Alfa’nın Seçimi

Caiden

“Kardeşimi ziyaret etmek için bunca yolu geldim, o da beni sanki lanet olası sıradan bir savaşçıymışım gibi devriyeye yolladı!” diye Beta’m Aiden’a söyleniyorum. Cidden, küçük kardeşim Gregor uzak bir kuzenin sürüsünü devralıyor; o kuzen de büyük bir şerefsiz, omegalara kıyım yapmış. Sonra birden benden buraya gelip onun için çalışmam bekleniyor, öyle mi? Ben memleket sürümüzün Alfa’sıyım; ülkedeki en büyük sürü, Gümüş Hilal. Ben burada sınır mı dolaşıyorum?

“Sakin ol, abi. Bu sürüyü bir yıldan fazladır o yönetiyor ve sen ilk kez geliyorsun. Çevre sınırlarıyla ilgili fikrini istedi, bir açık bırakıp bırakmadığını görmek istiyor. Devriye atmıyorsun yani. Eşinden bile daha dramatiksin,” diye karşılık veriyor, gözlerini devirerek.

“Courtney hayatımda tanıdığım en dramatik insan. Şimdi kim dramatik, ha?” diye tersliyorum.

Lanet olsun, çok saçma bir tartışma. Ama haksız da değil. Yine de anlatılanlara bakılırsa Gregor sürüyü ve itibarlarını toparlamakta harika iş çıkarıyor. Benim yardımım ya da fikrim gerçekten gerekli mi, sanmıyorum. Pasifik Kuzeybatısı’nın arazisine de siyasetine de yabancıyım. Zaten ben daha çok Doğu Yakası adamıyım. Duyduğuma göre birden fazla komşu sürüyle barış anlaşmalarını yeniden görüşüyormuş. Tam onun devraldığı zamanlarda başa geçen yeni bir komşu Alfa’yla da bir görüşmesi var. Söylenene göre o Alfa’nın anne babası, bizim kuzeni ortadan kaldıran aynı saldırıda ölmüş. Yönetim erken yaşta onun omuzlarına binmiş. Kimse bu Alfa’yı tanımıyor, ne bekleyeceğini de bilmiyor. Ama sürüsü sağlam görünüyor ve dışarıdan kimse onunla tanışmamış olsa da sevildiği söyleniyor. Demek büyük sahneye çıkışı bu olacak: bir barış anlaşması toplantısı. Ne heyecan ama.

Gregor’un halef seçilmesine hepimiz şaşırmıştık. Ama düşününce mantıklı; en çok tecrübeye sahip olan oydu, çünkü hayatı boyunca benim Beta’m olacak diye yetiştirildi. İtiraz edilmeyecek kadar yakın akrabaydı, ama o pisliklerin etkisinde kalmayacak kadar da uzaktı. Açıkçası kuzen olduğumuzu bile fark etmemiştik. Babam, kız kardeşini ve onun akıl hastası eşini yıllar önce silip atmıştı. Nedenini hiçbir zaman tam öğrenemedik ama kuzenin yaptıklarına bakınca insan az çok tahmin ediyor.

Kardeşimi sık sık özlüyorum. Nasıl iyi bir Beta idiyse, iyi bir Alfa da. Aiden da çok iyi iş çıkarıyor; gerçi o eğitimli bir Gamma. Babası, babamın Beta’sıydı ama Gregor’un benim Beta’m olacağı varsayıldığı için Aiden Gamma olarak yetiştirildi. Aiden’ın yerine geçen Gamma’m Eric de—babamın Gamma’sının varisi—çok iyi, sürüyle bağı kuvvetli. Eşimin hayatını da ona emanet ederim; zaten görevi bu. Tabii bir gün o ele avuca sığmayan eşimi bulabilirsem. Yirmi beş yaşındayım; şimdiye kadar onu bulmuş olmam gerekirdi. Belki öldü. Belki de kaderim sonsuza dek yalnız kalmak.

Sessizlik içinde koşmaya devam ediyoruz; insan formumuzda, sınırı dikkatle gözden geçiriyoruz.

Aiden o rahat sessizliği bozuyor. “Sanırım Kanlı Ay’la ortak sınıra yaklaşıyoruz. Yeni Alfa’nın bölgesi.”

“Toplantıda burayı konuşması önemli olacak. Özellikle de şu karşıdaki uçurumu,” diyorum, uzaktaki kayalığı işaret ederek.

“Doğru, orası zayıf nokta. Hele bir de yeterince gözü kara ya da çaresiz biri çıkıp tırmanırsa,” diye karşılık veriyor.

“Yani yeterince aptal biri mi?” diye ifadesizce söylüyorum.

“O da var.” Sırıtıyor.

Tam o anda vuruyor beni; hayatım boyunca aldığım en muhteşem koku. Bitter çikolata ve turunçgillerin baş döndüren aroması beynime doluyor ve beni yerle bir ediyor. Düşünemiyorum, nefes alamıyorum. O kokunun kaynağını bulmam lazım. Kurdum resmen çıldırıyor: “eş, eş, eş.” Kafamın içinde durmadan bunu tekrarlıyor.

Alfa kurtlar pek konuşkan olmaz; bu yüzden zihnimde böyle yankılanmasına alışık değilim. Gözle görülür şekilde titrediğimi hissediyorum, dönüşümü bastırmaya çalışıyorum. Ben niye böyle tepki veriyorum? Bunun romantik, harika, o bayat duygusal saçmalıklar gibi olması gerekmiyor muydu?

“Çünkü eş burada değil!” diye cevap veriyor kurdum, hâlâ kontrolü ele geçirmeye zorlayarak.

“Durman lazım. Koku sınırın öbür tarafına geçiyor. Kurt formunda oraya dalarsan saldırıya uğrarız, sonra da eşimiz sürüsüne saldırdık diye bizden nefret eder!” Bu, onu biraz olsun sakinleştiriyor gibi.

“Caiden! Ne oluyor lan! Bu ne!”

Nihayet kurdumu yeterince kontrol altına alıp fark ediyorum: Yerdeyim. Top gibi büzülmüşüm. Aiden çaresizce ellerini üzerimde gezdirir gibi tutuyor, dokunmaya korkar halde.

Hızla ayağa kalkıyorum ve volta atmaya başlıyorum. Ellerimi saçlarımın arasından geçiriyorum; bu benim sinirli alışkanlığım. Aiden bunu bilir, diken üstünde olduğumu anlıyor.

“Caiden, dostum, benimle konuş. Biz yıllardır en yakın arkadaşız. Neler oluyor?”

“Eş.” Boğuk bir fısıltı gibi çıktı. Ağlıyor muyum ben?

“Eşinin kokusunu mu aldın?” diyor Aiden, afallamış halde.

“Evet. Sınırın öbür tarafına, Blood Moon’a gidiyor.”

“Kardeşinin yanına dönmemiz lazım. Şu toplantıya bir şekilde dahil olup eşinin kim olabileceğini bulalım. Hadi.” diyor Aiden.

Dönüşüp sürü evine var gücümüzle koşuyoruz. Kurdum sızlanıp huzursuzlanıyor; eşinin kokusundan uzaklaşıyoruz diye. Ama anlıyor gibi. Sürü evine vardığımızda ağabeyim kapının önünde bekliyor. Aiden ona zihin bağıyla haber vermiş olmalı.

Geri dönüşüyorum ve Gregor giymem için bana bir şort fırlatıyor. “Gel, ofisimde konuşalım,” diyor.

Ofisine geçiyoruz ve büyük okuma koltuklarından birine yayılıyorum. Ofisi, her şeyden çok bir kütüphane gibi; tavana kadar uzanan büyük ahşap raflar, ağzına kadar kitap dolu.

Gregor iç çekip yanıma oturuyor. Aiden de karşımdaki duvara yaslanıyor.

“Eşini bulduğun için tebrikler. Ama orada kim senin eşin olacak kadar güçlü olabilir, hiç fikrim yok. Eski yönetim saldırıda tamamen öldü. Yeni yönetim genç ve çocukları yok. Emin misin orada olduğuna?” diyor Gregor.

“Eminim,” diyorum.

“Kesin. Ben de oradaydım. Kurdun neredeyse onu zorla dönüştürüyordu,” diye onaylıyor Aiden.

Gregor derin bir nefes veriyor. “Peki. Şu Alfa tuhaf biri. Onunla iletişim kurmanın bir yolu yok; ancak kapıya gidip çıkarsın. Yarın onun bölgesine habersiz bir misafir götürmek istemiyorum. Hele ülkenin en büyük sürüsünün Alfasını… O yüzden şimdi birini göndereceğim. Senin de toplantıya katılıp katılamayacağını sorsun.”

“Teşekkür ederim, ağabey. Eşimi bulmam lazım.”

Dayan küçük eş… Geliyorum.