Afgewezen Na Zwanger Voor Mijn Lycan Partner

Fiona's POV

Soms staat je hele wereld op zijn kop wanneer je het het minst verwacht.

Een paar uur geleden dacht ik dat mijn leven eindelijk een positieve wending nam. Ik was gelukkig getrouwd met de formidabele Lycan Prins van een van de dodelijkste weerwolf koninkrijken. Ik voelde me geliefd en gerespecteerd, en begon te geloven dat alles goed zou blijven gaan.

Totdat dat niet meer zo was.

Nu zit ik nerveus in een steriele ziekenhuiskamer, wachtend op de dokter die terugkomt met de testresultaten terwijl golven van pijn mijn buik teisteren. Ik spring overeind zodra ze binnenkomt, waardoor de kamer om me heen draait.

"Was er een kind?" vraag ik meteen, terwijl mijn hand naar mijn buik gaat en tranen in mijn ogen opwellen.

Ze schudt haar hoofd.

"Nee, er was geen kind, maar er is wel een probleem. Je hebt een zeldzame aandoening die we zien bij weer-vrouwen. Het heet Senese Uteri. Het betekent dat je misschien nooit kinderen zult krijgen."

"W-wat? Hoe?" Ik pers de woorden eruit terwijl mijn keel zich om hen heen sluit, proberend ze binnen te houden.

Micah is de Prins van het Alastair Koninkrijk en de machtigste Lycan in ons koninkrijk. Hij moet een erfgenaam hebben, liever nog, een heleboel. De dokter weet misschien niet dat ik met de prins getrouwd ben, omdat ons huwelijk niet openbaar is, maar ik weet dat ik een erfgenaam moet verwekken.

Haar lippen tuiten, en ik voel mijn hart in mijn borstkas breken.

"Deze ziekte zorgt ervoor dat je baarmoeder snel veroudert, veel sneller dan de rest van je lichaam, waardoor de kans dat je zwanger wordt erg klein is."

"Wat zijn mijn kansen?" vraag ik, terwijl tranen nu vrij over mijn wangen stromen.

"Ik zou zeggen minder dan tien procent. Zelfs als je zwanger raakt, zal het een wonder zijn als je het kind voldragen kunt. Ik zal je medicatie geven voor de pijn en om de voortgang te vertragen, maar de kans dat je kunt verwekken is erg klein. Het spijt me, mevrouw Richards." Haar ogen zijn vol medeleven terwijl ze mijn been aanraakt en de kamer verlaat.

Een nieuwe golf van pijn overspoelt me, en ik voel de afwezigheid van mijn wolf scherper dan ooit. Ze blijft stil in mij, reageert niet eens op de pijn die we voelen.

Ze heeft het grootste deel van mijn leven sluimerend doorgebracht, waardoor ik werd gepest en lastiggevallen door anderen in mijn roedel vanwege mijn gebrek aan geur, mijn gebrek aan een wolf. Na mijn huwelijk met Micah dacht ik dat mijn leven wat makkelijker zou worden, maar nu voel ik me verloren en hopeloos.

Met trillende vingers pak ik mijn telefoon uit mijn tas en draai Micah's nummer, hopend tegen hoop dat hij opneemt. Maar de telefoon blijft overgaan, zonder dat er een antwoord komt.

Tranen vervagen mijn zicht, en bevlekken het scherm met hun zoute sporen. De pijn die in mij opborrelt is oncontroleerbaar terwijl ik Micah's naam op het scherm zie flitsen, maar hij blijft onbereikbaar.

Ik verzamel de kracht om een bericht achter te laten, biddend dat hij zal reageren en me de steun zal bieden die ik zo hard nodig heb.

"Micah, ik ben het," fluister ik, mijn stem nauwelijks hoorbaar door de tranen. "Ik heb net nieuws van de dokter gekregen, en het is... het is niet goed. Ik heb je nu echt nodig. Alsjeblieft, bel me zo snel mogelijk terug." Ik kan mijn zin nauwelijks afmaken voordat de lijn doodgaat. Of misschien is hij al een tijdje dood.

Frustratie borrelt in mij op, en even overweeg ik mijn telefoon tegen de dichtstbijzijnde muur te smijten. Mijn voicemail is nooit doorgekomen; Micah's telefoon is nu uitgeschakeld.

Een laag klagend geluid ontsnapt uit mijn keel. Als ik niet kan verwekken... Ik duw die gedachten uit mijn hoofd. De dokter zei dat de kansen klein waren, maar er is een kans. Het is de enige manier waarop ik mijn man kan behouden.

Micah is altijd nors maar vriendelijk geweest tijdens ons huwelijk. Echter, ook al lijkt hij om me te geven, hij moet een erfgenaam hebben; hij kan niet getrouwd blijven met een onvruchtbare vrouw.

Een verpleegster komt binnen en onderbreekt mijn deprimerende gedachten. Ik probeer de angst van me af te schudden en vast te houden aan de hoop dat ik zwanger kan worden, terwijl ik de instructies van de verpleegster volg en papieren en een recept in mijn hand gestopt krijg.

Als ik de gang in loop, hoor ik het piepen van een schoen en kijk ik op.

Het tafereel doet me verstijven. Ik knipper twee keer om zeker te weten dat wat ik zie echt is.

Micah, mijn man, en een vrouw met lang donker haar en wiegende heupen lopen richting de afdeling verloskunde. Ik kijk toe hoe hij zijn arm om haar middel slaat.

Ze legt haar hoofd op zijn schouder terwijl ze langzaam naar de dubbele deuren lopen en verdwijnen in de ziekenhuisvleugel.

Pijn schiet door mijn hart en ik voel mijn hele lichaam koud worden. Ik weet dat zij Rowena Archer is, Micah's ex-vriendin.

Tranen stromen over mijn gezicht. Zij is de reden dat hij mijn telefoontjes niet beantwoordt.

"Mevrouw, gaat het wel?" Een vriendelijke verpleegster komt naar me toe. Ik geef haar een zwakke glimlach en probeer niet naar de deuren te kijken waarachter ze verdwenen zijn.

"Gewoon een beetje duizelig." Ze glimlacht meelevend, voordat ze mijn recept pakt en me naar de balie van de verpleegsters begeleidt.

"Blijf hier maar even. Ik moet even naar achteren om je medicijnen te halen."

Ik knik en blijf staan, terwijl ik staar naar een andere verpleegster die de hoek om komt en een dossier op de balie legt.

Iemand roept haar, en ze draait zich om, het dossier achterlatend.

Onbewust valt mijn blik op het blad dat aan het dossier is geklemd.

Er staat: Rowena Archer, zwangerschapstest positief. Echoresultaten bevestigd.

Ik staar naar het papier totdat het wazig wordt. De woorden dreunen in mijn hoofd.

Zwanger, Zwanger, Zwanger.

Is het van Micah? Heeft hij haar achter mijn rug om gezien?

Is ze al een tijdje terug in Alastair, en werd ik beschermd tegen deze kennis? Of beter gezegd, werd het voor me verborgen zodat Micah bij zijn ex-vriendin, zijn ware liefde, kon zijn?

Hij verliet me ooit op onze bruiloft om naar haar toe te gaan.

Ik heb uren op hem gewacht, om erachter te komen dat hij te laat was voor onze bruiloft omdat Rowena in de problemen zat. Ze is een constante zwarte wolk boven ons huwelijk geweest.

De eerste maanden van ons huwelijk waren doordrenkt van paranoia dat ze zou terugkeren om hem van me af te nemen. Pas toen ze uit ons leven verdween, begon ik me veilig te voelen in ons huwelijk. Drie jaar - zo lang was ze weg geweest. Drie jaar waarin ik Micah helemaal voor mezelf had.

Nu is ze terug in Alastair - zwanger en wordt ze door mijn man naar het ziekenhuis gebracht. Terwijl ik hier sta, gebroken en alleen.

"Het spijt me, mevrouw; ik had grote moeite om een van de medicijnen te vinden," zegt de verpleegster als ze terugkomt, druk bezig om de hoek.

Terwijl ze me de medicijnen overhandigt, voel ik mijn moed ineenkrimpen.

Het maakt niet meer uit of ik kinderen kan krijgen; Micah heeft zijn keuze gemaakt. Voor de tweede keer die dag breekt mijn hart in miljoenen stukjes die niet meer te repareren zijn.

Hij zal me aan de kant zetten en met haar trouwen. Mijn tijd als zijn vrouw zal binnenkort voorbij zijn, en ik zal de gebroken stukjes van mijn hart en mijn trots moeten oprapen om een nieuw leven te beginnen.

Ver weg van Alastair.

Maar eerst moet ik van mijn man scheiden, en dat is misschien makkelijker gezegd dan gedaan.