TINANGGIHAN: Ang Alpha sa Likod ng Maskara

Alpha Eric's POV

"Tama na, Itay, sobra na ito. Sinabi ko na sa'yo, darating ang aking mate sa tamang panahon, at sa ngayon, mahal ko ang girlfriend ko, at masaya ako sa kanya." Galit akong tumayo at papalabas na sana, ngunit pinigilan ako ng boses ni Itay.

"Huminto ka diyan, bata. Maaaring isa kang makapangyarihang alpha, pero ako pa rin ang iyong ama." Ang boses ni Itay ay umalingawngaw sa buong bahay.

Si Itay ay masayahing tao, pero kapag nagalit siya, ibang tao ang nakikita ko sa kanya, at gusto ko talagang maiwasan ang ganoong eksena.

Pagod na, hinaplos ko ang buhok ko sa frustration at umupo ulit sa sofa habang tinititigan niya ako ng iritadong tingin bago magsalita.

"Kailangan mong hanapin ang iyong mate, siya ang iyong pangalawang kalahati, at hindi ka magiging makapangyarihang Alpha nang wala siya."

"Ayaw ko ng mate, Itay. Ayos na ako kay Sophie, lahat ng kailangan ko sa isang babae ay nasa kanya na." Napasigaw ako sa inis.

"Maganda si Sophie, walang duda, pero hindi siya ang iyong mate, at iyon ang katotohanan." Ang tono ni Itay ay naging mas matindi.

"At paano kung wala akong mate?" Ang pag-iisip na iyon ay nagbigay sa akin ng pag-asa. At least makakasama ko si Sophie.

"Hindi iyon posible. Ang moon goddess ay nagbibigay ng mate sa bawat lobo, at sigurado akong mayroon ka. Ayaw mo lang siyang hanapin."

Muli, isa na namang leksyon mula kay Itay tungkol sa paghahanap ng aking mate. Ito na ang regular na usapan namin ni Itay sa loob ng pitong taon.

Pinahihirapan niya ako sa paghahanap ng mate, kahit alam niyang mahal ko si Sophie at masaya ako sa kanya.

"Nakikinig ka ba?" Ang boses ni Itay ay nagbalik sa akin mula sa aking mga iniisip.

Mahinang umungol, tumayo ako at isinuot ang aking jacket.

"May conference ako sa loob ng isang oras." Nagsinungaling ako para makatakas sa mga sermon ni Itay.

"Kailan ka muling bibisita?" tanong ni Itay.

"Kung kailan mo gusto." Sabi ko iyon at agad na umalis ng mansiyon.

Nakita ako ng driver ko na papunta sa kotse at mabilis na binuksan ang pinto para makapasok ako.

Maaaring iba ako sa harap ni Itay, pero sa iba, kilala ako bilang isang malamig na alpha. Wala akong maraming kaibigan, at ayos lang sa akin iyon.

Kinuha ko ang aking telepono at tinawagan ang linya ni Sophie. Tumunog ito ng ilang beses bago niya sagutin.

"Hello, mahal." Ang matamis at nakakaakit na boses niya ay nagbigay ng kasiyahan sa akin.

"Nasan ka?" tanong ko.

"Sa bahay."

"Hintayin mo ako diyan. Papunta na ako."

"Hihintayin kita." Sagot niya, at natapos ang tawag na may ngiti sa aking mukha.

"Dalhin mo ako sa apartment ni Sophie."

"Opo, sir."

Malapit na kami sa apartment ni Sophie nang mapansin kong tumatawag si Itay, na nagpag-isip sa akin kung bakit siya tumatawag.

Malalim akong bumuntong-hininga at sinagot ang tawag, inilagay ito sa aking tainga.

"Ano na naman, Itay?"

Tahimik ang linya, pero naririnig ko ang mga boses sa background.

"Tay, nandiyan ka ba?" tawag ko ulit, pero wala pa ring sagot.

"Tay," reklamo ko. Wala pa rin siyang sagot.

Habang humihinga ng malalim, malapit ko nang ibaba ang tawag nang may nagsalita.

"Hello, may tao ba diyan?"

Pagkarinig ko sa boses niya, agad akong natigilan.

"Hello," sigaw niya ng paulit-ulit.

"Oo, nandito ako," mabilis akong napabalik sa aking ulirat.

"Pakinggan mo, ang tatay mo ay inatake sa puso sa isang grocery shop, pero huwag kang mag-alala, dinadala namin siya sa pinakamalapit na ospital. Pwede ka bang pumunta dito?"

Biglang pinagpawisan ang mga palad ko at bumilis ang tibok ng puso ko.

"Hello, nandiyan ka ba?" tawag niya ulit.

"Oo, papunta na ako."

"Bilisan mo, please," sabi niya at mabilis na ibinaba ang tawag.

"Balik na tayo."

Habang nagmamaneho, hindi ko maiwasang isipin kung sino siya at bakit ganoon ang reaksyon ko sa simpleng tunog ng kanyang boses.

Ilang minuto lang, nakarating na ako sa ospital at dinala ako sa kwarto ni tatay.

Pagpasok ko, nakita ko siyang abala sa pagpi-press ng kanyang cellphone na parang walang nangyari.

"Diyos ko, Tay, tinakot mo ako."

Tumaas ang kilay niya sa akin pero hindi nagsalita.

Huminga ako ng malalim at lumapit sa kanya.

"Kumusta ka?" tanong ko habang tumitingin-tingin sa paligid, tinitingnan kung may naka-plug na machine sa kanya, at sa kabutihang-palad, wala.

"Huwag ka nang tumingin-tingin diyan at umupo ka," malakas na sabi ni tatay.

"Malakas pa ang boses mo para sa isang inatake sa puso," bulong ko sa sarili ko, pero narinig niya ako.

"Hindi naman seryoso, OA lang yung dalagang nakakita sa akin," sagot ni tatay na parang walang pakialam.

Pagkarinig ko sa sinabi ni tatay, naisip ko agad siya, at kakaibang eagerness ang naramdaman kong makilala siya.

"Nasaan siya?" tanong ko.

"Sino?" tanong ni tatay, naguguluhan.

"Yung dalagang nagdala sa'yo dito."

"Umalis na siya," sagot ni tatay na nakatutok pa rin sa cellphone niya.

Sa di malamang dahilan, nakaramdam ako ng lungkot at pagkadismaya.

"Okay ka lang ba?" tanong ni tatay, tinutukan ako ng tingin.

"Nasa ospital ka, paano magiging okay ang lahat?" reklamo ko, na nagbigay ng matalim na tingin si tatay bago bumalik sa kanyang cellphone.

"Nasaan ang doktor?" tanong ko.

"Siguro nasa opisina niya."

"Babalik ako." Sabi ko iyon at paalis na ako ng kwarto papunta sa opisina ng doktor nang biglang bumukas nang malaki ang pinto at may isang tao na pumasok ng mabilis.

Hindi niya alam na bubuksan ko ang pinto, kaya't nabangga niya ang dibdib ko. Ang tunog na lumabas sa bibig niya ay nagpapahiwatig na babae siya.

"Ooh," daing niya sa sakit.

Pinanood ko siyang hinahaplos ang kanyang noo na nakapikit sa sakit, bago dahan-dahan niyang binuksan ang kanyang mga mata at nagkatitigan kami.

Sa sandaling nagkatitigan kami, ang aking lobo ay umungol nang malakas at bumulong sa akin,

"Kapareha."