De afgewezen partner van de Alpha

Drie dagen achter elkaar. Zo lang ben ik al bezig met dit verdomde werk. Maar hoe meer bloed ik erin stak, hoe langer het leek te duren.

Elke levende cel in mijn lichaam schreeuwde het uit van de pijn. Mijn lichaam deed pijn en mijn zicht verdubbelde elke realiteit voor me.

En ik wist dat dit leven niet zou stoppen. Ik zou keer op keer pijn blijven lijden totdat ik opnieuw en opnieuw brak in de handen van mijn wrede Alpha Oom, Henry.

Er was maar één ding dat me nu kon redden, en dat was mijn metgezel.

Deze laatste strohalm van hoop sloop mijn leven binnen een paar weken geleden, toen ik het bos in rende na de afranseling die ik van mijn oom had gekregen.

Ik had een vreemde geur waargenomen tussen de bomen en een band die anders was dan alles wat ik ooit had gevoeld. Het was het meest echte dat ik had gevoeld sinds de dood van mijn ouders.

Een tijdje kon ik nauwelijks denken, totaal gefascineerd door deze nieuwe sensatie, en ik was er ontzettend dankbaar voor omdat het me de pijn in mijn lichaam deed vergeten.

Uiteindelijk stond ik voor een man zonder shirt, mijn ogen rustten op zijn gezicht met gemengde emoties die in mijn ogen opwelden.

"Metgezel!" had ik gemompeld.

Na mijn wolf niet te hebben gevoeld op de solide leeftijd van achttien, al twee jaar te laat, had ik de hoop al opgegeven, maar het bleek dat ik niet was vergeten door de maangodin.

"Metgezel!" fluisterde hij terug.

De nacht was koud en met deze vreemde band die ons beiden aantrok, paren we daar in het bos in de nacht.

Het was het beste dat me ooit was overkomen sinds de dood van mijn ouders en ik wenste dat het niet zou stoppen.

Tot die ochtend, toen hij in mijn ogen keek en ik geen emoties in hen kon detecteren. En toen liep hij gewoon weg van me met slechts een paar woorden.

"Ik kom je halen!"

Ik bleef staren naar de lege ruimte die hij had achtergelaten. Uiteindelijk werd ik door mijn oom terug naar het pakhuis gesleept voor meer marteling. Maar ik vergat zijn gezicht nooit. En ik moest hem vinden zodat we samen konden ontsnappen aan dit alles. Misschien weglopen en samen een leven opbouwen.

"Ding!" Het luide geluid van de klok die zeven uur sloeg, bracht me terug uit mijn fantasieën.

Een blik op de klok was genoeg om mijn stemming snel te verbeteren. Waar anders zou ik een weerwolf zonder metgezel kunnen vinden dan op het paringsbal en om het nog beter te maken, werd het gehouden in mijn eigen roedel. Er was niets dat me nu tegenhield om aan deze hel te ontsnappen.

En ik was er zeker van dat hij ook naar mij op zoek was, dus het zou alleen maar beter worden voor ons.

Ik moest een manier vinden om naar dat bal te gaan. Mijn metgezel vinden en samen een leven opbouwen, weg van mijn wrede oom en zijn familie. Dit is waar ik al zeven jaar aan vasthoud, sinds mijn ouders die nacht werden vermoord door die roofwolf.

Een paar momenten later was ik klaar met mijn werk en terug in mijn kamer. Mijn hart racete terwijl ik de jurk pakte die ik voor mezelf had gemaakt om naar dit bal te gaan.

Het was niet zo chic als die andere wolvinnen zouden dragen voor zo'n speciale gelegenheid. Maar met de kunst die ik erop had getekend, wist ik zeker dat mijn metgezel het geweldig zou vinden.

Terwijl ik mijn handwerk bleef bewonderen, werd de deur zonder kloppen opengegooid en mijn hart bevroor onmiddellijk.

Het feest was al een paar momenten aan de gang en als leider van deze roedel zouden ze daar al moeten zijn. De enige persoon die hier zou moeten zijn, was de oude dame die met me werkte, de roedelchef, maar we spraken zelden.

Dankzij de kapotte scharnieren kon ik niets doen om dit te stoppen. Ik kwam weer bij bewustzijn en verving snel de jurk met mijn baas.

"Hoe zie ik eruit, stinkende Elena? Ik weet zeker dat de maangodin me zeker een metgezel onder de Alpha zal geven." Ik hoorde een stem die moeilijk te missen was. Het was die van Kate.

Ik draaide me naar haar toe, haar jurk glinsterde. De enige dochter van mijn oom. Ze werd meer als een god behandeld, aanbeden door de Alpha en de Luna.

"Je... je ziet er perfect uit!" stotterde ik terwijl ik probeerde de doos achter me te verbergen.

Maar die scherpe ogen hadden het al gezien.

Ze liep naar me toe met een frons op haar gezicht. "Wat verberg je daar?"

Een koude zweet brak uit over mijn lichaam zodra die woorden uit haar mond kwamen. Ik probeerde de jurk te beschermen en tussen haar en de doos te komen.

"Niets! Het is niets!"

"En sinds wanneer heb jij hier iets over te zeggen? Het is pas oké als ik dat zeg, onthoud dat!" Ze sneerde naar me en duwde me weg.

Mijn hart bleef als een razende tekeergaan, het gerommel groeide door mijn hele huid terwijl ze naar de jurk liep en deze optilde.

Haar ogen flitsten van woede, waardoor ik een brok in mijn keel moest doorslikken.

"Wat, Elena! Je bent van plan om naar het bal te gaan, nietwaar? Je bent van plan om stiekem het huis uit te sluipen!"

"Nee! Dat zou ik nooit doen, ik probeer alleen een jurk te maken!" Ik wist het, ik was een verschrikkelijke leugenaar.

"En dus denk je dat ik zo dom ben om dat te geloven? Waarom breng ik dit niet naar papa en kijk wat hij ervan zegt?" Ze stond op het punt om weg te lopen, maar ik hield haar tegen.

"Alsjeblieft! Doe het niet!" Ik smeekte haar om alles.

"Maak je geen zorgen, ik zal ze niets vertellen!"

Ik slaakte een diepe zucht van opluchting. Maar voor de Kate die ik al kende, had ik veel te vroeg de overwinning toegegeven. Het volgende moment schreeuwde ze op het hoogste volume.

Ik kromp ineen, wetende wat er zou komen. Het gehaaste geluid van voetstappen rende de kamer binnen, recht op Kate af.

"Kate liefje! Wat is er aan de hand? vroeg Alpha Henry snel!" Met het feit dat ze in de buurt was, wist ik zeker dat hij ergens dichtbij rondhing.

"Papa! Ze was van plan om naar het matebal te ontsnappen! Je gaat dat toch niet laten gebeuren, hè?" Ze liet die charmante babyblikken van haar zien.

Er kwamen tranen in mijn ogen. Ik zakte op de grond in elkaar, wetende dat er geen zin was om de waarheid met hen te bestrijden.

"Alsjeblieft, papa! Laat me alsjeblieft naar het matebal gaan!" Een wanhopige ik was dom genoeg om te vragen.

De woede in zijn ogen was anders dan alles wat ik ooit had gezien. Hij liep naar me toe en gaf me een klap in mijn gezicht waardoor er blaren op mijn lippen ontstonden.

"Heb ik je niet gewaarschuwd om me nooit meer zo te noemen?" Hij staarde me aan.

Dat was een fout die ik al een paar keer had gemaakt. Misschien omdat hij de schaduw-tweeling van mijn overleden vader was, afgezien van zijn anders gestylede haar.

"Denk je dat je me kunt doden? Net zoals je je ouders hebt vermoord? Je moet wel gek zijn!" Hij staarde me aan.

Mijn hart werd verbrijzeld door zijn woorden, woorden die al jaren werden gebruikt om me te misbruiken.

Na het zo vaak gehoord te hebben, had ik er al immuun voor moeten zijn. Maar elke keer voelde het als een stomp recht op mijn hart.

"En als je denkt dat je een partner zult vinden die jou wil, dan ben je een gekke dwaas! De enige partner die je zult krijgen zijn de klusjes die je de rest van je leven zult doen." Hij sneerde.

Zijn woorden deden me pijn, maar hij was nog niet klaar. Hij stampte de kamer uit en kwam even later terug met kettingen in zijn handen.

Mijn hart brak in stukken. Ik hoorde klikken, maar ik had nooit gedacht dat mijn oom me zou willen vastketenen totdat ik ze zelf zag.

Grote kettingen die waren doordrenkt met de nieuwste uitvinding van vloeibare wolfsklauw.

"Nu zullen we zien hoe je uit deze hel ontsnapt!"

Hij sleepte me naar zijn grote werkplaats, trok me aan mijn haar totdat er enkele haren uit de wortels werden getrokken.

Oom Henry dwong me op de stoel. Ik probeerde te worstelen, maar voor iemand die nauwelijks te eten kreeg, kon ik amper ademhalen.

Hij bond mijn handen stevig aan de stoel, met de ketting eromheen.

"Met dit! Zul je nooit kunnen ontsnappen!" Hij spuugde in mijn gezicht voordat hij eindelijk wegliep.

Mijn hart was in totale chaos, zelfs de pijn die mijn lichaam voelde overtreffend. Een traan ontsnapte uit mijn ogen terwijl ik me het perfecte leven herinnerde dat ik had voordat mijn ouders stierven.

Ik was beschuldigd van het nemen van hun levens in hun slaap. Soms geloofde ik het zelfs. Wakker worden in een bloedbad met een mes bij me.

Hoewel ik me nauwelijks kon herinneren wat er die nacht was gebeurd, was er geen ander bewijs van iemand anders in de buurt behalve ik.

"Misschien is dit mijn straf voor het proberen mijn ouders te vermoorden!" Een traan ontsnapte uit mijn ogen en ik sloot de poorten ervoor en het enige wat ik zag was pure duisternis.

Dit was de enige manier waarop ik kon ontsnappen en nu dat alles uiteindelijk weg was, was het tijd voor mij om uiteindelijk op te geven.