De Dochter van de Strijder

De koets raasde over het bospad, en na een nacht van onophoudelijk rijden kon Ava in de verte de vlaggen door het raam onderscheiden. Het was het tijdelijke kamp van de Dageraad Ridders, onderdeel van het Zuidelijke Expeditieleger. In het vroege ochtendlicht leek het minder op een kamp en meer op een grommend beest, ineengedoken en klaar om te springen.

Ava Davis zat in de koets, hopend dat ze er zou zijn voordat de ridders hun kamp zouden opbreken en vertrekken. Ze wierp een blik op de verfrommelde brief in haar hand, haar gezicht zorgvuldig uitdrukkingsloos, hoewel de staat van de brief haar innerlijke onrust verried.

Twee nachten geleden had Ava eindelijk gehoord dat haar man, Ethan Martinez, terugkwam. Dit had geweldig nieuws moeten zijn, aangezien ze elkaar drie jaar niet hadden gezien.

Ethan, hoewel hij slechts de tweede zoon van de Martinez-familie was, leidde de Derde Ridders van het Rijk, de Dageraad Ridders, een macht die sterk genoeg was om het continent te veroveren voor het Soth Rijk. Zijn driejarige campagne in het zuiden was op bevel van de koning om het grondgebied van het rijk uit te breiden.

Nu, met het nieuws dat de zuidelijke landen zich hadden overgegeven, kwam Ethan terug met eer en zijn leger.

Maar Ethans eer betekende niet veel voor Ava.

Hoewel vechten voor het rijk eer bracht aan de familie, betekende het ook dat de pasgetrouwden op hun trouwdag gescheiden werden. In het begin kwamen Ethans brieven wekelijks, daarna tweewekelijks, vervolgens maandelijks, en uiteindelijk om de zes maanden.

Dat vluchtige geluk had slechts een jaar geduurd.

Ava herinnerde zich dat Ethan twee jaar geleden was gestopt met veel schrijven, en het laatste anderhalf jaar was er helemaal geen nieuws meer. De brieven die ze verstuurde, verdwenen ook. Ze dacht altijd dat Ethan gewoon te druk was op het slagveld, totdat een thuiskomende soldaat haar een brief overhandigde.

Ava herkende het handschrift; het was van Ethan. Maar de brief waar ze twee jaar op had gewacht, was slechts om haar te vertellen dat haar man Ethan met een andere vrouw ging trouwen.

Tranen welden op in Ava's ogen. Ze begreep er niets van. Ze had drie jaar thuis op Ethan gewacht, zorgde voor het huishouden en lette op Ethans ouders. Ethans oudere broer en zijn vrouw waren niet goed in het beheren, dus nam zij de verantwoordelijkheden van de Martinez-familie over. Iedereen in de familie wist hoe goed Ava was.

'Als ik een gewone vrouw was,' dacht ze, 'zou ik hysterisch zijn, huilen en volkomen hulpeloos.'

Maar ze was geboren in de prestigieuze Davis-familie. Haar vader was hertog Davis, die veel van het land voor het Soth Rijk had veroverd. Als Skoda niet per ongeluk op het slagveld was vergiftigd, zou Ava niet door haar moeder zijn gedwongen om snel te trouwen.

Ava wilde niet dat het huwelijk dat haar moeder had gezegend uit elkaar viel. Maar als ze thuis op Ethan wachtte, zou iedereen in het gebied weten dat Ethan met een andere vrouw ging trouwen, en dat zou een ramp zijn.

Dus moest Ava alleen met Ethan praten voordat hij terugkeerde naar het gebied.

Bij deze gedachte onderdrukte Ava haar bitterheid. Net toen stopte de koets. Haar dienstmeid, Eliza Johnson, tilde het gordijn op en keek naar buiten. Toen ze zag dat ze bij het kamp van de Dageraad Ridders waren aangekomen, hielp ze Ava uit de koets en vroeg: "Mevrouw Davis, weet u zeker dat u mij niet nodig heeft om mee te gaan?"

Dit was geen zaak waar meer mensen bij betrokken moesten worden, dus schudde Ava alleen haar hoofd, liet Eliza bij de koets achter en liep alleen naar het kamp.

De jonge soldaten, die haar herkenden van de bruiloft, bloosden en waren gretig om haar te behagen. Ze begeleidden haar naar Ethans tent.

Toen Ethan het nieuws hoorde en terugkwam naar zijn tent, zag hij een menigte buiten staan. Hij fronste onmiddellijk, joeg hen weg en tilde toen het gordijn op om naar binnen te gaan.

Na drie jaar zag Ava eindelijk haar man, op wie ze had gewacht. Maar Ethan was niet de liefdevolle man die ze zich herinnerde. Hij fronste, zijn bruine ogen vol ongeduld. "Wat doe je hier?"

Ava maakte een lichte buiging en zei: "Ik kwam iets met je bevestigen."

Ethan was verrast, maar begreep toen waar ze het over had. Hij zei: "Aangezien je de brief hebt ontvangen, moet je thuis blijven en je voorbereiden op de bruiloft met moeder. Ik was van plan om met Sophia terug te keren naar het gebied van de Martinez-familie. Is het niet hetzelfde om elkaar dan te ontmoeten?"

Ava glimlachte flauwtjes. "Bruiloft? Zelfs als ze de eerste vrouwelijke ridderkapitein in de geschiedenis van het Soth Rijk is, rechtvaardigt een minnares geen bruiloft, toch?"

"Hou je mond!" Ethans gezicht betrok toen hij zijn geliefde vrouw een minnares hoorde noemen. "Sophia vocht drie jaar lang aan mijn zijde. We gaven alles voor het Soth Rijk. Hoe durf jij, een vrouw die op de roem van haar vader meelifte, haar een minnares te noemen? Na deze drie jaar kunnen we niet langer gescheiden zijn. Ik heb haar nodig en ik wil dat ze mijn vrouw wordt. Begrijp je dat?"

Ava's gezicht toonde weinig uitdrukking, maar haar ogen gleden naar de brief in haar hand.

De brief was inderdaad hartstochtelijk, zelfs met gedetailleerde beschrijvingen van hun romantiek op het slagveld. Ava kon alleen maar denken aan de twee naakte lichamen die als wormen kronkelden in de zee van lijken en bloed, hun hijgen weerklonk tussen de doden. Wanneer ze zich omdraaiden, drukten ze misschien op iemands afgehakte hand, en wanneer hun heupen bewogen, raakten ze misschien een half doorgesneden lichaam...

Ze voelde zich alleen maar walgelijk!

Ava's ogen gleden kalm over de brief. Toen ze het deel zag waar Ethan aan de koning had geschreven voor toestemming, glimlachte ze sarcastisch, "Als ik het me goed herinner, kan zelfs de koning maar één wettige vrouw hebben."

Ethan antwoordde: "En wat dan nog? Als de koning het goedkeurt, kan er een precedent worden geschapen."

Ava moest bijna lachen van woede om zijn woorden.

Drie jaar geleden, op haar trouwdag, was het ook de dag dat de Dageraad Ridders vertrokken voor de zuidelijke campagne. Ethan had alleen tijd om haar eeuwige trouw te zweren in de kerk. In het kleurrijke licht van het glas-in-lood, nam Ethan met tegenzin zijn helm af, kuste Ava's hand en zwoer: "Ik, Ethan, zal in dit leven alleen van mijn vrouw Ava houden. Mijn liefste, ik zal zegevierend terugkeren."

Ava had drie jaar lang vol verwachting gewacht, alleen om te ontdekken dat Ethan was veranderd en het landhuis een nieuwe dame zou verwelkomen.

Ava wilde vragen wat zij dan was, maar voelde dat het antwoord misschien nog meer pijn zou doen.

Ava keek naar Ethan, een vluchtige donkere glans in haar ogen. "Dus hoe ben je van plan om mij te regelen, of moet ik zeggen, af te handelen? Zoals andere adellijke families, beweren dat ik ziek ben en me naar een sanatorium op het platteland sturen?"

Ethan schudde hulpeloos zijn hoofd. Hij beschouwde zichzelf als een verantwoordelijke man. Zelfs als hij zijn ware liefde buiten had gevonden, wilde hij Ava thuis niet kwellen.

Hij zei: "Je bent nog steeds mijn vrouw. Zelfs met Sophia zal er niets veranderen. Je kunt het huishouden van de Martinez blijven beheren. Bovendien zijn we altijd op het slagveld en zelden thuis. Zorg gewoon voor mijn familie thuis."