Alpha's Feeënmaat

[Bellatrix]

Terwijl ik het zilveren pistool in mijn hand ronddraaide, keek ik tevreden naar de drie mannen, of beter gezegd drie weerwolven, die aan het dak geketend waren, hun benen bungelend en niet rakend aan de grond. Ze waren bewusteloos en zwak, als je het mij vraagt, want natuurlijk waren ze vastgebonden met zilveren kettingen die waren doordrenkt met een beetje alruin.

Zo perfect. Het zien van hen in hun hulpeloze toestand bracht me vreugde en ik kon niet wachten om meer van hun soort op deze manier te zien. Noem me wreed, het zou me niets kunnen schelen, dit was tenslotte de reden waarom ik een eenzame wolvenjager werd.

Het subtiele geratel van de kettingen signaleerde hun ontwaken en ik stond op van mijn stoel en liep dichter naar hen toe. Het duurde even voordat ze hun omgeving doorhadden.

"Ik zie dat jullie wakker zijn," zei ik, grijnzend naar hen.

"Wat wil je van ons?" antwoordde een van hen zwakjes. Deze bleek de broer van de Beta van de rode maan roedel te zijn, zijn naam was Tim.

Ik lachte om zijn vraag. "Niet veel, Tim, ik wil gewoon jou en al jouw soort van de aardbodem vegen." Oké, waarschijnlijk niet allemaal, alleen de grote slechteriken en deze drie shifters vielen zeker onder die beschrijving. Maar dat ging ik ze natuurlijk niet vertellen.

"Je bent een wolvenjager," zei de tweede shifter, Cole, met afschuw, terwijl de derde, Liam, gewoon stil bleef.

Ik haalde mijn schouders op, nog steeds met een grijns op mijn gezicht. "Zo ongeveer.. Dat had je inmiddels wel kunnen bedenken."

"Wie heeft je gestuurd, trut!" sprak Liam eindelijk.

Ik lachte opnieuw en liep dichter naar hen toe. "De hond spreekt nog steeds, hè?" merkte ik op. "Hoewel, dat is een heel goede vraag die je stelde. Ik ben inderdaad door iemand gestuurd, zoals je misschien hebt aangenomen, maar feit is; ik doe dit niet omdat ik betaald word.. Het is alleen omdat jullie dit verdienen."

Het was waar. Een wolvenjager zijn is als een huurmoordenaar zijn, alleen word ik ingehuurd om shifters te doden en niet gewone mensen, maar voordat ik dat doe.. controleer ik altijd de dossiers van mijn slachtoffers.. Als ze een schoon dossier hadden, wees ik de klus altijd af, ongeacht hoe groot de beloning is, en het feit is.. Ik dood shifters voor de kick die het me geeft en niet voor het grote geld dat ik ervoor krijg.

"Wat bedoel je?"

Ik grijnsde. "Je herinnert je vast nog wel dat je een deal hebt gesloten met een paar rovers om de partner van je broer aan te vallen omdat ze geen seks met jou en je vrienden wilde hebben, hè? Dus zie je nu waarom je het verdient om door mijn handen te sterven, hè?"

"Ga dan door met je missie, verdomde mens! We zouden nooit bang voor je zijn."

"Nou, genoeg met het voorspel dan, vind je niet?" Ik spande mijn pistool en haalde de trekker over, twee met alruin doordrenkte zilveren kogels op elk van hen. Ik voelde mijn telefoon trillen in mijn zak en haalde hem tevoorschijn. Karen had me net laten weten dat ik een nieuw aanbod had gekregen.

Karen is mijn negentienjarige zus en mijn partner, zij regelt mijn klanten, de mensen die me inhuren. En ze ruimt de lichamen op nadat ik met hen heb afgerekend. Hoewel, soms hoefde ze dat niet te doen omdat er iets was waar de shifters het mis over hadden — ik was niet zomaar een mens.

Ik strekte mijn handen uit naar de hangende lichamen en liet mijn krachten op hen los en net zo snel veranderden ze in as. Ik haatte het om mijn nutteloze krachten te gebruiken, omdat het enige wat ze konden doen was dode lichamen verbranden.

Zo nutteloos.

~

"Doelwit?"

"Alpha Alec van de Wintermaan roedel."

"Wat de hel, Karen! De winterroedel! En de alpha van alle mensen!"

Hoezeer ik ook hield van het eindeloze spel om Lycanen uit de weg te ruimen, Karen en ik hadden afgesproken dat ik nooit iets te maken zou hebben met de wintermaan roedel. Het was niet omdat ik het niet wilde, maar eerlijk gezegd waren ze gewoon verboden terrein om een zeer discrete reden en bovendien had ik nooit slechte rapporten over hen gekregen, hoe graag ik dat ook wilde.

Karen schudde haar hoofd bij mijn uitbarsting terwijl ze doorging met tikken op haar laptop die ze gebruikte voor haar onderzoeken. "Er is geen moord bij betrokken, zus, daarom heb ik het geaccepteerd," verklaarde ze. "En de beloning is echt verleidelijk."

"Wat?.. Waar heb je het over?" vroeg ik, haar flauwe opmerking over de verleiding van de beloning negerend.

Als de klant niet wilde dat ik zou doden, wat wilde diegene dan?

Karen haalde haar schouders op, nog steeds gefocust op haar verdomde laptop. "De klant wil alleen je diensten als spion."

"Een spion?"

"Ja."

Ik rolde gefrustreerd met mijn ogen om haar onverschilligheid. "Dus je hebt een klus geaccepteerd waarvan je van alle mensen weet dat ik die niet zou doen! Ik ben een jager, geen verdomde geheim agent, Kay!"

"Rustig aan, zus, ik zou het niet accepteren zonder een goede reden."

"Dus wat zou de reden precies zijn? De beloning? Want blijkbaar is dat het enige waar je om lijkt te geven!"

Karen bleef even stil, voordat ze eindelijk naar me opkeek. Ik hapte naar adem, waarom had ik haar met tranen gevulde ogen niet eerder opgemerkt? "Kay, gaat het wel goed met je?"

"De naam van de roedel werd veranderd na het incident."

Ik trok mijn wenkbrauw op naar haar, niet helemaal begrijpend. "Wat?"

"Zij zijn de roedel die verantwoordelijk is voor de dood van onze familie... Toen werden ze de halve maan roedel genoemd." Kay pauzeerde, veegde de tranen uit haar ogen. "Maar dat wist je toch? Daarom zei je dat ze verboden terrein waren."

Betrapt!

Ik wist het al een tijdje, maar ik wilde het Karen niet vertellen, omdat ik eerst het hele verhaal achter het incident wilde ontdekken.

"Je hebt tegen me gelogen, Trix! Je had me op zijn minst een hint kunnen geven!" schreeuwde ze.

Ik sloot mijn ogen. "Ik wilde niet dat je gekwetst zou worden, Kay... Ik probeerde je te beschermen."

Kay lachte bitter. "Waartegen? Waartegen precies, hè?"

"Kijk, Kay, ik weet wat je misschien denkt, maar ik verzeker je dat dat het niet is... Ik was niet van plan dit alleen te doen. Ik wilde gewoon eerst uitvinden wie hen heeft vermoord en waarom, voordat ik het je zou vertellen."

"En hoe was je van plan dat uit te vinden? Door onschuldige Lycans te doden zoals je altijd doet, hè?"

"Degenen die ik dood zijn verre van onschuldig, Karen, en dat weet je!" Ik begon mijn geduld te verliezen met Karen. Ik wist dat ze zo zou reageren als ze erachter kwam, hoewel ik nog steeds niet weet hoe ze het heeft ontdekt, maar dat ze het nu op mijn werk betrok, werkte echt op mijn zenuwen.

Boos griste ik mijn telefoon van de tafel en stond op. "Stuur me de gegevens van de klant, ik zal zelf met deze spreken," zei ik en zonder op haar antwoord te wachten, stormde ik naar buiten.

~

Om een of andere vreemde reden voelde dit niet goed. Nadat Kay me de gegevens van de klant had gestuurd, was ik een gesprek met hem of haar begonnen (hoewel hij als een man klonk) en hij had me gevraagd hem te ontmoeten in dit café. Ik had nog nooit een van mijn klanten persoonlijk ontmoet, dus dit was mijn eerste keer en vreemd genoeg voelde het zo verdacht.

Ik duwde mijn zonnebril dichter tegen mijn ogen, nippend aan de iced americano die ik had besteld terwijl ik ongeduldig met mijn voeten tikte.

Ik had waarschijnlijk bijna een uur gewacht toen ik het schrapen van de stoel hoorde, wat zijn aankomst signaleerde. Ik hief mijn hoofd op. Hij was inderdaad een man, zoals ik had geraden, gekleed in een volledig zwart leren outfit, hij droeg ook een donkere zonnebril zoals ik en hij had ook de helft van zijn gezicht bedekt zodat alleen zijn neus echt zichtbaar was.

"Ik zie dat je gekomen bent," sprak hij eindelijk. Zijn stem klonk dieper dan aan de telefoon, en ik kon niet anders dan me afvragen wie hij was.

"Je hebt zoveel van mijn tijd verspild, meneer. Kunnen we aan de slag?" antwoordde ik terwijl ik mijn armen over elkaar vouwde op de tafel.

"Je kunt me Tee noemen," zei hij. "En ik ben echt benieuwd waarom je deze klus zou aannemen terwijl je dat normaal niet zou doen."

"Je beloning was behoorlijk verleidelijk," loog ik. "Bovendien kun je er niet zo zeker van zijn dat ik de klus zal aannemen."

"Geloof me, dat zul je wel, Bellatrix," zei hij met een lachje, alsof het de normaalste zaak van de wereld was om mijn naam te kennen.

"Hoe ken je mijn naam?"

Hij lachte opnieuw. "Ik weet veel dingen, en je moet het daarbij laten. Zullen we nu beginnen?"

"Prima, wat wil je?" mompelde ik.

"Het woord spion alleen dekt niet de lading van wat ik echt van je wil... Om eerlijk te zijn, wil ik dat je voor mij werkt."

"Wat?"

"Beantwoord mijn oproep elke keer als ik je aanwezigheid nodig heb, blijf aan mijn zijde omdat je vaardigheden van groot nut voor me zullen zijn, maar eerst moet je de winterroedel binnendringen en doen wat ik je zeg."

Ik snoof en stond op. "Je bent gek als je denkt dat ik ooit mijn ziel aan iemand zou verkopen. Ik ga weg." Ik duwde de stoel naar achteren en begon al te lopen toen hij weer sprak.

"Halve maan roedel, je ouders stierven daar op mysterieuze wijze... Wil je niet weten hoe en waarom ze stierven?"

"Ik weet niet hoe je over de dood van mijn ouders kunt spreken alsof je erbij was toen het gebeurde, maar bedankt voor je aanbod. Ik kan het zelf wel uitzoeken," snauwde ik.

"Dat had je allang moeten doen, maar je wist waarschijnlijk dat je zonder een spoor, dat je niet hebt, vruchteloos zou eindigen... Werk met mij, Bellatrix, en alle antwoorden die je zoekt zullen beantwoord worden."

Ik greep de stoel stevig vast, beet op mijn lip terwijl ik langzaam weer in mijn stoel zakte. Ik wilde antwoorden en deze man zou ze me geven, alleen om voor hem te werken... Wat had ik te verliezen? Was het echt de moeite waard?

Ik denk van wel, want langzaam knikte ik. "Prima, wat moet ik eerst doen?"

"Goede keuze, Bellatrix. Nu eerst, ga Alec's huis binnen en rapporteer elke informatie die je krijgt aan mij."

"Dat is niet alles, toch?"

Hij lachte, leunde ontspannen achterover in de stoel. "Nee, natuurlijk niet..., maar ik zal beslissen wat je verder moet doen naarmate de tijd verstrijkt..."

Hij schoof een klein doosje naar me toe. "Dat zul je nodig hebben," zei hij en stak toen zijn gehandschoende hand naar me uit, "dus, deal?"

Ik greep het zo stevig mogelijk vast. "Deal."