De Contractuele Vrouw van de CEO

Olivia

Ik zakte onderuit in de passagiersstoel terwijl Ryan's auto door de met palmen omzoomde straten van Los Angeles reed. Mijn oogleden voelden zwaar na een dienst van twaalf uur bij Carter Enterprises. De kwartaalmarketingcampagne vereiste dat we allemaal overuren maakten en als junior marketing executive zat ik vast aan weekendwerk.

"Ben je er nog bij, schat?" Ryan keek opzij, zijn perfect gestylede donkere haar vangen de gloed van de ondergaande zon.

"Nauwelijks." Ik onderdrukte een gaap. "Herinner me nog eens waarom we naar dit feest gaan terwijl ik nu met mijn gezicht in mijn kussen zou kunnen liggen?"

"Omdat Sophia je zou vermoorden als je haar verjaardag mist." Hij reikte over en kneep in mijn knie. "En omdat je er prachtig uitziet in die jurk die ik voor je heb gekocht."

Ik keek naar beneden naar de zwarte cocktailjurk die hij erop had gestaan dat ik zou dragen. De halslijn was dieper dan ik normaal zou kiezen, en de zoom was zo hoog dat ik me elke keer dat ik ging zitten zelfbewust voelde.

Ryan was bij mijn appartement verschenen met de jurk in een boetiektas, zijn ogen glinsterend van verwachting terwijl ik hem paste.

"Ik vind het nog steeds een beetje overdreven voor een verjaardagsfeest," zei ik terwijl ik aan de stof trok, in een poging meer van mijn borst te bedekken.

"Liv, we daten al twee jaar. Ik weet beter dan jij wat je goed staat. Vertrouw me, elke man op dit feest zal willen dat hij ik was vanavond."

"Is dat waar het om gaat? Je territorium afbakenen?"

"Kun je het me kwalijk nemen?" Hij knipoogde terwijl hij Sophia's straat inreed, waar luxe auto's aan beide kanten geparkeerd stonden.

Sophia's onlangs aangekochte triplex stond verlicht tegen de donkerende hemel, muziek pulseerde van binnenuit. Voor iemand die slechts vijfentwintig werd, had ze het opmerkelijk goed gedaan in vastgoedontwikkeling.

Ryan vond een plek een halve straat verderop en zette de motor uit. "Klaar om een entree te maken, mevrouw Morgan?"

"Zo klaar als ik maar kan zijn." Ik pakte mijn tas en de cadeautas met de vintage champagne die Ryan had voorgesteld.

De koele avondlucht raakte mijn blote schouders toen ik uit de auto stapte, waardoor ik rilde. Ryan's arm gleed om mijn middel, zijn hand rustend gevaarlijk laag op mijn heup.

"Zie je? Het was het waard om je op te kleden." Hij knikte naar het huis. "Dit is echt waanzinnig."

We liepen de gebogen oprit op waar twinkelende lichtjes door de palmbomen waren geregen. De voordeur stond open, licht, muziek en gelach stroomden naar buiten op de veranda.

"Olivia! Je bent er!" Sophia verscheen in de deuropening, stralend in een gouden paillettenjurk. "Ik begon al te denken dat je me had laten zitten!"

"Mijn werk deed zijn best om me weg te houden," lachte ik, terwijl ik haar enthousiaste omhelzing accepteerde. "Gelukkige verjaardag, Soph."

"En Ryan, je ziet er weer heerlijk uit." Ze gaf hem luchtkusjes op de wangen. "Kom binnen, kom binnen! Iedereen heeft al twee drankjes voorsprong op jullie."

Ryan's hand drukte tegen mijn onderrug toen we de foyer binnenliepen, die opende naar een enorme woonkamer waar minstens dertig mensen zich mengden. De ruimte had ramen van vloer tot plafond met uitzicht op de fonkelende skyline van Los Angeles.

"Een drankje?" vroeg Ryan, al scannend de kamer.

"God, ja. Het sterkste wat ze hebben."

Hij lachte. "Dat is mijn meisje. Ik ben zo terug."

Toen Ryan naar de baropstelling verdween, hoorde ik een bekende gil van de andere kant van de kamer.

"Olivia Morgan, kom onmiddellijk hierheen!"

Ik draaide me om en zag Emilia wild zwaaien vanaf een pluche hoekbank. Mijn beste vriendin sinds de universiteit was al rood van de alcohol, haar blonde haar viel in golven over haar schouders.

"Em!" Ik baande me een weg door de groepen gasten om bij haar te komen. "Hoe lang ben je hier al?"

"Lang genoeg om het levensverhaal van de barman te kennen." Ze stond op, wiebelde lichtjes op haar hakken en omhelsde me. Ze trok zich terug, hield me op armlengte om mijn outfit te bekijken. "Jeetje, je borsten zien er geweldig uit in die jurk. Heeft Ryan die uitgekozen?"

Ik voelde mijn wangen warm worden. "Is het zo duidelijk?"

"Alleen omdat ik je al acht jaar ken en je nog nooit vrijwillig zoveel decolleté hebt laten zien." Ze grijnsde. "Niet dat ik klaag. Als ik jouw boezem had, zou ik die ook laten zien."

"Kun je dat iets harder zeggen? Volgens mij heeft niet iedereen in Amsterdam je gehoord."

"Sorry, kan het niet laten. Je bent te makkelijk om te plagen." Emilia's ogen glinsterden van plezier terwijl ze nog een slok van haar drankje nam. "Heb je trouwens onze jarige gezien? Ik zweer dat ze hier mensen begroette en toen gewoon... verdween."

Ik scande de drukke kamer. "Nee, eigenlijk niet. Waar is Ryan gebleven? Hij zou een drankje voor me halen."

"Misschien is hij buiten? Ik zag eerder wat mensen naar de achtertuin gaan." Emilia haalde haar schouders op. "Of hij kan stiekem een sigaretje roken."

Ik vernauwde mijn ogen. "Hij zei dat hij drie maanden geleden gestopt was. Als ik hem betrap op roken na al dat 'Ik ben voor altijd klaar met nicotine, schat' gedoe, vermoord ik hem zelf."

"Mannen liegen over de stomste dingen. Zeg gewoon dat je nog steeds rookt en bespaar ons alle drama."

"Ik ga hem zoeken," zei ik, terwijl ik aan mijn jurk trok, die gevaarlijk hoog was opgekropen. "Als hij buiten met een sigaret staat, zet ik hem op zijn favoriete schoenen."

"Dat is mijn meisje." Emilia hief haar glas. "Ik blijf hier iedereen's outfit beoordelen tot je terug bent."

Ik baande me een weg door de drukke woonkamer, knikte naar halfbekende gezichten van eerdere bijeenkomsten. De keuken zat vol met mensen die drankjes mixen.

Geen Ryan.

Op het achterterras was een groep bezig met drinkspelletjes met shotjes en pingpongballen. Geen Ryan tussen hen.

"Zoek je iemand?" Een lange man met een knot benaderde me, zijn ogen gleden naar mijn decolleté voordat hij me aankeek.

"Mijn vriend. Lang, donker haar, waarschijnlijk zelfvoldaan over iets."

Hij lachte. "Heb hem niet gezien. Maar ik hou je graag gezelschap tot hij opduikt."

"Nee, bedankt." Ik draaide me om, irritatie opbouwend. Waar bleef Ryan met mijn drankje?

Ik beklom de moderne zwevende trap naar de volgende verdieping, waar het geluid van het feest gedempter werd. De gang was zwak verlicht en had verschillende gesloten deuren.

Een geluid trok mijn aandacht – een kreun? Een lach? Iets ertussenin. Het was zwak, komend van verderop in de gang.

Het geluid kwam opnieuw, duidelijker deze keer. Zeker een kreun.

Geweldig. Een stel had een privéplekje gevonden om te vrijen op Sophia's feestje. Hoe chique.

Ik stond op het punt om terug te keren toen ik een deur op een kier zag aan het einde van de gang, een streepje licht viel op de houten vloer. Iets dwong me naar voren – nieuwsgierigheid, of misschien een zesde zintuig waarvan ik niet wist dat ik het had.

Toen ik dichterbij kwam, werden de geluiden duidelijker. Een vrouwenstem, hijgend en dringend: "Ja, daar, precies daar."

Ik verstijfde. De stem was bekend.

Een mannenstem antwoordde, laag en bevelend: "Vind je dat lekker? Zeg me hoeveel je het wilt."

Mijn maag kromp ineen. Ryan's stem.

Ik had moeten omkeren, de trap afrennen en rechtstreeks de voordeur uit. In plaats daarvan ging ik dichterbij, duwde de deur verder open.

Het tafereel brandde zich in mijn netvlies als een brandmerk. Sophia gebogen over haar kaptafel; haar gouden jurk omhooggeschoven rond haar taille. Ryan stond achter haar, zijn broek rond zijn enkels, handen om haar heupen terwijl hij in haar stootte.

"Harder," hijgde Sophia. "Laat me het morgen voelen."

"Wat de fuck?" De woorden ontsnapten me voordat ik ze kon tegenhouden.

Ze verstijfden allebei. Ryan's hoofd draaide zich om, zijn ogen werden groot van schrik.