses lang."

Tinitingnan ang namumula at namamagang mukha ni Emily, malamig na muling nagtanong si Charles, "Ilang beses ka niyang sinampal?"

Humikbi si Emily, nagpapanggap na ayaw sabihin ang totoo, "Limang beses."

Nabahala si Mia at malakas na ipinagtanggol, "Nagsisinungaling ka! Hindi si Ms. Windsor ang sumampal sa'yo, ako ang... "

"Mia!" Mabilis na hinila ni Grace pabalik, pinutol siya, "Mia, gutom na siguro ang bata. Dalhin mo siya sa nursing room."

Tinalikuran ni Grace sina Charles at Emily, kumikindat kay Mia.

Walang magawa si Mia kundi pigilin ang sarili, malamig na tinitigan si Emily bago dalhin ang bata sa malapit na nursing room.

Pag-alis ni Mia, humarap si Grace, pinapalakas ang loob na harapin sila. Sinabi niya, "Mali ang ginawa kong sampalin ka. Humihingi ako ng paumanhin."

Naningkit ang mga mata ni Charles, malamig na tinitigan siya.

Humikbi si Emily, nagpapanggap na mapagpatawad, at malumanay na sinabi, "Grace, magkaibigan tayo. Ayos lang, hindi kita sisisihin."

Pinipilipit ni Grace ang kanyang mga labi at ngumiti ng mapait. Pamilyar na pamilyar ang eksenang ito.

Tumingala si Emily, tumutulo ang mga luha sa kanyang mukha. "Charles, ang sakit ng mukha ko. Kailangan kong magpatingin sa doktor."

Agad na nagdilim ang mukha ni Charles. Hinigpitan niya ang pagkakahawak sa balikat ni Emily at sinabi, "Dadaling kita sa doktor pagkatapos kong makuha ang hustisya para sa'yo."

Humarap siya kay Grace, ang boses niya'y nagyeyelong lamig. "Sumama ka sa akin."

Puno ang ospital, at ayaw niyang makakuha ng atensyon.

Ibinaba ni Grace ang kanyang mga mata, kinakabahang hinahawakan ang kanyang damit habang sinusundan siya.

Sa isang walang laman na opisina, umupo si Charles sa sofa na may braso sa baywang ni Emily. Nakatayo si Grace sa harap nila, ang puso niya'y sumasakit habang pinapanood ang kanilang magiliw na pag-aalaga sa isa't isa.

Tumingala si Charles at sinabi sa dalawang bodyguard na sumunod sa kanila, "Sinampal niya si Emily. Hawakan siya at bigyan ng limampung sampal."

Agad na itinaas ni Grace ang kanyang ulo, ang mga mata niya'y malaki sa sakit at pagkabigla. Ang taong minahal niya ng lubos ay tinitigan siya ng malamig at paghamak. Hindi niya kailanman inakala na iuutos niya ang limampung sampal para sa kanya dahil kay Emily!

Tumulo ang mga luha sa mga mata ni Grace habang tinitingnan si Charles. Ang kanyang mukha, na dati'y gwapo, ngayon ay tila malayo at hindi pamilyar sa kanya.

Kinagat niya ang kanyang labi, tumawa ng mapait, ang puso'y hindi mapigilang sumakit. Umiiyak, nagmakaawa si Grace, "Charles, pwede bang sa ibang parte mo na lang ako sampalin? Huwag lang sa mukha ko, please."

Ang kanyang mapulang, nagmamakaawang mga mata ay puno ng desperasyon. Sisirain ng limampung sampal ang kanyang mukha!

Nanatiling tahimik si Charles, ang kanyang mga labi'y pinagdikit, ang mga daliri'y nakakuyom.

Nararamdaman ang emosyonal na pagbabago ni Charles, hinila ni Emily ang kanyang manggas, kaawa-awang sinabi, "Charles, hayaan mo na. Hindi sinasadya ni Grace."

Pagkatapos ng ilang sandali, tumingin si Emily kay Grace, ang tono'y malungkot. "Ang sakit ng mukha ko. Dalhin mo na ako sa doktor."

Ang mga salita ni Emily ay tila muling nagpasiklab ng galit ni Charles. Agad niyang inutusan ang mga bodyguard, "Ano pang hinihintay niyo? Gawin niyo na!"