DE NANNY VAN DE ALFA.

De baby kwam eraan.

Het was allemaal zo vreemd. Ze was na haar val met spoed naar het ziekenhuis gebracht. De artsen en verpleegkundigen hadden zich om haar heen verdrongen, terwijl zij ondraaglijke pijn leed. De baby kwam eraan. Dat was de enige gedachte die ze nog kon opbrengen.

De baby kwam eraan.

Waarom? Hoe?

Ze had nog drie weken. Nog drie weken! Maar Jared moest weer langskomen en alles verpesten, zoals hij altijd deed.

Meneer en mevrouw Fuller waren vast naar binnen gehaast toen ze het nieuws hoorden; tussen het versuft zijn en de ondraaglijke pijn die ze voelde, kon ze hun stemmen horen, in de verte, bezorgd. Ze bleven maar naar de baby vragen, niet naar haar.

Ze wist niet wat er gebeurd was, het was allemaal wazig. Het was een genade, dat was wat Lori wist. Het was een genade dat het lot had besloten haar geheugen uit te wissen.

Omdat ze het niet zou kunnen verdragen.

De volgende ochtend werd ze wakker; de lichten in haar ziekenhuiskamer waren fel, bijna verblindend. Het duurde even voordat haar ogen aan het licht gewend waren. Toen haar ogen eindelijk gewend waren, zag ze dat er in haar ziekenhuiskamer geen levende ziel was. Helemaal niemand.

Het was niet alsof ze iemand verwachtte. Meneer en mevrouw Fuller ook niet; die zouden veel te opgewonden zijn met hun nieuwe baby. Ze zouden hun handen vol hebben.

Ze probeerde haar armen te bewegen, maar ze was overal beurs. Zo beurs.

God, wat doet dit pijn, dacht ze terwijl ze haar ogen van de pijn dichtkneep. Ze wist niet hoe lang ze haar ogen dicht had gehouden, hopend dat ze weer in slaap zou vallen, alleen maar om van de pijn af te komen.

Genadig genoeg kwam even later een donkerharige verpleegkundige binnen.

"U bent wakker. Dat is goed."

Zei ze, en Lori probeerde te praten, maar haar keel was zo schraal en droog. Ze probeerde naar haar nachtkastje te reiken, waar een fles water stond, maar die simpele beweging veroorzaakte haar enorme pijn.

"Maak u geen zorgen. Ik pak het wel voor u."

Zei de verpleegkundige terwijl ze de fles water pakte.

Ze schonk het water in een klein plastic bekertje naast het nachtkastje en zette Lori’s bed zo dat ze goed rechtop kon zitten en drinken.

Lori nam twee slokken en stopte.

"Wat is er gebeurd?"

Vroeg ze terwijl ze om zich heen keek.

"U bent flauwgevallen direct na uw keizersnede. U maakte iedereen bezorgd en bang. De dokter dacht dat u het niet zou halen."

Zei de verpleegkundige terwijl ze het bekertje terug op het nachtkastje zette. Ze controleerde haar vitale functies terwijl ze op haar notitieblok krabbelde.

"Weet u nog wat er is gebeurd?"

Vroeg de verpleegkundige, en Lori schudde haar hoofd.

"Ik kan het me niet lijken te herinneren. Ik herinner me alleen dat ik hierheen kwam... en de pijn..."

Zei ze zei, en de verpleegkundige knikte.

"Ja. U had heel veel pijn."

Op dat moment liep de dokter binnen; hij was lang, kalend en droeg een bril, en Lori vond dat hij haar vaag bekend voorkwam. Ze moest hem wel gezien hebben toen ze in het ziekenhuis aankwam.

"Goedemorgen, mevrouw Wyatt. Hoe gaat het met u?"

Vroeg hij, en Lori haalde haar schouders op.

"Ik weet niet wat ik moet voelen, ik ben overal beurs. Ik heb pijn."

Zei ze, en de dokter keek naar de verpleegkundige. Ze leken een blik te wisselen waar zij niets van begreep.

"Mevrouw Wyatt, u was in een zeer kritieke toestand toen u gisteravond met spoed werd binnengebracht."

Lori knikte. Natuurlijk was ze dat; ze was in een vroegtijdige bevalling geraakt.

"We hebben u klaargemaakt voor een spoedkeizersnede. De operatie is geslaagd. Helaas is de baby overleden; volgens onze rapporten was hij in nood en had hij ook een ademhalingsafwijking."

Lori bleef doodstil.

De baby heeft het niet gehaald?!

Wat?!

"Wat?"

Zei ze zacht, en de dokter zuchtte.

"We hebben alles gedaan wat we konden, maar hij had eigenlijk vanaf het begin al weinig kans; dat vermoedden we al toen u in een vroegtijdige bevalling raakte."

Voegde de dokter eraan toe, en Lori jammerde. Het geluid dat uit haar mond kwam was niet menselijk. Het klonk niet eens alsof het van haar kwam.

"Waar is hij nu?"

Vroeg ze, en de dokter zuchtte.

"Een meneer en mevrouw Fuller zijn gekomen om zijn lichaam op te eisen. Ze kwamen met documenten waaruit bleek dat u uw rechten om zijn moeder te zijn had afgestaan."

Ze konden niet eens wachten?!

Of haar hem laten zien?

"Maar! Maar! Ik heb hem nog niet eens gezien! Ze hebben me hem niet laten zien!!!"

Riep ze uit, en de dokter en de verpleegkundige wisselden opnieuw zwijgende blikken.

"Mevrouw Wyatt, u bent lange tijd buiten bewustzijn geweest en juridisch gezien hadden zij alle recht om zijn lichaam op te eisen."

Lori begon in haar bed te bewegen en negeerde de verblindende pijn.

"Waar is hij? Waar is hij nu?! Ik wil mijn zoon zien!"

Gilde ze terwijl ze één been op de koude marmeren vloer zette; alleen die beweging al bezorgde haar hevige pijn, maar het lukte haar.

De verpleegster snelde naar haar toe, haar sterke armen bedwongen Lori en probeerden haar terug naar het bed te sleuren.

"U kunt nu niet bewegen, mevrouw Wyatt, u bent nog niet sterk genoeg!"

Ze kwam dicht bij Lori en Lori sloeg haar hand met al haar kracht weg.

De dokter wierp de verpleegster één blik toe.

"Geef haar een kalmeringsmiddel. Ze moet rusten."

zei hij terwijl hij de kamer uitliep.

Op dat moment kwam er nog een verpleegster binnengerend; Lori huilde nog steeds, gilde en sloeg de verpleegster van zich af. De andere verpleegster stormde naar binnen en hield haar vast. In minder dan een minuut werd ze suf en werd alles zwart.

Gabriel Caine ijsbeerde door de gangen van de ziekenhuisafdeling; hij was nerveus, een beetje bang en ook wat kwaad. Suzie was gek. Heel gek. Ze had hem niet verteld dat ze zou gaan bevallen. Ze was pas over een paar dagen uitgerekend; hij dacht dat ze nog veilig zat.

Hij had haar uitdrukkelijk gezegd dat ze hem moest bellen als ze voelde dat de baby eraan kwam, omdat hij zich al schuldig genoeg voelde dat hij haar alleen liet nu de baby op het punt stond geboren te worden. Helaas had ze ervoor gekozen niet naar hem te luisteren.

Hij was in New York toen Grace belde.

Hij was vanuit New York terug naar huis gesneld. Hij was er zo snel mogelijk gekomen; hij was op tijd, de baby was onderweg, maar nog niet geboren.

Hij maakte zich zorgen; zijn roedel maakte zich eerlijk gezegd net zo goed zorgen.

Ook al waren hij en Suzie iets meer dan vreemden, hij gaf nog steeds om haar, op zijn eigen manier.

Gabriel had Suzie ontmoet op de jaarlijkse conventie van de Alfaleden die in Canada werd gehouden. Ze hoorde bij een andere roedel, een mindere roedel, maar ze had de hele avond tijdens het diner verliefde oogjes naar hem zitten gooien. Hij kende haar niet, hij wist niet veel over haar, alleen dat ze een weerwolf was, zij het een weerwolf van lagere rang.

Hij had zich voorgenomen zich van zijn beste kant te laten zien, dus hij negeerde al haar avances, maar later haalde ze hem in bij een bar waar hij na afloop van het feest naartoe was gegaan, en ze dronken allebei veel en belandden uiteindelijk in een hotelkamer.

De volgende dag werd hij wakker, naakt en had hij al spijt van wat hij had gedaan. Hij verliet de hotelkamer voordat zij wakker werd, en legde wat geld voor haar op het nachtkastje zodat ze zelf naar huis kon gaan.

Hij liet niet eens een nummer achter dat ze kon bellen.

Drie maanden later kwam Gabriel terug van een run toen zijn bèta hem zijn telefoon gaf en zei dat hij een dringende oproep had van een vreemde vrouw die Suzie heette. Hij was haar toen allang vergeten, maar nam het gesprek toch aan uit beleefdheid.

Suzie beweerde dat ze zwanger was en in het begin was hij woedend, maar daarna kalmeerde hij. Hij betaalde haar vlucht naar Denver en liet haar een DNA-test doen.

De uitslag was positief; de baby was van hem. Suzie protesteerde fel dat ze het wilde houden; Gabriel stemde toe, hij had geen andere bedoelingen.

Natuurlijk was hij enigszins teleurgesteld in zichzelf. Het kwam niet vaak voor dat de alfa van een van de meest prestigieuze roedels ter wereld een buitenechtelijk kind verwekte. Zelfs zijn eigen familie was verrast geweest.

Suzie trok snel bij hem in; daar had hij geen bezwaar tegen, hij maakte haar alleen duidelijk wat haar plek was. Ja, ze was de moeder van zijn kind, maar ze zou nooit zijn mate of zijn Luna worden; die posities bleven onbezet, tot zijn mate langskwam.

Suzie negeerde dat meestal en probeerde zijn bèta’s rond te commanderen; toch duldde hij haar uitspattingen omdat ze de moeder van zijn kind was.

Hij was even weg geweest, voor een zakenreis, om vervolgens het angstaanjagende telefoontje te krijgen dat ze weeën had gekregen.

De dokter liep de operatiekamer uit, met stevige pas terwijl hij zijn bebloede handschoenen uittrok.

Er stond een grimmige blik op zijn gezicht; zijn hartslag ging tekeer.

"Meneer Caine... het spijt me."

Gabriel klemde zijn kaken op elkaar en zette zich schrap voor het nieuws.

"We hebben de moeder verloren. Maar u hebt een prachtig meisje."

Hoe schuldig hij zich er ook over voelde, een deel van zijn spanning gleed weg toen hij dat laatste hoorde.

"Mevrouw Garcia kreeg direct na de bevalling een hartstilstand; we hadden geen idee van haar medische voorgeschiedenis. Als we het hadden geweten, hadden we haar misschien kunnen redden."

Gabriel knikte, nog steeds sprakeloos.

"Kan ik mijn dochter nu alstublieft zien?"

vroeg hij, en de dokter knikte.

Kort daarna kwam de verpleegster naar buiten met de baby, die ze uit de operatiekamer reed, en Gabriel liep naar haar toe om te kijken.

Ze huilde, gilde moord en brand, en Gabriels hart brak bij dat geluid. Bij die schelle stem.

Zijn dochter zou opgroeien zonder moeder.

Ze zou opgroeien zonder Suzie.

Ergens in zijn hart had Gabriel het gevoel dat hij haar nu al tekort had gedaan.