Wasak na Dalaga

Maagang gabi na nang makauwi ako mula sa paggawa ng huling group project ng taon. Madilim ang bahay, at ang pintuan sa harap na nagsimulang magdikit dahil sa tumutulo mula sa bubong ay palaging gumagawa ng nakakairitang tunog kapag binubuksan. Habang isinasara ko ito, napansin ko ang tambak ng sulat sa maliit na mesa sa pasilyo. Halos lahat ay may tatak na pula ng Past Due o Final Notice sa harap ng sobre. Napabuntong-hininga ako, ibinalik ang mga sulat kung saan ko ito nakita. Wala naman akong magagawa tungkol dito, wala akong trabaho o pera.

Papunta na ako sa aking kwarto nang biglang may matinding sakit na dumaan sa likod ng aking ulo, itinapon ako sa sala at tumama ang ulo ko sa gilid ng fireplace. Napasigaw ako nang sipain ako ng malakas ng aking ama sa tagiliran. Alam kong magiging masama ito. Hindi ko alam kung gaano ako katagal nawalan ng malay, pero madilim at umiikot ang paligid ko, kaya pinikit ko ulit ang aking mga mata. Naamoy ko ang dugo, suka, at sunog na balat. Malamang sinunog na naman ako ng tatay ko gamit ang sigarilyo. Nagising ulit ako makalipas ang ilang sandali sa ingay ng sigawan, pinilit kong gumalaw bago ako makita ng tatay ko at ituloy ang pambubugbog niya. Gumulong ako sa aking tagiliran, at dumaan ang sakit sa aking mga tadyang at kanang braso. Ang mukha ko ay sobrang pasa at maga, halos hindi ko na makita sa aking mga mata. Tiyak, basag o bali na naman ang mga tadyang ko, kasama ang braso ko, at nagsisimula akong maghinala na basag din ang ilong ko. Sumuko ako sa paggalaw habang papalapit ang sigawan, pinikit ko ang aking mga mata umaasa na isipin niyang nawalan pa rin ako ng malay at hindi na ako pansinin.

Tumakbo ang aking ama sa sala na may pawis na tumutulo sa kanyang mukha. Mainit ang araw, hindi namin kayang mag-aircon, at ang mga bentilador ay hindi sapat.

"Ikaw, tarantadong babae, tinawag mo ang mga pulis sa akin," sigaw niya habang nagmamadali siyang dumaan sa sala at papunta sa kanyang kwarto.

Palakas ng palakas ang tunog ng paparating na sirena, at naririnig ko ang pagbagsak ng mga kasangkapan mula sa kwarto ng tatay ko. Parang nagbabarricade siya sa kanyang kwarto. Pakiramdam ko ay parang sasabog ang ulo ko sa tunog ng mga sirena ng pulis na huminto sa harap ng bahay namin.

May kumakatok sa pintuan, sigaw ng mga pulis, kasunod ng tunog ng pintuan na sinipa.

"Putang ina," ungol ko. Ang ingay ay nagpalala ng sakit ng ulo ko, at isang alon ng pagkahilo ang dumaan sa aking tiyan. Narinig ko ang tunog ng maraming paa na nagmamadaling dumaan sa pasilyo. Nanatili akong nakahiga, umaasa na hindi sila matisod sa katawan kong bugbog habang nagmamadali silang pumasok sa sala.

"Putcha," mura ng isang pulis habang huminto siya sa harap ng wasak kong katawan. Narinig ko ang kanyang radyo na nagkaka-crackle habang sumisigaw siya ng mga utos dito, humihingi ng ambulansya, at inilalarawan ang ilan sa aking mga halatang sugat.

Maraming ingay ang nagmumula sa likod ng bahay, pero binalewala ko ito at sinubukang mag-focus sa pulis na nakaluhod sa tabi ko, marahang hinahawakan ang braso ko.

“Miss, miss, naririnig mo ba ako?” tanong ng pulis, yumuko para tingnan ang mukha ko.

“Malapit na ang ambulansya, manatili ka muna sa akin ng ilang minuto pa.” Pinakalma niya ako, hinawi ang buhok sa mukha ko gamit ang kanyang kamay.

Umungol ako at sinubukang mag-focus sa kanya, pero sobrang sakit na nararamdaman ko kaya pumikit ulit ako. Siguro nawalan ako ng malay dahil nang bumalik ang pandinig ko, narinig ko ang boses ng tatay ko na sinasabihan ang mga pulis na ako'y isang dramatikong bata na ayaw tumanggap ng parusa at na ako'y anak niya at legal ang pamalo. Kung gusto niyang saktan ako, pwede niya.

Humina ang boses niya habang hinihila siya ng mga pulis palabas at isinakay sa likod ng patrol car. Eksaktong dumating ang ambulansya at dalawang paramedics ang nagmamadaling pumasok sa driveway dala ang stretcher.

Hindi ko na maalala ang karamihan pagkatapos noon, puro mga boses at galaw na lang sa paligid ko, ang pakiramdam ng blood pressure cuff sa maayos kong braso, mga numerong binabanggit, at ang kirot ng IV line na sinisimulan. Nawalan ako ng malay nang sinimulan nilang ilipat ako, hindi sapat ang gamot para mapawi ang sakit.

Nang muling magising ako, nasa isang madilim na kwarto ako, may mga tunog ng iba't ibang monitor sa paligid. Masakit pa rin ang paghinga, pero alam kong nabalutan na ang tadyang ko, ang nabali kong braso ay nasa splint na at nakahiga sa tabi ko, at malinis na ang mukha ko. Malinaw na ang paningin ko ngayon at wala nang dugo na tumutulo sa mga mata ko. Tumingin ako sa paligid at napansin ang isang babae na nakaupo sa isang upuan sa paanan ng kama ko.

Tinitigan ko siya, at mukhang kita sa mukha ko ang pagkalito, dahil ibinaba niya ang kanyang telepono at tumayo. Lumapit siya sa akin at napabuntong-hininga, may ekspresyon ng pagkadismaya sa kanyang perpektong mukha. Wala akong ideya kung sino siya o bakit siya nasa kwarto ko. Mas matangkad siya ng ilang pulgada sa akin, may perpektong ayos ng buhok, at pulidong makeup. Ang kanyang mga damit at sapatos ay mamahalin, pati na rin ang kanyang diamond wedding ring.

“Sino ka po?” tanong ko ng paos. Muling napabuntong-hininga ang babae, kitang-kita sa kanyang mukha na mas gusto niyang nasa ibang lugar siya.

“Ako ang nanay mo, Emilia,” sagot niya ng pataray habang nagsimula nang tumunog ang kanyang telepono. Umiling siya at bumalik sa kanyang upuan, kinuha ang telepono at pinindot ang screen, sabay bulong sa telepono.

“Hindi ko alam, Clint, kakagising lang niya, hindi, hindi siya magiging presentable sa anumang oras, magulo siya” sabi ng babaeng tila nawawala kong ina sa telepono.